Μαδαγασκάρη

Με πέντε μέρες καθυστέρηση, λόγω μιας απρόοπτης βλάβης στο πηδάλιο, φτάνουμε σε λίγο στη Μαδαγασκάρη. Σε δυο ώρες σχεδόν, θα έχουμε δέσει στο λιμάνι της Μαροαντσέτρα. Ακολουθώντας τον παραλιακό δρόμο με κατεύθυνση αριστερά από το σημείο αποβίβασης και διανύοντας λιγότερο από μισή ώρα δρόμο περίπου, όπου θα στρίψετε δεξιά προς τα ηπειρωτικά του νησιού και θα προχωρήσετε για ένα τεταρτάκι ακόμα, θα βρείτε την πρωτεύουσα της χώρας, το περίφημο Ανταναναρίβο.

Λιμάνι Μαροαντσέτρα

 

H Μαδαγασκάρη είναι νησιωτική χώρα με έκταση 594.180 τ. χλμ., πληθυσμό 20.763.897 κατοίκων  και αποτελεί το τέταρτο σε μέγεθος νησί του κόσμου. Βρίσκεται απέναντι από την νοτιοανατολική ακτή της Αφρικής δημιουργώντας με την ακτή της Μοζαμβίκης τον δίαυλο της Μαδαγασκάρης συνολικού μήκους 980 μιλίων, μεγίστου εύρους 360 μιλίων και ελαχίστου 250 μιλίων. Πρωτεύουσα του κράτους είναι η Ανταναναρίβο. Η χώρα απέκτησε την ανεξαρτησία της το 1960 από τη Γαλλία, της οποίας υπήρξε αποικία. Το 1956, υπό την Πράξη Loi Cadre, οδηγήθηκε με ειρηνικό τρόπο προς την ανεξαρτησία της. Στις 14 Οκτωβρίου 1958 ανακηρύχθηκε η Μαλαγασική Δημοκρατία ως αυτόνομο κράτος εντός της Γαλλικής Κοινότητας. Έπειτα από προσωρινή κυβέρνηση, υιοθετήθηκε Σύνταγμα το 1959 και τελικά το 1960, στις 26 Ιουνίου, η χώρα έγινε ανεξάρτητη πλήρως.

 Η διαδρομή μας από την Αγία Ελένη μέχρι τη Μαδαγασκάρη

 

Το νησί είναι κυρίως αγροτικό, ενώ στυλοβάτες της οικονομίας του είναι η αλιεία και η υλοτομία. Κύρια εξαγώγιμα προϊόντα είναι ο καφές, η βανίλια, το ζαχαροκάλαμο, τα γαρίφαλα, το κακάο, το ρύζι, η κασσάβα (ταπιόκα), τα φασόλια, οι μπανάνες, τα φιστίκια και τα κτηνοτροφικά προϊόντα. Παράγει επίσης αραχίδες, κεχρί, σόργο και χουρμάδες. Στις ζώνες της σαβάνας εκτρέφονται βοοειδή, χοίροι και πρόβατα. Από τα δάση παίρνουν έβενο, μαόνι, τανίνη, αιθέρια έλαια, καουτσούκ και δεψικές ύλες. Το υπέδαφος της χώρας είναι πλούσιο σε κοιτάσματα και ορυκτά. Συγκεκριμένα, στο νησί βρίσκονται κοιτάσματα χρωμίου, μαρμαρυγία, γραφίτη, ουρανίου, βηρυλίου, λιθανθράκων, αργιλίου, ιλμενίτη, χρυσού και μαγγανίου. Ειδικότερα, πιο πρόσφατα έχουν γίνει επενδύσεις στον τομέα εξόρυξης ιλμενίτη, ιδίως στο Τουλεάρ και στο Φορ Ντοφέν. Στο χώρο της βιομηχανίας πετρελαίου, η Madagascar Oil προωθεί την εκμετάλλευση κοιτασμάτων πετρελαίου στο Τσιμιρόρο και στην Μπεμολάνγκα. Η βιομηχανία ασχολείται κατά κύριο λόγο με την επεξεργασία των αγροτικών προϊόντων. Διαθέτει εργοστάσια κονσερβοποιίας κρέατος, καπνοβιομηχανίας, σαπωνοποιίας, χημικών προϊόντων, υφαντουργίας, υαλουργίας και τσιμέντων. Κύρια χώρα με την οποία συναλλάσσεται είναι η Γαλλία.

Παράξενος τόπος που σε ταξιδεύει πίσω στον Μεσαίωνα, ξεχωρίζει για τη μοναδική χλωρίδα και πανίδα του καθώς και για τα παράξενα έθιμα που ξεκινούν από τα απειράριθμα ταμπού (τα fady) και φθάνουν ως τη μαύρη μαγεία.

Τα τελευταία 30 χρόνια η αστυφιλία αποτελεί πραγματικότητα για τη νησιωτική χώρα. Τα μεγαλύτερα αστικά κέντρα είναι η πρωτεύουσα Ανταναναρίβο και η Φιαναραντσόα. Υπάρχουν επίσης και άλλες σημαντικές πόλεις κοντά στα λιμάνια, όπως οι:

Αντσιρανανά, πρωτεύουσα φερώνυμης επαρχίας, που βρίσκεται στα βόρεια του νησιού. Αποτελεί έδρα του περιφερειακού τμήματος του Πανεπιστημίου της Μαδαγασκάρης. Είναι κτισμένη στο βάθος ενός κόλπου στον Ινδικό Ωκεανό και αποτελεί τουριστικό κέντρο, με αεροδρόμιο, βιομηχανίες και παλιές γραφικές συνοικίες. Ονομαζόταν παλαιότερα Ντιέγκο Σουάρεζ, προς τιμήν του ομώνυμου Πορτογάλου θαλασσοπόρου.

Μαχατζάνγκα (πρώην ονομασία: Ματζούνγκα), επίσης πρωτεύουσα επαρχίας, στα βορειοδυτικά του νησιού και δεύτερο σε σπουδαιότητα εμπορικό κέντρο και λιμάνι. Ιδρύθηκε από Άραβες το 18ο αιώνα. Μεταξύ άλλων διαθέτει χημικές εγκαταστάσεις, κολέγιο εκπαίδευσης, τεχνικές σχολές και διεθνές αεροδρόμιο.

Τόλιαρι ή Τολιάρα, στα νοτιοδυτικά, έδρα επαρχίας, στο παρελθόν ονομαζόταν Τουλεάρ. Αποτελεί εμπορικό κέντρο και διαθέτει υπέδαφος πλούσιο σε ορυκτά. Ανάμεσα στα άλλα λειτουργεί αεροδρόμιο, λιμάνι και κέντρο ωκεανογραφικών ερευνών.

Φιαναραντσόα, στα νοτιοανατολικά της χώρας. Αποτελεί έδρα ομώνυμης επαρχίας και είναι κτισμένη στις υπώρειες του Αντριντζίτρο, σε υψόμετρο 1.200μ. Παράγει ρύζι, καπνό και καφέ. Υπάρχουν επίσης βιομηχανίες επεξεργασίας τροφίμων. Η νέα πόλη είναι κτισμένη γύρω από σιδηροδρομικό σταθμό.

Η νησιωτική χώρα αποτελείται από το νησί με το ίδιο όνομα και από άλλα μικρότερα. Σε γενικές γραμμές η Μαδαγασκάρη φαίνεται ως ένας μεγάλος βραχώδης όγκος με κλίση προς τη δύση. Μπορεί κανείς να διακρίνει πέντε γεωγραφικές περιοχές: την ανατολική ακτή, την περιοχή του υψιπέδου Τσαρατανάνα (Tsaratanana Massif), τα κεντρικά υψίπεδα, τη δυτική ακτή και το νοτιοδυτικό τμήμα.

Το υψόμετρο κυμαίνεται από 1.000 ως 1.500 μέτρα στο κεντρικό τμήμα του νησιού και φτάνει τα 2.000 μ. Στα ανατολικά οι συνθήκες που επικρατούν είναι δυσχερείς για την ανθρώπινη διαβίωση εξαιτίας του κλίματος, που είναι θερμό και υγρό. Παρόλ’ αυτά, στην εν λόγω περιοχή καλλιεργήθηκαν, αρχικά από τους Άραβες και στη συνέχεια από τους Ινδούς και τους Ευρωπαίους, διάφορα φυτά όπως καφές, ζαχαροκάλαμο και μπαχαρικά. Στα νοτιοδυτικά του νησιού, από το Ακρωτήριο Αγίου Βικεντίου ως το Ακρωτήριο Αγίας Μαρίας, βρίσκονται οι πλέον άγονες περιοχές του νησιού.

Στα βόρεια εκτείνεται το όρος Άμπρε και η ευρύτερη περιοχή ονομάζεται Μεγάλες Γαίες. Εκεί το κλίμα και το υψόμετρο ευνοούν τη βλάστηση, που ξεκινά από δάση αειθαλών δέντρων και καταλήγει σε δάση με φυλλοβόλα δέντρα και σε σαβάνες με μπαομπάμπ. Υπάρχει επίσης κοντά στο Άμπρε μια λοφώδης και πεδινή περιοχή, που ορίζεται στα νοτιοανατολικά από το όρος Τσαρατανάνα (2.876 μ.), όπου βρίσκεται η κορυφή Μαρομοκότρο, η ψηλότερη στο νησί. Τέλος η ακτή πλαισιώνεται από διάφορα νησιά, μεταξύ των οποίων και το ηφαιστειογενές νησί Νόζι Μπε.

Το ανατολικό και το δυτικό τμήμα της Μαδαγασκάρης διαρρέεται από διάφορους ποταμούς με μεγαλύτερο τον Μανανάρα και άλλους όπως ο Μανγκόρο, ο Μανινγκόρι, ο Μαχαβάβι, ο Μπετσιμπόκα, ο Τσιριμπιχίνα, ο Ονιλάχι, ο Μάνια και ο Μανγκόκι, που είναι και μεγαλύτερος σε μήκος. Μεγαλύτερη λίμνη είναι η Αλαότρα, μήκους 40 χλμ.

Μπαομπάμπ

Το νησί το βρήκαν πρώτοι οι άραβες έμποροι γύρω στο 1.000 μ.Χ. και μετά ακολούθησαν οι μεγάλοι πορτογάλοι θαλασσοπόροι Βάσκο ντε Γκάμα και Ντιέγκο Ντίας που πλέοντας για την Ινδία ξεμπάρκαρε με δυνατή φουρτούνα και το ονόμασε Άγιο Λαυρέντιο. Στο νότιο μέρος του νησιού, δίπλα στην πόλη του Fort Dauphin, επισκεφθείτε αργότερα το Φορτ ντε Πορτουγκάλς, το παλαιότερο ευρωπαϊκό εποικιστικό κτίσμα που κατασκευάστηκε ώστε να έχουν τα πλοία της Λισαβόνας ένα ασφαλές καταφύγιο στα ταξίδια του περίπλου της Αφρικής με προορισμό τα αμύθητα πλούτη της Ινδίας.

Κλιματολογικά παρατηρούνται δύο εποχές. Μια ξερή, από τον Μάιο ως τον Οκτώβριο, και μία θερμή, από τον Οκτώβριο μέχρι τον Μάιο. Κυκλώνες διασχίζουν πολύ συχνά τη χώρα. Τον Ιανουάριο του 2009 το δυτικό τμήμα της χώρας επλήγη από τροπικό κυκλώνα, με το όνομα Φανέλε, που προκάλεσε πλημμύρες και καταστροφές και ανάγκασε τουλάχιστον 2.800 ανθρώπους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Λίγο αργότερα, τουλάχιστον 9 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και πάνω από 36.000 επλήγησαν από το πέρασμα της τροπικής θύελλας "Τζέιντ", στα ανατολικά της χώρας. Το νησί επλήγη νωρίτερα και από τρίτο κυκλώνα, τον "Έρικ", ενώ οι νεκροί ανήλθαν σε 9.

Παλαιότερα, η βλάστηση στο νησί ήταν εκτεταμένη, σε αντίθεση με σήμερα. H εκδάσωση, οι δασικές πυρκαγιές, η μειωμένη παραγωγικότητα του εδάφους και η διάβρωσή του, απειλούν πλέον τη χλωρίδα στο νησί. Δάση υπάρχουν σήμερα σε υψόμετρο από 800 ως 1.500 μ. Τα νοτιοδυτικά εδάφη είναι πιο άγονα, με αγρωστώδη και μεγάλα μπαομπάμπ. Αντίθετα, στις ψηλότερες περιοχές επικρατούν ξηρόφιλοι θάμνοι, όπως οι ρουβίδες και οι ερεικίδες. Γνωστός είναι και ο φοίνικας ravanela madagascariensis, που λέγεται και "φοίνικας του ταξιδιώτη". Τέλος, πολλά δέντρα, όπως ευκάλυπτοι, έχουν εισαχθεί από άλλες χώρες.

Μπαομπάμπ

Πέρα από τη χλωρίδα, η χώρα έχει να παρουσιάσει αξιόλογη όσο και σπάνια πανίδα. Αξιοσημείωτο είναι ότι στο νησί ζουν πολλά ζώα που σχετίζονται περισσότερο με την ινδική χερσόνησο παρά με την Αφρική. Πολλά ζώα είναι ενδημικά, όπως ο απειλούμενος με εξαφάνιση λεμούριος προπίθηκος και τα πτηνά Epiornis, που εξαφανίστηκαν πριν από μερικούς αιώνες. Οι άραβες θαλασσοπόροι και γεωγράφοι ήξεραν από το 1.000 μ.Χ. για το τεράστιο αυτό νησί και ο πρώτος Ευρωπαίος που ανέφερε τη Μαδαγασκάρη στην περιγραφή του μυθικού ταξιδιού του στην Κίνα ήταν ο Μάρκο Πόλο που μίλησε για τους "γρύπες", τα φτερωτά τέρατα. Το 1.850 βρέθηκε στο νότιο μέρος του νησιού αυγό αυτού του περιλάλητου πουλιού που μεταφέρθηκε άθικτο στο Παρίσι. Ήταν 8 φορές μεγαλύτερο από το αυγό της στρουθοκαμήλου που είχε μήκος 35 εκατοστά του μέτρου. Οι παλαιοντολόγοι το ονόμασαν Aepyornis Maximus και υπολογίζουν ότι είχε 3 μέτρα ύψος και ζύγιζε 500 κιλά. Υπολογίζεται ότι το αυγό του Aepyornis maximus, αν γινόταν ομελέτα, θα έφτανε για να φάνε 150 άνθρωποι (Brown 1978). Σπάνια ζώα που απαντώνται είναι, από τα φυτοφάγα, ο αγριόχοιρος (του είδους Potamochoerus porcus) και τα σαρκοφάγα της οικογένειας των βιβεριδών (μοσχογαλές) που προκαλούν μεγάλες καταστροφές. Πίθηκοι δεν υπάρχουν στο νησί, αλλά αντικαθίστανται από τους λεμούριους. Αναφορικά με τα ερπετά, στο νησί διαβιούν 32 είδη χαμαιλέοντα, ενώ απουσιάζουν οχιές και σαύρες. Αξίζει να σημειωθεί και η ύπαρξη πολλών και σπάνιων ειδών ψαριών, όπως το απειλούμενο με εξαφάνιση Pachypanchax omalonotus.

Σήμερα δεν πρόκειται να συναντήσετε αυτά τα μυθικά πουλιά, αλλά μπορείτε να κάνετε μια επίσκεψη στο νότιο μέρος του νησιού, στο εθνικό πάρκο Μπερεντί (τα καλύτερα πάρκα είναι αυτά που ανήκουν και τα διαχειρίζονται ξένες εταιρείες) για να γνωρίσετε τους μοναδικούς στον κόσμο λεμούριους. Αυτοί οι χαριτωμένοι μικρόσωμοι πίθηκοι είναι το ζώο που έχει κάνει πασίγνωστη τη Μαδαγασκάρη. Οι λεμούριοι είναι προπίθηκοι, που λόγω απομόνωσης του νησιού σταμάτησαν σε αυτό το στάδιο εξέλιξης. Είναι κάτι μεταξύ πιθήκου και σκίουρου, με μακριά θυσανωτή ουρά, που τους βοηθά να πηδάνε στα κλαδιά των δέντρων ως και 10 μέτρα. Υπάρχουν 30 γνωστά είδη λεμούριων με διαφορετικά χρώματα, είναι όλα φυτοφάγα και ζουν πάνω στα δέντρα. Ο πιο εντυπωσιακός και αγαπημένος για τα παιχνίδια του είναι ο Lemourien Sifake που με το ερωτικό του κάλεσμα (ακούγεται 30 χλμ. μακριά) αναστατώνει τα δάση. Ο Sifaka του Verreaux, τo είδος λεμούριου που οι άνθρωποι στην περιοχή Androy της νότιας Μαδαγασκάρης αποκαλούν "χορευτή", έχει υπόλευκη γούνα και μαύρο πρόσωπο. Μοιάζει λίγο με πίθηκο vervet ή με σιαμαία γάτα, που όμως έχει τη δυνατότητα να περπατά με τα πίσω πόδια της. Εκτός από να πηδάνε από δέντρο σε δέντρο, τα ζώα αυτά για έναν περίεργο λόγο αρέσκονται στο να εκτελούν χορευτικές κινήσεις εδάφους, τρεκλίζοντας με τα χέρια στον αέρα, εξ ου και το παρατσούκλι "χορευτής". Μια ντόπια, παραδοσιακή ιστορία για την προέλευσή τους λέει ότι κάποτε, μια κακιά μητριά χτύπησε τη θετή της κόρη στο πρόσωπο με μια κουτάλα. Το χτύπημα ήταν τόσο δυνατό που την πέταξε στα δέντρα. Αυτή και οι απόγονοί της έμειναν για πάντα πάνω στα δέντρα, με μαύρες μάσκες στα πρόσωπά τους, μακριά από την ανθρώπινη παρακμή. Αυτή η ιστορία έχει ενδιαφέρον γιατί δίνει αξιοπρέπεια στους λεμούριους, ένα είδος που συναντάται μόνο στη Μαδαγασκάρη, ενώ προτείνει ότι είναι κατά κάποιο τρόπο εξελιγμένοι σε σχέση με τους ανθρώπους και ζουν στα δέντρα από λογική επιλογή. Στην πραγματικότητα, τα ζώα αυτά προέρχονται από κοινούς πρόγονους με τους πιθήκους, αλλά επέλεξαν διαφορετική εξελικτική οδό μετά την αποκοπή της Μαδαγασκάρης από την υποθετική υπερ-ήπειρο Gondwanaland πριν από εκατομμύρια χρόνια.

Λεμούριοι

Η Μαδαγασκάρη έχει ακόμη 28 είδη νυχτερίδας και εδώ ζει "η ιπτάμενη αλεπού", που είναι η μεγαλύτερη νυχτερίδα του κόσμου.

Η ιδιαιτερότητα της Μαδαγασκάρης ως φυσικού περιβάλλοντος, που την κάνει να ξεχωρίζει μέσα στον κόσμο, οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στην απομόνωσή της, που της εξασφάλισε πλήθος από μοναδικά στον κόσμο οικοσυστήματα. Όπως γράφουν οι γεωλόγοι και οι αρχαιολόγοι, πριν από 250 εκατομμύρια χρόνια, η Πανγαία, δηλαδή η αρχική μάζα ξηράς στον πλανήτη μας, έσπασε σε δύο υπερηπείρους, την Gondwana και τη Laurasia. Κάποτε, στα επόμενα 65 εκατ. χρόνια, η Gondwana υπό την πίεση τρομακτικών τεκτονικών σεισμών άρχισε να κατευθύνεται προς τον Βορρά χάνοντας στην πορεία της μεγάλα κομμάτια γης, με πρώτα την Αυστραλία και την Ανταρκτική που μετακινήθηκαν προς Νότο. Λίγο αργότερα ένα άλλο κομμάτι, η Ινδία, κινήθηκε βόρεια προς τη Laurasia, ενώ στα 165 εκατ. χρόνια η Νότια Αμερική χωρίστηκε από την Αφρική και η Μαδαγασκάρη, που αποτελούσε μια προέκταση της Σομαλίας, ξεχώρισε και απομονώθηκε σαν νησί στη σημερινή της μορφή.

Αυτή η απομόνωση σε συνδυασμό με το ότι δεν κατακλύστηκε από παγετώνες ούτε ερημώθηκε η βλάστησή της από δεινόσαυρους, εξηγεί τη μοναδικότητα της χλωρίδας και πανίδας του νησιού. Έτσι από τα 4.100 γνωστά είδη του φυτικού βασιλείου που απαντούν στο νησί, τα 3.000 είναι αποκλειστικά δικά της και δεν υπάρχουν σε κανένα άλλο μέρος της Γης. Από τα 250 είδη πτηνών τα 125 είναι αποκλειστικά της Μαδαγασκάρης, το ίδιο ισχύει και στα ζώα και στα ερπετά, με πιο παράξενα είδη τους περίφημους λεμούριους, τους χαμαιλέοντες, τις χελώνες κλπ. Είναι ένα θαυμαστό εργαστήριο της φύσης όλη η Μαδαγασκάρη, όπου μπορείς να μελετήσεις τη χλωρίδα και την πανίδα που υπήρχε πριν από εκατομμύρια χρόνια σε όλο τον πλανήτη και τώρα έχει εξαφανισθεί από παντού. Το λένε οι ειδικοί και δεν είναι λίγοι οι τουρίστες που την επισκέπτονται γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, ούτε είναι τυχαίο ότι έχει περίφημους βοτανικούς κήπους με σαρκοβόρα φυτά.

Στο νότιο μέρος του νησιού και προτού μπείτε στο πάρκο Μπερεντί, θα περάσετε την παράξενη και άνυδρη περιοχή του Androy (η γη των αγκαθιών). Εκεί όλοι πεινούν και διψούν αλλά είναι άνθρωποι δυνατοί και περήφανοι. Πιο κάτω θα μπείτε στα στοιχειωμένα δάση των κάκτων. Όλες οι πλαγιές είναι γεμάτες από ψηλόκορμους κάκτους μοναδικούς στον κόσμο, που το επιστημονικό τους όνομα είναι Didiezeacees. Είναι σαν λόγχες και χρησιμοποιούνται από τους ιθαγενείς ως ξυλεία για το χτίσιμο σπιτιών.

Πολλές περιοχές έχουν ανακηρυχθεί προστατευόμενες και άφθονα είναι τα περιβαλλοντικά πάρκα. Τέτοια είναι το Εθνικό Πάρκο Ισάλο, το Εθνικό Πάρκο Ρανομαφάνα και το Περιβαλλοντικό Πάρκο Τσίνγκι Ντε Μπεμαράχα, το οποίο ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς από την ΟΥΝΕΣΚΟ το 1990.

Λέγεται ότι το Ανταναναρίβο είναι γνωστό για τις καταθλιπτικές επιδράσεις του σε άτομα που υποφέρουν από τα νεύρα τους. Διάφορα αίτια, που έχουν σχέση με μαγνητικά πεδία, το υψόμετρο (1.469 μ.), τις υπεριώδεις ακτίνες και τους ανέμους, προκαλούν μελαγχολία και κατάθλιψη. Όλες αυτές οι προλήψεις και οι μύθοι  προφανώς γράφτηκαν για να καταστήσουν προσεκτικούς τους μεμονωμένους ταξιδιώτες. Μια βόλτα κάτω από τον λαμπερό ήλιο των τροπικών στην άνω πόλη, στα στενά δρομάκια, στα πλίνθινα σπίτια στο χρώμα της τερακότας και στην πολύχρωμη αγορά του Ανακέλι όπου το μάτι αιχμαλωτίζει τα πανέμορφα χειροποίητα αντικείμενα, τα τρόφιμα, τα κοσμήματα και τα υφαντά, αρκεί για να σας βάλει στη μαγεία αυτού του παράξενου τόπου.

Ανταναναρίβο

Η Μαδαγασκάρη είναι στο νότιο ημισφαίριο και ο Αύγουστος είναι περίπου σαν τον δικό μας Φεβρουάριο αλλά πολύ πιο ζεστός λόγω των Τροπικών, αφού το νησί βρίσκεται από 12,5 ως 20 μοίρες κάτω από τον Ισημερινό.

Είναι ένα κόκκινο νησί με υψίπεδα και εύφορες πεδιάδες στα δυτικά και με τροπικά δάση στα ανατολικά. Η Μαδαγασκάρη δεν συγκρίνεται ούτε με την Αφρική ούτε με την Ασία. Είναι μια παράξενη χώρα, με παράξενους ανθρώπους.

Οι Μαλαγάσιοι, όπως ονομάζονται οι κάτοικοι του νησιού, έχουν προέλθει από πολλές προσμείξεις φυλών από Βορρά και Νότο, από Δύση και Ανατολή, έτσι ώστε η εθνότητα που σχηματίστηκε να είναι κάτι το ξεχωριστό. Οι Μαλαγάσιοι δεν έχουν εκείνο το πρωτόγονο βλέμμα ούτε τη νωθρότητα των μαύρων της Αφρικής αλλά ούτε και τη δραστήρια κίνηση των Ασιατών. Είναι πάντως ήπιοι και ευγενικοί με τους ξένους που τους χαιρετούν με "bonjour" ή "bonsoir". Η γαλλική άλλωστε είναι η δεύτερη επίσημη γλώσσα του κράτους. Η συμπεριφορά τους μοιάζει ευρωπαϊκή και κουβαλούν με αξιοπρέπεια και καρτερία τη φτώχεια τους.

Από θρησκευτικής πλευράς το 52% του πληθυσμού είναι ανιμιστές, που πιστεύουν ότι όλα τα πράγματα είναι έμψυχα και θεωρούν ότι οι νεκροί ζουν ανάμεσα στους ζωντανούς, θεωρούν ότι οι πρόγονοι είναι θεοί, ενώ μία από τις πιο εντυπωσιακές τελετές που διατηρείται μέχρι σήμερα είναι η φαμαντιχάνα (ταφή) κατά την οποία -μεταξύ άλλων- τα λείψανα των νεκρών τυλιγμένα σε μεταξωτά σάβανα μεταφέρονται μακριά από τον οικογενειακό τάφο για να τιμηθούν σε φαντασμαγορικές γιορτές με χορό και τραγούδι που κρατάνε μέρες. Το υπόλοιπο 41% είναι χριστιανοί και το 7% μουσουλμάνοι.

Οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι οι πρώτοι έποικοι που έφθασαν στο νησί δεν ήταν από την κοντινή Αφρική (που χωρίζεται από τη Μαδαγασκάρη με το στενό της Μοζαμβίκης μήκους 400 χλμ.) αλλά "ναυτικά φύλα" από την Ινδονησία και πιθανώς από την Πολυνησία που ταξίδεψαν με τα πρωτόγονα σκάφη τους 6.400 χλμ. στον ταραγμένο Ινδικό ωκεανό. Τα 21 εκατομμύρια των σημερινών κατοίκων της πάντως ανήκουν σε 18 φυλές, με κυρίαρχη την περήφανη αλλά και σκληρή φυλή των Μερίνα (που έδωσε περίφημους πολεμιστές, βασιλιάδες, αλλά και αυταρχικές βασίλισσες σαν την καταραμένη Ραναβαλούν που εκθρόνισαν οι Γάλλοι) που κατοικεί στην πρωτεύουσα και στα γύρω βουνά ασχολούμενη με τη γεωργία και με την κτηνοτροφία με τα περίφημα zebu (βόδια με μεγάλες καμπούρες). Τα βόδια είναι για τους Μερίνα σύμβολα του πλούτου και της δύναμης. Όποιος δεν έχει βόδια δεν κατέχει καλή κοινωνική θέση, ο κόσμος δεν τον σέβεται και δεν είναι σε θέση να τιμήσει τους προγόνους του με θυσίες ζώων.

Αργότερα ήλθαν στο νησί πληθυσμοί από την Ινδία και την Αφρική που κατοικούν κυρίως στα ανατολικά του νησιού αλλά και στις πεδιάδες της δυτικής ακτής όπου καλλιεργούν βανίλια (η Μαδαγασκάρη είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας βανίλιας στον κόσμο), καφέ, ρύζι αλλά και δημητριακά. Σήμερα, εκτός από τους Μερίνα (λέγονται και Χόβα), υπάρχουν μικρότερες εθνότητες, όπως οι Μπετσιλέο, οι οποίοι ζουν στα ανατολικά. Στις παράκτιες περιοχές ζουν οι Κοτιέ, με εκπροσώπους τους Μπεσιμιτσαράκα και τους Σακαλάβα. Τέλος στη χώρα ζουν Κομόριοι, Γάλλοι, Ινδοί, Κρεολοί και άλλοι.

Το Ανταναναρίβο, η πρωτεύουσα του νησιού, είναι χτισμένο πάνω στα κεντρικά υψίπεδα (από 1.245 ως 1.469 μ.) και είναι μια γραφική πόλη παρ' ότι ο τουρίστας ενοχλείται από την έκδηλη φτώχεια που θυμίζει γειτονιές ινδικών πόλεων. Η κάτω πόλη, με τη λεωφόρο της Ανεξαρτησίας, τη λίμνη με τα νούφαρα, τα μεγάλα πάρκα, τις πολυτελείς βίλες των ξένων πρεσβειών, τα οικοδομήματα της αποικιοκρατίας, θυμίζει Γαλλία, αλλά οι τουρίστες προτιμούν να περιδιαβαίνουν την άνω πόλη με τα ομοιόμορφα ψηλόστεγα σπίτια της, με τα μικρά παράθυρα και τα ξύλινα μπαλκόνια, που όλα είναι χτισμένα από πλίθες με το ψημένο χρώμα της τερακότας.

Ανταναναρίβο

Παρά τα όσα λέγονται, ληστές, κλέφτες και δολοφόνους δεν θα συναντήσετε πουθενά στην πόλη του Ανταναναρίβο, γνωστή και ως Τάνα, όσο κι αν περιπλανηθείτε για ώρες στα στενά δρομάκια της άνω πόλης με τους ασφαλτοστρωμένους μεν δρόμους αλλά χωρίς πεζοδρόμια, όπου όλα τα σπίτια έχουν το ισόγειο για μαγαζί, δίνοντας έτσι την εικόνα ενός απέραντου και πολύχρωμου ανατολίτικου και αφρικανικού παζαριού. Εδώ θα βρείτε από γαλλικά τρόφιμα και μπαγκέτες ως τα περίφημα κεντητά και τα άλλα ξύλινα χειροτεχνήματα σε τιμές κυριολεκτικά εξευτελιστικές για ευρωπαϊκό βαλάντιο. Στην πάνω πόλη επίσης υπάρχουν τα παλάτια της δυναστείας των βασιλέων της φυλής των Μερίνα, που μοιάζουν περισσότερο με φρούρια, στα δωμάτια των οποίων δεν λείπει όμως η γαλλική φινέτσα στα έπιπλα και στα άλλα σκεύη.

Ο φιλικός και φιλόξενος λαός της Μαδαγασκάρης είναι από μόνος του ένας σημαντικός λόγος για να επισκεφθεί κανείς το μεγάλο νησί. Χαίρεσαι την καλοσύνη του και την προθυμία του να σε βοηθήσει, να σε εξυπηρετήσει.

Ο σεβασμός για τους προγόνους είναι βασικό στοιχείο του πολιτισμού τους αλλά, όπως πολλοί επισημαίνουν, αποτελεί και εμπόδιο στην ανάπτυξη. Παραδείγματος χάριν, οι διεθνείς οργανισμοί έχουν αγωνιστεί να εισαγάγουν μεθόδους καλλιέργειας ρυζιού υψηλότερης αποδοτικότητας, όμως οι άνθρωποι του νησιού προτιμούν τους παραδοσιακούς τρόπους που τους είχαν μεταδώσει οι πρόγονοί τους.

Όμως, εκτός της προσήλωσης στις πατροπαράδοτες επιταγές, οι κάτοικοι του νησιού έχουν μια απόκοσμη μακαριότητα, που θα περίμενε ίσως να συναντήσει κανείς σε ανθρώπους που έχουν βαθιά επίγνωση ότι ζουν στον παράδεισο.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η έκφραση που ένας επισκέπτης θα συναντήσει περισσότερες φορές στη διαμονή του στη Μαδαγασκάρη είναι "μόρα-μόρα" που σημαίνει σιγά-σιγά, αντί του φυσιολογικότερου "σαλάμα" που σημαίνει καλημέρα. Το "μόρα-μόρα" είναι η έκφραση που μπορεί κανείς να περιμένει στις απαντήσεις των αυτοχθόνων στα περισσότερα ερωτήματα που εμπεριέχουν το "τι ώρα…", καθώς η μέτρηση του χρόνου δεν είναι και τόσο διαδεδομένη συνήθεια στη Μαδαγασκάρη.

Μπαομπάμπ

Ένα από τα αξιοθέατα του νησιού είναι το Cimetiere de Pirates, στο οποίο θα φθάσετε ύστερα από μια περιπετειώδη πεζοπορία μέσα από βάλτους και ισορροπώντας πάνω σε κορμούς δέντρων. Οι τάφοι από ηφαιστειακές μαύρες πέτρες έχουν επάνω τους την πειρατική σφραγίδα με τα δύο οστά και τη νεκροκεφαλή, όμως μερικοί έχουν και τον χριστιανικό σταυρό. Το νησί ήταν από τα μέσα του 16^ου αιώνα το μεγαλύτερο κρησφύγετο πειρατών στον Ινδικό ωκεανό και για εκατό και πλέον χρόνια οι πειρατές κούρσευαν τα ολλανδικά, αγγλικά και γαλλικά πλοία που γύριζαν φορτωμένα με πλούτο από την Ινδία. Οι πιο γνωστοί πειρατές, θαμμένοι στους χορταριασμένους τάφους, ήταν ένας Ουαλός, ο David Williams, οι Άγγλοι Thomas White, John Every, William Kidd και άλλοι, ενώ ο συγγραφέας του Ροβινσώνα Κρούσου Ντάνιελ Ντεφόε διηγείται ότι στο λιμάνι Ντιέγκο Σουαρέζ στη Βόρεια Μαδαγασκάρη, οι πειρατές ίδρυσαν μια ιδιότυπη δημοκρατία, τη Libertalia, που ήταν καταφύγιο όλων των σκλάβων και καταπιεσμένων του 17^ου αιώνα.

Επισκεφτείτε τον καθεδρικό ναό Αντοχάλο που χτίστηκε στο σημείο απ’ όπου λέγεται ότι η καταραμένη βασίλισσα Ραναβαλόνα διασκέδαζε πετώντας χριστιανούς στον γκρεμό. Μετά από το εξαντλητικό περπάτημα κάτω από τον ήλιο ή μια περιπετειώδη διαδρομή σε κάποιο πάρκο ή βουνό ,επισκεφτείτε το Balneoforme Kolbert, ένα γνήσιο λουτρό με αυθεντικά μωσαϊκά και μαρμάρινες δεξαμενές που μπορεί να χαρίσει μια απολαυστική εμπειρία πραγματικής ανατολίτικης χαλάρωσης.

Μπορείτε να δείτε παραδοσιακά shows, να κάνετε trekking και scuba diving, παρατήρηση φαλαινών, ψάρεμα και θεματικές εκδρομές ή να πάρετε μαθήματα παραδοσιακής χειροτεχνίας.

Το τουριστικό υπερθέαμα της Μαδαγασκάρης είναι το σαφάρι για φάλαινες. Ο Ινδικός Ωκεανός δεν είναι ζωολογικός κήπος και οι φάλαινες δεν είναι ψάρια ενυδρείου για να τα βλέπεις όποτε θέλεις! Πάντως από τον Αύγουστο ως τον Οκτώβριο εκατοντάδες φάλαινες ξεκινούν το μεγάλο ταξίδι του έρωτα και έρχονται από τον Νότιο Πόλο στα θερμά νερά των ανατολικών ακτών της Μαδαγασκάρης για να ζευγαρώσουν. Ανήκουν στο γένος που αποκαλείται Megaptera, φθάνουν τα 15 μέτρα και ζυγίζουν αρκετούς τόνους. Είναι μαύρες με αρκετό από το κάτω μέρος του σώματος λευκό και κύριο χαρακτηριστικό τους είναι τα πολύ μακριά και στενά πτερύγια.

Μερικές φορές η μεγάπτερη κάνει άλματα έξω από το νερό, οπότε χτυπά την επιφάνεια με τα πτερύγια ή την ουρά ή συστρέφεται πάνω στη ράχη της με τα πτερύγια στον αέρα. Όταν κάνει βαθιά μακροβούτια, καμπουριάζει και στρέφεται απότομα προς τα εμπρός, φέρνοντας την ουρά της κάθετα έξω από το νερό. Όλα αυτά τα παιχνιδίσματα ενός από τα πιο νοήμονα ζώα του πλανήτη μας μπορείτε να τα απολαύσετε σε ένα πεντάωρο σαφάρι στο κανάλι που χωρίζει τη Μαδαγασκάρη από το νησάκι Ile Sainte Marie. Θα μείνετε κατάπληκτοι από τη νοημοσύνη και τη φιλικότητα που δείχνουν οι φάλαινες προς τους ανθρώπους. Κατά τη διάρκεια του σαφάρι δεν ξέρει κανείς αν είναι οι άνθρωποι αυτοί που πάνε να συναντήσουν τις φάλαινες ή οι φάλαινες έρχονται να συναντήσουν τους ανθρώπους, γιατί θέλουν να παίξουν μαζί τους για όσο χρόνο αποφασίσουν, λίγο πριν φύγουν πάλι για το πουθενά. Δυστυχώς αυτές τις φάλαινες, που από τα μέσα της δεκαετίας του '60 με απόφαση του ΟΗΕ έχουν κηρυχθεί προστατευόμενο είδος, ασυνείδητοι ρώσοι και ιάπωνες φαλαινοθήρες τις σκοτώνουν για να πουλήσουν το λάδι τους σε εργοστάσια αρωματοποιίας.

Για να κάνετε σαφάρι πρέπει να πάτε από το Ανταναναρίβο στο Ile Sainte Marie, όπου θα γνωρίσετε το πιο όμορφο τροπικό νησί του Ινδικού. Το νησί (60 χλμ. μήκος και 5 χλμ. πλάτος) είναι κατάφυτο από κοκκοφοίνικες, μπανανιές και απίθανα τροπικά λουλούδια και από τη μοναδική στον κόσμο μαύρη ορχιδέα.

Οι συντεταγμένες της Μαδαγασκάρης είναι: 18°55′S 47°31′E / 18.917°S 47.517°E / -18.917; 47.517

Ρίξτε το έξω, πιείτε και γλεντήστε με την ψυχή σας, κάντε τις βουτιές σας και μη δίνετε σημασία στις φήμες και στις δεισιδαιμονίες που σέρνονται δεξιά κι αριστερά. Μόνο μια φήμη απ' όλες όσες ψιθυρίζονται έχει κάποια βάση κι αυτή την ξέρω μόνο εγώ επειδή μου την μετέφερε εμπιστευτικά ο προπάππους μου, ο τρομερός πειρατής καπετάν Τρομάρας. Λένε πως από τα χρόνια εκείνα, τα περισσότερα καράβια που έδεναν εδώ, ακόμα κι αν επρόκειτο να φύγουν σε λίγες μέρες, κάτι τα κρατούσε δεμένα για χρόνια μέχρι που σάπιζαν και τα ξέβραζαν τα κύματα στις πιο ερημικές παραλίες. Υπάρχει ένα είδος μαγείας που κρατάει δεμένα τα καράβια και κολλημένους τους ναυτικούς σ' αυτά τα μέρη. Εδώ γερνάνε και εδώ πεθαίνουν, παρόλο που η ψυχή τους φτερουγίζει διαρκώς για καινούρια ταξίδια. Λέτε; Ας έχουμε το νου μας καλού-κακού…

Μπαρμπάντος

Αύριο με το ξημέρωμα πιάνουμε λιμάνι στην Μπριτζτάουν, πρωτεύουσα των Μπαρμπάντος (ή Μπαρμπέιντος αν προτιμάτε). Πρόκειται για μια νησιωτική χώρα που βρίσκεται στο ανατολικότερο σημείο τής Καραϊβικής. Το νησί είναι ανεξάρτητο κράτος από τις 30 Νοεμβρίου τού 1966.

Άλλες μεγάλες πόλεις είναι η Σπάιτσταουν και Χόουλταουν. Και οι δύο αυτές πόλεις, αλλά και η πρωτεύουσα, βρίσκονται στα δυτικά παράλια τού νησιού. Μεγάλη πόλη επίσης είναι η Μπαθσίμπα που βρίσκεται στα ανατολικά τού νησιού. Υπάρχουν ακόμα και 19 μικρές κωμοπόλεις, οι περισσότερες συγκεντρωμένες στα νοτιοανατολικά παράλια και στην ενδοχώρα. Η χώρα υποδιαιρείται σε 11 διοικητικές επαρχίες, που λέγονται ενορίες (parishes): Εκκλησίας τού Χριστού, Αγίου Ανδρέα, Αγίου Γεωργίου, Αγίου Ιακώβου, Αγίου Ιωάννη, Αγίου Ιωσήφ, Αγίας Λουκίας, Αγίου Μιχαήλ, Αγίου Πέτρου, Αγίου Φιλίππου και Αγίου Θωμά. Εδώ μάλλον βρίσκεται μαζεμένη όλη η αγιοσύνη τής Καραϊβικής. Ψηλότερο σημείο τού νησιού είναι το όρος Χίλλαμπυ με μόνο 336 μέτρα ύψος.

Το νησί διακρίνεται για την τροπική του βλάστηση και τα γαλάζια και τυρκουάζ νερά τής θάλασσας που το περιβάλλει. Οι παραλίες του είναι καταπληκτικές και καλύπτουν έκταση 100 μιλίων, με σημείο αναφοράς την ψιλή σαν πούδρα άμμο που τις καλύπτει. Οι ντόπιοι λένε χαρακτηριστικά ότι το νησί διαθέτει 365 παραλίες, μία για κάθε μέρα τού χρόνου. Όταν θα δείτε να ανοίγονται μπροστά σας παραλίες όπως, το Batt Rock, το Paynes Bay, την Gibbs Beach, το Carlisle Bay, το Silversand Beach και το Rockley, θα καταλάβετε αμέσως γιατί τα Μπαρμπάντος είναι τόσο δημοφιλής προορισμός.

Για όσους δεν έχουν ζήσει την πειρατική εμπειρία υπάρχουν πολλά μαϊμού πειρατικά για να τους πάνε βόλτα (εμάς δεν μας αφορά αυτό το είδος ψυχαγωγίας) πάνω στα οποία διοργανώνονται ολοήμερα πάρτυ που όμως μπροστά στα δικά μας δεν πιάνουν μία.

Ένα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τού τόπου είναι οι μοναδικοί κοραλλιογενείς ύφαλοι που βρίσκονται διάσπαρτοι στον βυθό περιμετρικά τού νησιού και οι οποίοι προσφέρονται για συναρπαστικές καταδύσεις, κυρίως για τους συλλέκτες σπάνιων κοραλλιών. Για όσους δεν βουτάνε, υπάρχει ειδικό υποβρύχιο που αναλαμβάνει να σας ξεναγήσει στον μαγικό κόσμο τού βυθού. Εκεί θα συναντήσετε πολλά ναυάγια πειρατικών πλοίων. Μη τρομάξετε. Το δικό μας είναι αβύθιστο J

Για τους πιο περιπετειώδεις υπάρχουν ομάδες με 4Χ4 που αναλαμβάνουν να σας μεταφέρουν στην τροπική ζούγκλα για να ζήσετε ανεπανάληπτες στιγμές. Υπάρχει ακόμα το μοναδικό δάσος των λουλουδιών, το Flower Forest, που αξίζει να επισκεφτείτε, το Animal Flower Cave, το Εθνικό Πάρκο με πολλά είδη ζώων μα κυρίως με τις πιο παιχνιδιάρικες μαϊμούδες που έχετε συναντήσει ποτέ και τα αποικιακά αρχοντικά με τις φυτείες που δεσπόζουν στα προάστια των μεγάλων πόλεων. Μη παραλείψετε να επισκεφτείτε την διάσημη σπηλιά Harrison Cave του St. Thomas όπου ένα τρένο ταξιδεύει τους επισκέπτες μέσα της. Θα σας μείνει αλησμόνητη.

Η νυχτερινή ζωή στα Μπαρμπάντος είναι πέρα από κάθε περιγραφή. Υπάρχουν άπειρα μέρη για διασκέδαση και ειδικά θέρετρα για τους πιο in ταξιδευτές. Να σκεφτείτε ότι υπάρχει και ειδικό θέρετρο για ζευγάρια στο οποίο μπορείτε να κάνετε ότι σας κατέβει στο μυαλό, ακόμα και τα πιο ανομολόγητα! Η φιλοξενία των ντόπιων είναι ζεστή και θα τους συμπαθήσετε με την πρώτη ματιά. Αφεθείτε στο ξακουστό καραϊβικό φλερτ και απολαύστε την φανταστική κρεόλικη κουζίνα. Ναι, αυτά τα δύο πάνε μαζί J

Οι θερμοκρασίες που θα βρούμε θα είναι γύρω στους 30^οC, οπότε έχετε ολάνοιχτο μπροστά σας ένα ακόμα μακρύ καλοκαίρι για βουτιές και ηλιοθεραπεία. Σοκολατένιους σάς έχω κάνει φέτος, δε μπορείτε να πείτε J

Πολύ κοντά στα Μπαρμπάντος βρίσκεται μια συστάδα νησιών που αξίζει να τους αφιερώσετε μια επίσκεψή σας. Τα Νησιά των Γρεναδίνων. Πρόκειται για μια αλυσίδα μικρών νησιών με απόκρημνα βράχια. Είναι επίσης ενορία τού Άγιου Βικέντιου και Γρεναδίνων. Πρωτεύουσα του συμπλέγματος είναι η Χίλσμπορο με 1.000 κατοίκους που είναι ταυτόχρονα και η πρωτεύουσα του Καρριακού στη Γρενάδα. Πρωτεύουσα της ενορίας είναι η Πορτ Ελίζαμπεθ με 847 κατοίκους. Οι Γρεναδίνες βρίσκονται νότια του Αγίου Γεωργίου στον Άγιο Βικέντιο και βόρεια των νησιών Ντάιαμοντ Άιλαντ, Λόντον Μπριτζ, Μπερντ Άιλαντ, Γκρην Άιλαντ και Σάντυ Άιλαντ της ενορίας τού Αγίου Πατρικίου στη Γρενάδα. Αποτελούνται από 600 περίπου νησιά, από τα οποία τουλάχιστον τα 18 ανήκουν στη Γρενάδα, την οποία θα επισκεφτούμε φεύγοντας από 'δω. Αν είναι να τα γυρίσετε και τα 600 να μου πείτε να περάσω του χρόνου να σας παραλάβω J

Καλά να περάσετε…

Μ' αρέσει ν' αρμενίζουμε παρέα...

Και να που έφτασε η μεγάλη ώρα. Από στιγμή σε στιγμή δένουμε στον κόλπο τής Guanica. Δεν είναι επίσημο λιμάνι αλλά το διάλεξα γιατί είναι κάπως πιο ήσυχο μέρος για να δέσει ένα πειρατικό. Πάντως έχει ωραία παραλία :-) Πρόκειται για μια μικρή πόλη που φαντάζει έρημη αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι. Έχει όμορφα ξενοδοχεία, γραφικούς ξενώνες, μπαράκια, εστιατόρια και δεκάδες άλλα αξιοθέατα, όπως μουσεία, αρχαιολογικούς χώρους κ.ά. Όπως θα διαπιστώσετε πιο κάτω οι νότιες ακτές είναι αρκετά απόκρημνες και γεμάτες από σκοπέλους. Γι' αυτό πρέπει να προσεγγίσουμε πολύ προσεκτικά και θα αγκυροβολήσουμε στα ανοιχτά. Είναι επικίνδυνο να πλησιάσουμε πολύ στη στεριά. Στο νησί θα φτάσουμε με τις βάρκες. Στα δεξιά όπως θα βγούμε στη στεριά και σε απόσταση μερικών χιλιομέτρων βρίσκεται η πανέμορφη πόλη Πόνσε απ' όπου μπορείτε να ξεκινήσετε την περιήγησή σας. Η πρωτεύουσα Σαν Χουάν βρίσκεται στην αντίθετη πλευρά τού νησιού, στο βόρειο τμήμα του. Πάρτε μερικές βασικές πληροφορίες για το μέρος και φροντίστε να το διασκεδάσετε και να περάσετε όμορφα. Σας αφήνω και ένα χάρτη τού νησιού, έτσι για να σας βρίσκεται.

Το Πουέρτο Ρίκο είναι νησί τής Κεντρικής Αμερικής στον Ατλαντικό Ωκεανό. Πρόκειται για το μικρότερο και ανατολικότερο από τα νησιά των Μεγάλων Αντιλλών. Έχει έκταση 13.790 τ. χλμ. και πληθυσμό 3.958.128 κατοίκους και αποτελεί υπερπόντια κτήση των ΗΠΑ. Από το 1952 είναι μαζί με τα γύρω του νησιά αυτοκυβέρνητη πολιτεία (Ελεύθερη Συνδεδεμένη Πολιτεία τού Πουέρτο Ρίκο), εξαρτημένη στην εξωτερική πολιτική και την άμυνα από τις ΗΠΑ. Η ονομασία Πουέρτο Ρίκο μεταφράζεται στα ελληνικά ως Πλούσιο Λιμάνι.

Το νησί τού Πουέρτο Ρίκο βρίσκεται σε Βόρειο Γεωγραφικό Πλάτος 18 στην Τροπική Ζώνη, ανατολικά τού νησιού τής Ισπανιόλας, και εκτείνεται από δυτικά στα ανατολικά ως ένα παραλληλόγραμμο με μήκος 180 χλμ. και πλάτος 64 χλμ. Η Ελεύθερη Συνδεδεμένη Πολιτεία τού Πουέρτο Ρίκο βόρεια βρέχεται από τον Ατλαντικό Ωκεανό, νότια από την Καραϊβική Θάλασσα, ενώ ανατολικά ο Θαλάσσιος Δίαυλος των Παρθένων Νησιών το χωρίζει από τα τελευταία και δυτικά ο Δίαυλος Μόνα από τη Δομινικανή Δημοκρατία.

Το έδαφος του νησιού τού Πουέρτο Ρίκο είναι κατά το μεγαλύτερο μέρος του ορεινό και διασχίζεται από δυτικά στα ανατολικά από μία ενιαία ορεινή ζώνη, που περιλαμβάνει τις οροσειρές τής Κεντρικής Κορδιλιέρας, με ψηλότερη κορυφή τη Σιέρα ντε Πούντα (1.336 μέτρα), και της Σιέρα ντε Λουκίλο. Το ορεινό αυτό σύστημα είναι απότομο προς νότο και σχετικά ομαλό προς βορρά, όπου δημιουργούνται στενές αλλά εύφορες παραθαλάσσιες πεδιάδες. Σε μικρότερη έκταση, πεδινή ζώνη υπάρχει και στο νότιο τμήμα τού νησιού.

Οι βόρειες και νότιες ακτές τού νησιού είναι αρκετά απόκρημνες, σε αντίθεση μάλλον με τις δυτικές και τις ανατολικές. Γενικό γνώρισμα των νότιων ακτών είναι ότι δεν υπάρχουν λιμάνια προφυλαγμένα από τους ισχυρούς ανέμους τής περιοχής. Μικρά νησιά περιβάλλουν τις ακτές, όπως και σειρά από σκοπέλους. Στα ανατολικά τού νησιού βρίσκεται το νησί Μόνα, ενώ στα δυτικά τα νησιά Βιέκες και Κουλέμπρα.

Το νησί διαρρέεται από πολλούς χειμάρρους, κυρίως προς βορρά, όμως και προς νότο. Τα μικρά αυτά ποτάμια γενικά ξεκινούν από το κεντρικό σύστημα ορεινών όγκων που διατρέχει το νησί. Οι λίμνες τού νησιού είναι και αυτές μικρές και σχετίζονται με τα υδροηλεκτρικά έργα που εκμεταλλεύονται τους υδάτινους πόρους ορισμένων από τα ποτάμια τού Πουέρτο Ρίκο. Στις ακτές παρατηρείται και αριθμός λιμνοθαλασσών.

Το βόρειο μέρος τού νησιού βρίσκεται υπό την επίδραση των βορειοανατολικών αληγών ανέμων που δημιουργούν άφθονες βροχές και πυκνότατη τροπική βλάστηση, ενώ το νότιο μέρος είναι ξηρότερο και στις πλαγιές των βουνών υπάρχουν στέπες και αρκετές άγονες εκτάσεις. Το κλίμα είναι καθαρά τροπικό, κυρίως στο βόρειο τμήμα τού νησιού, που πλήττεται συχνά από τροπικές θύελλες.

Ως προς τη χλωρίδα και την πανίδα του το Πουέρτο Ρίκο χαρακτηρίζεται από τα γενικά ανάλογα γνωρίσματα των νησιών τής Καραϊβικής. Το τροπικό κλίμα έχει αποτέλεσμα να εντοπίζεται στο νησί η σχετική βιοποικιλότητα των δασών τής βροχής, ειδικά στο βορειοανατολικό τμήμα τού Πουέρτο Ρίκο, το οποίο σε ένα βαθμό τελεί υπό καθεστώς προστατευόμενης περιοχής. Δεν υπάρχουν μεγάλα θηλαστικά, όμως είναι αξιοσημείωτος ο πλούτος σε είδη ερπετών. Μεγάλος είναι και ο πλούτος τής θαλάσσιας ζωής των υδάτων που περιβάλλουν το Πουέρτο Ρίκο.

Το Πουέρτο Ρίκο βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη γεωργική παραγωγή. Κυριότερα προϊόντα είναι το ζαχαροκάλαμο, ο καφές, ο καπνός, τα εσπεριδοειδή, οι μπανάνες, οι ανανάδες, τα οπωρολαχανικά, το ρύζι κ.ά., ενώ ο σχετικά αναπτυγμένος τομέας τής κτηνοτροφίας αφορά στην εκτροφή κυρίως βοοειδών, πουλερικών και χοίρων και κατά δεύτερο λόγο αιγοπροβάτων. Η παραγωγή αλιευμάτων είναι αξιόλογη και σ’ αυτήν εντάσσονται και προϊόντα ιχθυοτροφίας. Το υπέδαφος του νησιού περιλαμβάνει χρώμιο, χρυσό, κοβάλτιο, νικέλιο, γραφίτη, τύρφη. Εξορύσσονται επίσης άργιλος και αλάτι. Η δασοκομία βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα και αυτό οφείλεται στην παλαιότερη υπερεκμετάλλευση των δασικών πόρων τού νησιού που είχε ως αποτέλεσμα την ευρεία αποψίλωση έως τον 20^ο αιώνα.

Το Πουέρτο Ρίκο είναι πυκνοκατοικημένη περιοχή. Τα 2/3 του πληθυσμού είναι ισπανικής και λοιπής ευρωπαϊκής καταγωγής και το υπόλοιπο 1/3 αποτελείται από αφρικανικής καταγωγής κατοίκους και μιγάδες. Οι κάτοικοι, όσον αφορά τον τρόπο ζωής τους, είναι επηρεασμένοι από την ισπανική κατοχή και διατηρούν πολλά από τα λατινοαμερικανικά έθιμα. Επίσημη γλώσσα είναι η ισπανική, παρόλο που και η αγγλική χρησιμοποιείται ευρέως και για διοικητικούς σκοπούς. Το μεγαλύτερο ποσοστό των κατοίκων είναι χριστιανοί (καθολικοί).

Πρωτεύουσα του Πουέρτο Ρίκο είναι το Σαν Χουάν (421.958 κάτοικοι). Άλλες μεγάλες πόλεις είναι η Μπαγιαμόν (220.262 κάτοικοι) στο βόρειο τμήμα τού νησιού, η Πόνσε (187.749 κάτοικοι) στο νότιο τμήμα, η Κάγκουας (133.447 κάτοικοι) στο κεντροδυτικό, η Μαγιαγκουές (100.371 κάτοικοι), σημαντικό λιμάνι των δυτικών ακτών τού Πουέρτο Ρίκο, κ.ά.

Αξίζει μια επίσκεψη στο μυστηριώδες Old San Juan. Πρόκειται για μικρό και μακρόστενο νησί που συνδέεται με το υπόλοιπο Πουέρτο Ρίκο με 3 γέφυρες. Λιθόστρωτα δρομάκια, χρωματιστά αποικιακά κτίρια, φρούρια. Ο τόπος εκπέμπει μεγάλη γοητεία την ημέρα αλλά και τη νύχτα με τους ρυθμούς σάλσα διάχυτους σε όλη την πόλη.

Το Πουέρτο Ρίκο ξεχωρίζει για τις αμμώδεις παραλίες του με τα πεντακάθαρα τιρκουάζ νερά που ξεκουράζουν και ανανεώνουν τους επισκέπτες. Στην κορυφή βρίσκονται η χρυσή ακτή Playa Flamenco -μια από τις ωραιότερες παραλίες τού κόσμου- και η Playa Isla Verde που είναι σαν ένα μικρό βραζιλιάνικο κομμάτι. Θα βρείτε βέβαια πολλές άλλες υπέροχες παραλίες για να επισκεφτείτε και να απολαύσετε βουτιές και ηλιοθεραπεία.

Λίγες εμπειρίες μπορούν να προκαλέσουν δέος όπως το να επιπλέετε στα σκοτεινά νερά το βράδυ, μέσα σε ένα θόλο αστεριών. Σε πολλούς κόλπους τού Πουέρτο Ρίκο παρατηρείται το φαινόμενο της βιοφωταύγειας. Βιοφωταύγεια ή βιοφωτισμός (bioluminescence) χαρακτηρίζεται η δημιουργία φωτός σε διάφορα μήκη κύματος που εκπέμπεται από διάφορους ζώντες οργανισμούς. Το φαινόμενο της βιοφωταύγειας παρουσιάζεται σε πολλές βιο-ομάδες όπως οι πυγολαμπίδες και σε διάφορους θαλάσσιους οργανισμούς. Για την απόλυτη εμπειρία επισκεφτείτε τον κόλπο Vieques.

Το αγαπημένο άθλημα των κατοίκων τού νησιού είναι το μπέιζμπολ, για αυτό θα δείτε πολλά υπερμεγέθη γήπεδα μπέιζμπολ σε πολλά σημεία. Ευκαιρία λοιπόν να παρακολουθήσετε κάποιον αγώνα!

Απολαύστε ένα μαγικό ηλιοβασίλεμα παρέα με ένα ποτό με βάση το ρούμι. Επιλέξτε pina colada ή cuba libre. Βρείτε την πιο όμορφη βεράντα και δείτε τον ήλιο να χρωματίζει τη θάλασσα απολαμβάνοντας ένα παγωμένο εξωτικό ποτό.

Τα πιο όμορφα μέρη για να εξερευνήσετε τον υπέροχο κόσμο τού βυθού βρίσκονται λίγο πιο μακριά από τις τουριστικές περιοχές, στα απέναντι μικρά νησιά, στην ανατολική και νότια ακτή. Για τα πιο όμορφα κοράλλια (ειδικά εσείς που τα συλλέγετε) να πάτε νοτιοδυτικά. Το πρωί τα νερά είναι πολύ καθαρά και ήρεμα και θα έχετε ορατότητα σε βάθος 75 ποδιών. Πολύχρωμα ψάρια, κοράλλια και ο εξωτικός βυθός σάς περιμένουν!

Το Ponce, γνωστό ως Το Μαργαριτάρι Τού Νότου, μπορεί να υπερηφανεύεται για την πληθώρα των μουσείων του. Ξεχωρίζει το Museo de la Música Puertorriqueña, το Hacienda Buena Vista και το καλύτερο μουσείο μοντέρνας τέχνης τής Καραϊβικής, Museo de Arte de Ponce.

Τα παγκόσμιας κλάσης εστιατόρια SoFo (‘South of Fortaleza) εντυπωσιάζουν τους πελάτες με τα πιο εμπνευσμένα πιάτα υψηλής γαστρονομίας στην Καραϊβική. Γευτείτε παραδοσιακές γεύσεις τού νησιού και απολαύστε ένα αξέχαστο γεύμα (ειδικά αν είστε γκλαμουράτοι πειρατές).

Για να δείτε όλα τα σιντριβάνια, τις ιστορικές πλατείες, τα αποικιακά κτίρια και όλα τα διαμάντια αρχιτεκτονικής τού Πουέρτο Ρίκο, θα χρειαστεί να μείνετε εκεί πάνω από μήνα (για τολμήστε!). Αν έχετε κάποιο χρόνο για περιήγηση (που δεν το βλέπω) πέρα από το Old San Juan, να πάτε στο Plaza Las Delicias στο Ponce, ένα μέρος με αγάλματα, αποικιακά ιστορικά κτίρια και το διάσημο Fuente de los Leones.

Τροπική πυκνή βλάστηση, λόφοι, καταρράκτες, συνθέτουν το μοναδικό αληθινό τροπικό δάσος των Ηνωμένων Πολιτειών, ένα μέρος ιδανικό για βόλτα. Θα βραχείτε, επομένως φορέστε αδιάβροχο και πάρτε μαζί σας κιάλια, αφού 26 είδη πτηνών υπάρχουν μόνο σε αυτό το δάσος και πουθενά αλλού σε όλο τον κόσμο. Θα πρέπει να προσπαθήσετε και να παρατηρήσετε πολύ καλά για να δείτε έναν Πουερτορικανό παπαγάλο, ένα από τα 10 πτηνά υπό εξαφάνιση. Αν δεν τον εντοπίσετε μη στενοχωρηθείτε. Δείτε τον δικό μας Ρόκο και θα καλυφθείτε. Τέτοιος είναι. Για περισσότερες πληροφορίες θα βρίσκεται πάντα στην διάθεσή σας η επιστημόνισσα ξεναγός μας.

Εγώ έχω να διεκπεραιώσω κάτι παλιές υποθέσεις εδώ και ίσως να χαθούμε για κάποιες μέρες. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να το ρίξετε στις κραιπάλες. Να είστε πάντα σε επιφυλακή, πρώτον για να μην έρθουν στα μουλωχτά τίποτα ωχτροί και μας βουτήξουν το σκαρί μας, γιατί μετά θα πρέπει να συνεχίσουμε κολυμπώντας την περιήγηση στην Καραϊβική, στον υπόλοιπο κόσμο και εν συνεχεία στους γαλαξίες τού σύμπαντος και δεύτερον γιατί δεν ξέρετε ποια στιγμή θα σημάνει το σάλπισμα της αναχώρησης και μπορεί αυτό να γίνει τελείως αιφνιδιαστικά. Γι' αυτό το ξεσάλωμα με μέτρο παρακαλώ και να είστε διαρκώς σε επαγρύπνηση. Βγάλτε και καμιά βάρδια για να έχουμε ήσυχο το κεφάλι μας. Τώρα, αν κάτι δεν πάει καλά και με δείτε να αργώ περισσότερο από το φυσιολογικό, έχετε δύο λύσεις. Ή αράζετε εδώ, πουλάτε το πειρατικό μαζί με τα λάφυρα και τις προμήθειες και με τα φράγκα αγοράζετε καλύβα στην παραλία ή από κοινού, με την εμπειρία που έχετε πια αποκτήσει, αναλαμβάνετε τις ευθύνες και την κοπανάτε μόνοι σας για την κολασμένη συνέχεια…

Καλή διαμονή ωρέ μεθυσμένο ασκέρι!

Υδάτινος κόσμος

Κάναμε μια μικρή παράκαμψη σε σχέση με το αρχικό μας δρομολόγιο για να γυρίσουμε το νησί περιμετρικά και να δούμε τις ομορφιές του λουσμένες από την πανσέληνο. Αυτό θα μας καθυστερήσει για μερικές ώρες αλλά αξίζει τον κόπο. Πλέουμε ήδη στις Μεγάλες Αντίλλες. Κατευθυνόμαστε προς τη Βορειοδυτική πλευρά τού νησιού. Σε λίγο από κάτω μας θα βρίσκεται η θαλάσσια τάφρος τού Καϋμάν με βάθος 6.000 μέτρα. Στον ορίζοντα ξεχωρίζει θολά ο όγκος τής Τζαμάικα κάτω από το φεγγαρόφωτο. Η χώρα με τα πολλά νερά όπως είναι γνωστή. Την ανακάλυψε ο Χριστόφορος Κολόμβος στις 5 Μαΐου τού 1494. Το παλιό της όνομα, επί κυριαρχίας των Ισπανών, ήταν Σαντιάγκο (Άγιος Ιάκωβος). Το 1665 καταλήφθηκε από τους Άγγλους και το 1670 περιήλθε επίσημα στις κτήσεις τής Αγγλίας με το σημερινό της όνομα. Το 1944 η Αγγλία τής παραχώρησε αυτονομία και στις 6 Αυγούστου τού 1962 ανακηρύχθηκε ανεξάρτητη χώρα. Θα πέσουμε δηλαδή πάνω στις προετοιμασίες για τον εορτασμό τής επετείου ανεξαρτησίας της. Τα χρώματα της σημαίας της είναι το μαύρο, το κίτρινο και το πράσινο. Η Τζαμάικα χωρίζεται σε 3 επαρχίες:  Την Κορνουάλλη, το Μίντλσεξ (μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό) και την Σούρεϊ. Η επαρχία τής Κορνουάλλης χωρίζεται σε 5 ενορίες: Τον Άγιο Ιάκωβο με πρωτεύουσα το Μοντέγκο Μπέυ που είναι και πρωτεύουσα ολόκληρης της Κορνουάλλης (στην παραλία του θα κάνετε το ομορφότερο κολύμπι τής ζωής σας), το Ανόβερο με πρωτεύουσα την Λούσεα , την Αγία Ελίζαμπεθ με πρωτεύουσα το Μπλακ Ρίβερ, το Τρελόνι με πρωτεύουσα το Φάλμουθ (αυτό το Τρελόνι πολύ μου αρέσει και λέω να το επισκεφθώ) και την Γουεστμόρλαντ με πρωτεύουσα την Σανά Λα Μαρ. Η επαρχία τού Μίντλσεξ χωρίζεται επίσης σε 5 ενορίες: Το Κλάρεντον με πρωτεύουσα το Μέι Πεν, το Μάντσεστερ με πρωτεύουσα το Μαντεβίλ, την Αγία Μαρία με πρωτεύουσα το Πορτ Μαρία, την Αγία Αικατερίνη με πρωτεύουσα το Σπάνις Τάουν και την Αγία Άννα με πρωτεύουσα το Σάιντ Αν'σ Μπέυ (πολλές αγίες έχουν μαζευτεί εδώ, το προσέξατε κι εσείς ε;). Και τέλος, η επαρχία Σούρεϊ χωρίζεται σε 4 ενορίες: Το Κίνγκστον που έχει την ομώνυμη πόλη για πρωτεύουσα η οποία είναι και η πρωτεύουσα της χώρας καθώς και το μεγαλύτερό της λιμάνι, το Πόρτλαντ με πρωτεύουσα το Πορτ Αντόνιο, τον Άγιο Ανδρέα με πρωτεύουσα το Χαφ Γουέι Τρι και τον Άγιο Θωμά με πρωτεύουσα το Μόραντ Μπέυ (επιτέλους και μερικοί άγιοι γιατί είχα αρχίσει να πιστεύω ότι αποτελεί γυναικείο προνόμιο η αγιοσύνη). Υπάρχουν επίσης πολλά χωριά και τη χώρα τη διαρρέουν 7 ποτάμια, κάποια εκ των οποίων εκβάλουν στη θάλασσα. Σε κάποιο σημείο μάλιστα σχηματίζουν και καταρράκτη, κάτω από τα νερά τού οποίου μπορείτε να κάνετε ένα υπέροχο παγωμένο μπάνιο. Λίγο πιο ψηλά βρίσκονται τα μοναδικά Γαλάζια Όρη. Οι συντεταγμένες τής Τζαμάικα στον χάρτη είναι 17°59′N 76°48′W. Αυτή την πληροφορία σας την δίνω για να σας χρησιμεύσει μελλοντικά, όταν θα ταξιδεύετε χωρίς εμένα, αφού θα έχετε πάρει το πειρατικό σας δίπλωμα J Σας προειδοποιώ ότι στο νησί κάνει τρομερή ζέστη για αυτό να ντυθείτε ελαφρά. Να προσέχετε επίσης γιατί υπάρχει το ενδεχόμενο να σημειωθούν κάποιες αιφνίδιες μεταβολές τού καιρού, καθώς η Τζαμάικα βρίσκεται εντός τής ζώνης των τυφώνων Hurricane. Συχνά πέφτουν εδώ τροπικές καταιγίδες. Οι κάτοικοι του νησιού είναι τρελάρες με όλη τη σημασία τής λέξης. Έξω καρδιά άνθρωποι. Να τους συναναστραφείτε και θα περάσετε τέλεια, μόνο προσέχετε τα κεράσματα που θα σας δίνουν να καπνίσετε. Προτιμήστε καλύτερα τον καπνό σας, αν δεν θέλετε να είστε όλη μέρα με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά J. Επίσης το τζαμαϊκανό ρούμι είναι ένα από τα καλύτερα στον κόσμο, αν όχι το καλύτερο. Ξακουστός είναι και ο καφές τής χώρας και θα γίνουν οι σχετικές προμήθειες και απ' αυτόν. Θα σας ξετρελάνει ακόμα η ντόπια μουσική που θα την ακούτε ακόμα και στους δρόμους. Οι λάτρεις τού Μπομπ Μάρλεϊ μπορούν να επισκεφθούν το σχετικό μουσείο που βρίσκεται στο Κίνγκστον. Υπάρχουν άφθονα τροπικά φρούτα και κυρίως μπανάνες, ανανάδες, παπάγια, μάνγκος, γκουάβα και καρύδες. Οι τελευταίες είναι πολύ εύκολο να βρεθούν στο κεφάλι σας γι' αυτό αποφεύγετε να στέκεστε κάτω από τις φοινικιές. Είδα και κάτι μπρόκολα να παίζουν αλλά δεν τα συνιστώ. Τέτοια έχουμε και εις τας Μπραχάμας J Για περισσότερες πληροφορίες αποταθείτε στην ξεναγό μας. Σε λίγες ώρες, καθώς θα χαράζει το πρώτο φως τής αυγής, εμείς θα δένουμε στο λιμάνι τού Κίνγκστον. Καλή διαμονή.

Δεμένοι στη στεριά

"Η απόλυτη ευτυχία και η γνώση εκείνου που ζητάς δε σου αφήνει ποτέ ενοχές. Ενοχές σου αφήνουν όλα εκείνα που δεν έζησες, όχι γιατί δεν μπόρεσες, αλλά γιατί φοβήθηκες τη δύναμή τους, τη μαγεία τους"