Χωρίς πυξίδα

"Αν είσαι η ροή που τρέχει
ή το σταμάτημα του ήχου
χτύπα.
Αλλιώς μην ενοχλήσεις.
Μη διαταράξεις τη θεία αταραξία
του θνητού όντος που εμμένει"

"Αναζητώντας κροκανθρώπους" Νικόλας Άσιμος

Όπου πάνε τα κύματα

"Ένα μικρό ψαροκάικο είναι η ζωή μου. Ένα μικρό φθαρμένο ψαροκάικο που έχει σμαραγδιά φεγγάρια στο κατάρτι του κι έναν ξεσκούφωτο ήλιο αληταρά για τιμονιέρη. Ένα ψαροκάικο, δίχως ρότα. "Πού πάμε καπετάνιο;", με ρωτάει ο τιμονιέρης και μου κλείνει το μάτι. "Όπου παν' τα κύματα", λέω επίσημα, εγώ. Και τα σμαραγδιά φεγγάρια που είναι στο κατάρτι, σκάνε σαν ρόδια στην κουβέρτα. Κι ο ξεσκούφωτος ήλιος ο αληταράς, παρατάει το τιμόνι του και χορεύει. Κι η νύχτα γεμίζει χιλιάδες ήλιους αληταράδες. Κι η ψυχή μου γεμίζει νύχτες πολύχρωμες. Γεμίζει σμαραγδιά φεγγάρια και θαλασσινά πουλιά. Πού να χωρέσουν μέσα μου όλ' αυτά; Πού να στριμωχτούν, π' ανάθεμά τα"

"Σκισμένο ψαθάκι" Αλκυόνη Παπαδάκη

Εκβολές

Τρεις σταγόνες κύλησαν από τα βρεγμένα σου μαλλιά κι άρχισαν να κατηφορίζουν προς τον παράδεισο του κορμιού σου. Οι δυο απ' αυτές κύκλωσαν τα αλαφιασμένα σου στήθια και διατρέχοντας το περίγραμμά τους, πέρασαν από την επίπεδη κοιλιά και κατέληξαν να αναπαυθούν στο ανάγλυφο του μικρού αφαλού σου. Η τρίτη, αφού γλίστρησε στο μεταξένιο δέρμα τού λαιμού σου, πέρασε αργά από το αλαβάστρινο στέρνο σου και περιπλανήθηκε μέχρι τα φλογισμένα λαγόνια όπου συνάντησε μια σταγόνα ιδρώτα που έσταξε από τον αριστερό μου κρόταφο και αποφάσισαν να γίνουν ένα…

S.O.

Ταξίδι

Το ταξίδι

"Μα αληθινοί ταξιδευτές εκείνοι είναι που φεύγουν
μονάχα για να φύγουν•ελαφρές καρδιές καθώς
μπαλόνια, το μοιραίο τους ποτέ δεν τ’ αποφεύγουν•
Χωρίς να ξέρουν το γιατί, πάντοτε λένε "Εμπρός!"

Εκείνοι που σαν σύννεφα οι απροθυμιές τους μοιάζουν
και που σαν νεοσύλλεκτοι κανόνια λαχταρούν
κι άγνωστες ηδονές τρανές, που πάντοτε αλλάζουν
Και που τι όνομα έχουνε δεν μπόρεσαν να βρουν!

Φρίκη! Σαν σβούρα μοιάζουμε, σαν φούσκα που πηδάει•
Ακόμα και στον ύπνο μας, απάνω μας σιμώνει,
Μας δέρνει η Περιέργεια και μας κυλά στα χάη,
Σαν ένας Άγγελος σκληρός που ήλιους μαστιγώνει.

Μοίρα παράξενη! Ο σκοπός πάντα άλλη θέση παίρνει,
κι αφού δεν είναι πουθενά, μπορεί να’ναι παντού•
ο Άνθρωπος που ακούραστα η Ελπίδα τόνε σέρνει,
αιώνια ψάχνει αναπαμό με τρέξιμο τρελού.

Πλοίο τρικατάταρτο η ψυχή, ζητάει την Ικαρία•
Κάποια φωνή απ’ την γέφυρα φωνάζει: "Προσοχή!"
Κι από τη σκοπιά μια άλλη φωνή απαντά: "Ευτυχία…
’Έρωτας… Δόξα". Διάολε! Σκόπελος είν’ εκεί!

Κάθε νησάκι που ο σκοπός του πλοίου μακριά κοιτάζει,
Είν’ Ελδοράδο που μας έχει η Μοίρα υποσχεθεί•
Κι η Φαντασία, που έξαλλη στην κεφαλή οργιάζει,
Βρίσκει μόνο έναν ύφαλο μόλις ο ήλιος βγει.

Ω των χιμαιρικών χωρών ο ποθοπλανταγμένος!

Στα σίδερα ή στη θάλασσα πρέπει να πεταχτεί

Ο οικτρός σκοπός, που Αμερικές βλέπει σαν μεθυσμένος

Κι η πλάνη του το βάραθρο το κάνει πιο βαθύ;

Κι ο γερο-αλήτης έτσι δα στις λάσπες που πατάει,

Χάσκοντας, παραδείσια ονειρεύεται παλάτια•

Σε κάθε τρώγλη που κερί μονάχα την φωτάει,

ανακαλύπτουν Κάπουες τα εκστατικά του μάτια".

"Τα άνθη του κακού" Σαρλ Πιέρ Μπωντλαίρ

Χάλια τα πειρατικά... χάλια...

Στο μεταξύ και για να είμαστε όσο πιο κοντά στην πραγματικότητα μπορούμε, μήπως ξέρει κανείς πιο έμπειρος από εμένα πειρατής να μου πει αν αυτά τα σαπιοκάραβα διαθέτουν θερμο-σίφουνα; Καλοριφέρ; Και πώς σταδιάλα έκαναν μπάνιο οι πειρατές; Μια βδομάδα έχω να πλυθώ. Βρωμάω! Βλέπω στο κατάστρωμα ένα βαρέλι με τρύπες κλεισμένες με τάπες. Μου είπαν να το γεμίσουν με νερό και να το σηκώσουν ψηλά με την τροχαλία κι έπειτα ο λοστρόμος να βγάλει τις τάπες και να καθίσω από κάτω. Ρε δεν πάτε καλά! Κι έπειτα πώς θα ξυριστώ; Πού είναι η brown μου; Μια πρίζα δεν έχει πουθενά την ατυχία μου μέσα; Καμιά τοστιέρα έστω; Έχω λυσσάξει στην πείνα. Μου είχαν τάξει και ένα παγωτό και έμεινα με την όρεξη. Τι το ήθελα το πειρατικό; Το κέρατό μου. Δεν το σχεδίαζα το ταξίδι με Learjet που έχει και όλες τις ανέσεις; Άσε που ακόμα δεν πρόλαβα να ανοιχτώ και μου την πέσανε οι άλλοι πειρατές (οι κακοί, χε , χε) για πλιάτσικο, να κουρσέψουν τον θησαυρό και τις προμήθειες από τ' αμπάρια και μετά ήρθε και η μάγισσα κι έδωσε κακό χρησμό. Θυσία λέει, πρέπει να κάνω για να καλμάρουν οι άνεμοι αλλιώς την έβαψα. Να μου ισιώσει ο γάντζος τού ξύλινου χεριού αν την βγάλουμε καθαρή εδώ μέσα...