Πάρτυ στο κατάστρωμα (μέρα τρίτη)

Ζωντανοί και σήμερα… Με κάτι λίγες αμυχές μόνο… Και το κυριότερο… Μαζί… Ο Γιάννης και ο Σωκράτης μας άφησαν την αγάπη τους και στη θέση τους έφτασαν πριν από λίγο δύο άλλοι αγαπημένοι φίλοι… Ναι, με εκείνη την γαλέρα με τα πορτοκαλί πανιά… Το κρύο αγρίεψε λιγάκι απόψε και στο κατάστρωμα θα μείνουμε μόνο όσοι αντέχουμε… Οι υπόλοιποι μπορούν να διασκεδάζουν και μέσα από τις καμπίνες τους. Δεν χρειάζεται να αρρωστήσουμε όλοι και να μη μείνει κανένας να κουλαντρίσει ετούτο το σαπιοκάραβο…

 

Ρωτάς πού είμαι και θεωρώ καλή την ερώτηση. Για να δω... Είμαι…
Βλέπω μπροστά μου ένα απέραντο καφετί κύμα να σηκώνεται. Μια παράξενη μολυβένια θάλασσα το ξεβράζει στις ακτές του μυαλού μου. Κοιτάζω παντού και δεν είμαι. Ανοίγω τα μάτια και λείπω. Κατεβαίνω στο κατώτερο μαύρο που μοιάζει να κλείνει βυθούς μα κι εκεί δεν υπάρχω. Αλλά όταν σηκώσω ψηλά το κεφάλι, διακρίνω μια κουκίδα γαλάζια στη μέση της νύχτας κι είναι σα να έχω βρει τον εαυτό μου μέσα σε μια κοσμική καταιγίδα από απολεσθέντα αντικείμενα. Ένα βότσαλο που παρασύρθηκε απ' τον κατακλυσμό…

S.O.
 

Τελευταία βραδιά απόψε του τριήμερου πάρτυ μας. Σε δυο μέρες πιάνουμε στο Πράσινο Ακρωτήρι. Εκεί μπορεί να στήσουμε κανένα ολονύχτιο παρτάκι σε κάποια από τις χρυσαφένιες του παραλίες…
 

Χρήστος και Αλκίνοος… Με αέρα, ψιλόβροχο και κρύο…

"Ποτέ σου μην κοιτάς τον άλλο μες στα μάτια
γιατί καθρέφτης γίνεσαι κι όλοι σε σπάν' κομμάτια"
 

Μικρά κι ακίνδυνα…
 

Άντε και μια βουτιά στον βυθό… Να ξεπλυθούμε μέσα κι έξω…
 

"Ό,τι στον κόσμο αγαπώ είναι αλλού"
 

Λίγο πριν το τέλος αυτού του απέραντου άσπρου που κατάφερα να σπείρω με τη βοήθειά σου, κλείνω τον εκτοξευτήρα μου και ησυχάζω. Πάει κι αυτή η πυρκαγιά, τη σβήσαμε παρέα. Από το ίδιο χωράφι θα θερίσω και θα σιτιστώ. Και χορτασμένος εγώ, εσύ και το γεράκι μας, θα ανάψουμε μια μεγάλη φωτιά, ίδια μ' αυτή που σβήσαμε και θα κάψουμε όλους ετούτους τους σπόρους. Για να έχει αξία και νόημα κάθε καινούρια σπορά…

S.O.

Καλημέρα ταξιδευτές… Το πάρτυ μας έφτασε στο τέλος του… Μιαν άλλη φορά θα τραγουδήσουμε πάλι μαζί… Γιατί σαν την παρέα σας δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο…

Πάρτυ στο κατάστρωμα (μέρα δεύτερη)

Ο Λουδοβίκος μας ευχαρίστησε και μας αποχαιρέτησε ευχόμενος καλά ταξίδια, καθώς επιβιβαζόταν στη βάρκα που θα τον πήγαινε στο καράβι της επιστροφής. Λίγο αργότερα, μας πλεύρισε μια σκούνα με ολοκόκκινα πανιά κι από μέσα της ξεπρόβαλαν κι ανέβηκαν στο μπρίκι μας οι αποψινοί μας καλεσμένοι. Μέρα δεύτερη. Ο καιρός ίδιος, με κάπως περισσότερη ψύχρα από χτες αλλά πάνω στο κατάστρωμα τα αίματα ανάβουν και μας ζεσταίνουν. Το ρούμι ρέει άφθονο μαζί με τα υπόλοιπα ποτά. Το πάρτυ συνεχίζεται κι απόψε…
 

Ανοίγω το γκάζι κι ο αέρας χυμάει στα σωθικά μου, παγωμένος, λυτρωτικός. Μια ψιχάλα, έτσι απρόσκλητη, έρχεται και κάθεται στο μέτωπό μου. Αρχίζει να κυλάει αργά. Ο άνεμος πεισματικά την σπρώχνει προς τον αριστερό μου κρόταφο Εκείνη αντιστέκεται. Θέλει να κατέβει στα χείλη μου. Κόβω ταχύτητα για να την διευκολύνω. Ο αέρας παραιτείται από την προσπάθειά του κι εκείνη φτάνει πιο εύκολα στο στόχο της. Μισανοίγω τα χείλη μου και την αφήνω να τρυπώσει στο στόμα μου. Η γεύση της έχει κάτι από την αρμύρα σου. Από τότε που έγινες βροχή τα μάτια σου ψιχαλίζουν όλο και πιο συχνά. Δεν ξέρεις πόσο μ' αρέσει αυτή η γεύση σου όταν πριν έρθεις να με συναντήσεις έχεις βουτήξει στη θάλασσα…

S.O.
 

"Ο θάνατος", ψιθύρισε το θαύμα στο αυτί της έκπληξης, "είναι η μόνη αλήθεια που δεν με περιλαμβάνει". "Και η ζωή;", ρώτησε γεμάτη απορία η έκπληξη. "Η ζωή είναι η μόνη αλήθεια που με χρειάζεται για να νικήσει τον θάνατο", απάντησε το θαύμα…

 

S.O.
 

Εαυτέ μου κατεργάρη, μια ζωή σε φρόντιζα κι εσύ έβρισκες πάντα τον τρόπο να μου τη σκας. Εγώ σε γύμναζα για να κερδίζεις όλες τις κούρσες κι εσύ την ώρα που σε χρειάστηκα πήγες και έστησες την πιο κρίσιμη με τον αντίπαλο. Σικέ εαυτός, σε κούρσα σικέ, με απατεώνα νικητή. Εαυτέ μου, δεν ξέρω αν το κατάλαβες αλλά έτρεξες σε στημένη κούρσα και την έχασες. Και ο νικητής αυτής της κούρσας ήμουν εγώ…

S.O.
 

Άντε τώρα που πλάκωσαν τα πειρατόνια να πέσει και κανένας χορός. Γιάννης και Σωκράτης χτυπιούνται κάτω από την αυτοσχέδια τέντα μας... Για τα μάτια σας μόνο...
 

Έτσι μπράβο ωρέ τρελοπειρατόνια… Που να τσουρουφλιστούν τα γένια του κοκκινογένη… χο, χο, χο…
 

Αααχχχ… Ξεβιδωθήκαμε… Για να ηρεμήσουμε πάλι λιγάκι… Οκλαδόν όλοι να απολαύσουμε…
 

Σε όσους πολέμους κι αν με πας, θα σε νικήσω… Καληνύχτα… Αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα… Νέοι πόλεμοι, νέες μάχες θα δοθούν… Καλά να είμαστε να πολεμάμε… να νικάμε… να χάνουμε… Αν είμαστε καλά αύριο, μετά από τόσους πολέμους, ζωντανοί και με επιπόλαια τραύματα, ίσως να αξιωθούμε να ζήσουμε και τρίτη βραδιά από αυτό το πάρτυ διαρκείας που στήσαμε, έτσι, στα καλά καθούμενα…

Πάρτυ στο κατάστρωμα (μέρα πρώτη)

Σήμερα έχουμε καλεσμένο στο καράβι. Τον παραλάβαμε λίγο πιο πριν που μας προσέγγισε εκείνη η κορβέτα με τα γαλάζια τα πανιά. Θα μας συντροφέψει απόψε με τα τραγούδια του πάνω στο κατάστρωμα. Στρωθείτε όλοι οκλαδόν στην κουβέρτα και ετοιμαστείτε να τραγουδήσουμε μαζί του. Ας κάνουμε ένα αυτοσχέδιο πάρτυ να ξεφύγουμε λίγο από τις σκοτούρες της θάλασσας. Εγώ πάω να φέρω τα ποτά…
 

Ωραία βραδιά απόψε. Στο συγκεκριμένο σημείο του Βόρειου Ατλαντικού που βρισκόμαστε, πλησιάζοντας προς το Πράσινο Ακρωτήρι και τα δυτικά παράλια της Αφρικής, αυτή την εποχή ο καιρός κάνει παράξενα παιχνίδια. Παρατεταμένες ζεστές βραδιές με άφθονη υγρασία και μέρες σα να βρισκόμαστε στο κατακαλόκαιρο κι έπειτα ξαφνικές νεροποντές που διαρκούν αρκετά μερόνυχτα. Για σήμερα πάντως αλλά και για τις επόμενες μέρες ο καιρός θα είναι αρκετά ζεστός και υγρός, γεγονός που θα βοηθήσει για το υπαίθριο πάρτυ μας πάνω στο κατάστρωμα και κάτω από τ' αστέρια. Οι ξεχασιάρηδες και οι υπναράδες που θα αργήσουν να ανέβουν στην κουβέρτα, ας μην ανησυχούν. Το πάρτυ μας θα διαρκέσει κάμποσες μέρες. Σαν το Woodstock ένα πράγμα… χο, χο, χο…
 

Μια φορά κι έναν καιρό, ένα καράβι που έπλεε στη μέση του ωκεανού είδε ξαφνικά μπροστά του να ορθώνεται μια πελώρια ανεμόσκαλα που ανέβαινε στον ουρανό. Απορημένος ο καπετάνιος έδωσε εντολή να κατεβάσουν τα πανιά και να ρίξουν άγκυρα στο σημείο που άρχιζε αυτή η παράξενη ουράνια ανεμόσκαλα. Σιγά-σιγά μαζεύτηκε ολόκληρο το τσούρμο των ναυτικών μπροστά στην πλώρη και άρχισε να θαυμάζει ετούτο το μυστήριο φαινόμενο. Ο καπετάνιος άρπαξε ένα σκοινί που κρεμόταν από το άλμπουρο και δίνοντας έναν πήδο προσγειώθηκε στα πρώτα σκοινένια σκαλιά και ξεκίνησε να ανεβαίνει προς τον ουρανό. Κοντοστάθηκε λιγάκι και φώναξε προς το πλήρωμά του: "Άντε μωρέ, τι σαστίσατε, αρπάξτε το σκοινί και ελάτε ένας-ένας ξοπίσω μου. Θαρρείτε πως θα σας ξαναδοθεί η ευκαιρία να απαντήσετε από τόσο κοντά άλλο θαύμα στη μίζερη ζωή σας;". Οι ναυτικοί παρέμειναν καθηλωμένοι στις θέσεις τους. Κάτι ο φόβος για το άγνωστο, κάτι η παραπανίσια τρέλα που τους έλειπε, δεν ακολούθησαν τον τρελοκαπετάνιο τους. Εκείνος συνέχισε να ανεβαίνει μέχρι που χάθηκε από τα μάτια τους. Το τσούρμο περίμενε για ώρα να δει κάποια κίνηση αλλά μάταια. Ο καπετάνιος δεν φαινόταν πουθενά. Πέρασαν τέσσερις μέρες όταν ξέσπασε η μουρμούρα. Οι προμήθειες λιγόστευαν και το νερό κόντευε να σωθεί. Κάποιος έριξε την ιδέα να εκλέξουν καινούριο καπετάνιο και να φύγουν το συντομότερο για τον προορισμό τους. Έτσι και έγινε. Καθώς απομακρύνονταν από το σημείο, κάποιος κοίταξε για μια τελευταία φορά κατά τον ουρανό και πρόσεξε ανάμεσα στα σύννεφα να κινείται με χάρη ένα πελώριο ουράνιο καράβι. Κατάπληκτοι όλοι μαζεύτηκαν γύρω από την κουπαστή και προσπαθούσαν να διακρίνουν μέσα στον συννεφιασμένο ουρανό το σκαρί που αντί να πλέει στο νερό πετούσε. Μα ο ουρανός συννέφιασε γρήγορα ακόμα περισσότερο και άρχισε να βρέχει ασταμάτητα κι έτσι δεν τα κατάφεραν να το ξαναδούν. Πέρασαν μέρες, μήνες, χρόνια κι όλο έπιαναν να φουντώνουν οι φήμες για ένα καράβι που ταξίδευε στον ουρανό ακριβώς πάνω από τον ωκεανό και κάθε φορά που ένα καράβι κινδύνευε στη θάλασσα έριχνε κάτι πελώρια σκοινιά και το έδενε οδηγώντας το σε κάποιο ασφαλές λιμάνι. Οι ναυτικοί μάλιστα στις διηγήσεις τους έκαναν λόγο για έναν τρελοκαπετάνιο που δεν δίσταζε να κατεβαίνει από μια σκοινένια ανεμόσκαλα ως το κατάστρωμα των καραβιών που κινδύνευαν και να δένει μόνος του τα σκοινιά με τα οποία θα τα ρυμουλκούσε. Έτσι γεννήθηκε ο θρύλος του τρελού καπετάνιου και του ιπτάμενου καραβιού φάντασμα που με τον καιρό εξελίχθηκε σε φύλακα άγγελο όλων των ναυτικών που κινδύνευσε η ζωή τους στην φουρτουνιασμένη θάλασσα…

S.O.
 

Μπράβο βρε Λουδοβίκο. Εξαιρετικός. Στο μεταξύ έβαλε ένα ελαφρύ αεράκι, δε νομίζετε; Και το κυματάκι άρχισε να φουσκώνει. Θα μας ταξιδέψουν και τα δύο μαζί με τη φωνή του τροβαδούρου…
 

Άγγιξα τα μαλλιά σου και έγινε άνοιξη. Κράτησα το χέρι σου κι αναστήθηκα. Κοίταξα τα μάτια σου και ξημέρωσε. Σε φίλησα και ξαναγυρίσαμε στον παράδεισο όπως πριν από κάποια εκατομμύρια χρόνια…

S.O.
 

Ιστορίες και ανέκδοτα…
 

Έτσι…
 

L' albero e il vento (Το δέντρο και ο άνεμος)

Μουσική-Στίχοι: Λουδοβίκος των Ανωγείων
Ερμηνεία: Emilia Ottaviano-Λουδοβίκος των Ανωγείων
"Η γιορτή των ανέμων"

"Io sono un albero
(είμαι ένα δέντρο)
con lacrime verdi
(με πράσινα δάκρυα)
io sono un albero
(είμαι ένα δέντρο)
che non sogna
(που δεν ονειρεύεται)
io sono un albero
(είμαι ένα δέντρο)
che viaggia
(που ταξιδεύει).

Leri la bella luna
(χτες τ' όμορφο φεγγάρι)
si ha addormentata
(αποκοιμήθηκε)
fra i miei rami
(ανάμεσα στα κλαδιά μου).

Leri notte la luna
(χτες νύχτα το φεγγάρι)
si ha addormentata
(αποκοιμήθηκε)
fra i miei rami
(ανάμεσα στα κλαδιά μου).

Nellalba e venuto un vento dalle montagne
(Την αυγή ήρθε ένας άνεμος απ' τα βουνά).

Μα εγώ είμαι ένας άνεμος
(ma io sono un vento)
κι αύριο φεύγω
(e domani me ne vado).

Angelo di vento
(αέρινε άγγελε)
non andar via
(μη φεύγεις).

Mα εγώ είμαι ένας άνεμος
(ma io sono un vento)
ήρθα και φεύγω
(sono venuto e me ne vado).

Ma angelo di vento
(μα αέρινε άγγελε)
non andar via
(μη φεύγεις)
ma se tu lo vuoi
(μα αν το θέλεις)
ti auguro buon viaggio
(σου εύχομαι καλό ταξίδι)"

Αυτά για απόψε… Αν ο καιρός μας το επιτρέψει θα συνεχίσουμε αύριο… Όνειρα γλυκά σε όλα τα ασυμβίβαστα πειρατόνια του πειρατικού μας…

Από αλλού

"Έρως εστί ως εκεί που μπορείς"

"Αμέσως τώρα πια" Εύα Ομηρόλη

Τελετουργικό

Σήμερα βάλθηκα να γιορτάσω τον θάνατό μου. Σκοτεινά στολίδια τα απραγματοποίητα κι άρχισα να ντύνω μ' αυτά το δωμάτιο απ' άκρη σ' άκρη. Πάνω στο τραπέζι πέντε ποτήρια ροδοδάκρυα. Στο πάτωμα απλωμένα μαύρα φτερά και πέταλα από κόκκινες τουλίπες. Μισάνοιχτο το σεντούκι με τα λάθη που, ξεπροβάλλοντας σιγά-σιγά έρχονται να πλαισιώσουν τη γιορτινή ατμόσφαιρα. Ο φωτισμός χαμηλός, ατμοσφαιρικός, όπως πρέπει για μια τέτοια θλιβερή πανδαισία. Μωβ κουρτίνες συμπληρώνουν τον διάκοσμο πέφτοντας με χάρη πάνω στα κατάπληκτα, απ' όσα έχουν αντικρίσει, παράθυρα. Οι συνδαιτυμόνες καταφθάνουν ο ένας μετά τον άλλο.

Ο γέρο χάρος, κατάκοπος, σκονισμένος. Η πανέμορφη κατάμαυρη στολή του έχει χάσει το χρώμα της και φαντάζει γκρίζα, ξεθωριασμένη. Ο ίδιος δεν φαίνεται να έχει το κουράγιο μήτε το δικό του πτώμα να σύρει. Το δρεπάνι του, σπασμένο στην κόψη, συμπληρώνει την αξιολύπητη εμφάνισή του. Έπειτα ο νεκροθάφτης, λασπωμένος από την κορφή μέχρι τα νύχια, κουβαλώντας ένα κατάμαυρο εβένινο φέρετρο που απιθώνει καταμεσίς στο δωμάτιο. Την παράξενη συντροφιά έρχεται να συμπληρώσει σε λίγο ένα αμίμητο δίδυμο. Στη γλώσσα των πεθαμένων τούς λένε διεκδικητές. Ο ένας, λένε, είναι απεσταλμένος τού Θεού κι ο άλλος του διαβόλου. Κάτι σαν πλασιέ δηλαδή, που ερίζουν για την απόκτηση των δικαιωμάτων τής πελάτισσας ψυχής.

Καθόμαστε γύρω από το τραπέζι και σηκώνουμε τα ποτήρια μας. Σαν οικοδεσπότης κάνω πρόποση: "Στον θάνατό μας!". Ο χάρος, πρώτος απ' όλους, φτύνει τον κόρφο του. Κρυφογελάω και με παίρνουνε χαμπάρι. Κοιτάζονται μεταξύ τους συνωμοτικά. Μάλλον δεν πρέπει να τους έχει τύχει ξανά τέτοιος πελάτης-στόκος. Τότε ακριβώς, τα σκουλήκια λάθη μου, που στο μεταξύ έρποντας έχουν πλησιάσει στο τραπέζι, αρχίζουν να σκαρφαλώνουν στα πόδια των υψηλών καλεσμένων μου για να φτάσουν κοντά μας και να πιουν από τα ποτήρια μας στην υγειά τους. Επικρατεί πανδαιμόνιο. Ο νεκροθάφτης πηδάει με ένα σάλτο που θα ζήλευε και ακροβάτης στην αγκαλιά τού χάρου, ο οποίος μέσα στη βαρεμάρα του και ταλαιπωρημένος από την βαριά κώφωσή του, (να γιατί πέφτουν στο κενό τα παρακάλια σας) πιστεύει ότι έληξε η σεμνή τελετή και με μια κουρασμένη κίνηση τον ρίχνει στην πλάτη του και ανοίγοντας την πόρτα εξαφανίζονται. Οι δυο παράξενοι απεσταλμένοι των αφεντάδων τους, έκπληκτοι από την εξέλιξη, αρχίζουν να τρέχουν ξοπίσω τους φωνάζοντας και χειρονομώντας για να πείσουν τον μακαρίτη με τα επιχειρήματά τους, υποσχόμενοι μια θαυμάσια διαμονή στα θέρετρα των αφεντάδων τους.

Και τώρα; Τι κάνω εδώ με ένα φέρετρο στο δωμάτιο και μερικές εκατοντάδες λάθη μέσα στο ποτήρι μου; Τι στο διάβολο, ούτε να πεθάνει δε μπορεί κανείς με την ησυχία του.

Αγαπημένα μου λάθη που με κρατήσατε στη ζωή, αν δεν σας είχα κάνει πώς θα μπορούσα να ζήσω άλλη μια φορά για να γιορτάσω ξανά τον θάνατό μου;

S.O.

Δίχως πλευρικά

"Μη πλησιάζετε τους άλλους περισσότερο απ' όσο η Γη τον Ήλιο. Λίγο πιο μακριά, παγώνετε. Λίγο πιο κοντά, θα καείτε"

Άρης Αργέστης

Μη φοβάσαι τη σιωπή

Η σιωπή είναι ταξίδι. Είναι φως και σκοτάδι ταυτόχρονα. Είναι η φύση και το τραγούδι που την συντροφεύει. Η σιωπή ακούγεται καθαρά χωρίς ποτέ να κάνει θόρυβο. Είναι η φωνή τής ψυχής μας. Η σιωπή είναι η υπογραφή τού θεού στο ημερολόγιο των ονείρων μας. Είναι η μελωδία από τις άρπες των αγγέλων του…

S.O.

Άνεμοι και παλίρροιες

"Ακριβά λόγια, μου είπε, όρκοι παλαιοί
που έσωσε ο Καιρός και η σίγουρη ακοή των μακρινών ανέμων"