Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012

Τελετουργικό



Σήμερα βάλθηκα να γιορτάσω τον θάνατό μου. Σκοτεινά στολίδια τα απραγματοποίητα κι άρχισα να ντύνω μ' αυτά το δωμάτιο απ' άκρη σ' άκρη. Πάνω στο τραπέζι πέντε ποτήρια ροδοδάκρυα. Στο πάτωμα απλωμένα μαύρα φτερά και πέταλα από κόκκινες τουλίπες. Μισάνοιχτο το σεντούκι με τα λάθη που, ξεπροβάλλοντας σιγά-σιγά έρχονται να πλαισιώσουν τη γιορτινή ατμόσφαιρα. Ο φωτισμός χαμηλός, ατμοσφαιρικός, όπως πρέπει για μια τέτοια θλιβερή πανδαισία. Μωβ κουρτίνες συμπληρώνουν τον διάκοσμο πέφτοντας με χάρη πάνω στα κατάπληκτα, απ' όσα έχουν αντικρίσει, παράθυρα. Οι συνδαιτυμόνες καταφθάνουν ο ένας μετά τον άλλο.

Ο γέρο χάρος, κατάκοπος, σκονισμένος. Η πανέμορφη κατάμαυρη στολή του έχει χάσει το χρώμα της και φαντάζει γκρίζα, ξεθωριασμένη. Ο ίδιος δεν φαίνεται να έχει το κουράγιο μήτε το δικό του πτώμα να σύρει. Το δρεπάνι του, σπασμένο στην κόψη, συμπληρώνει την αξιολύπητη εμφάνισή του. Έπειτα ο νεκροθάφτης, λασπωμένος από την κορφή μέχρι τα νύχια, κουβαλώντας ένα κατάμαυρο εβένινο φέρετρο που απιθώνει καταμεσίς στο δωμάτιο. Την παράξενη συντροφιά έρχεται να συμπληρώσει σε λίγο ένα αμίμητο δίδυμο. Στη γλώσσα των πεθαμένων τούς λένε διεκδικητές. Ο ένας, λένε, είναι απεσταλμένος τού Θεού κι ο άλλος του διαβόλου. Κάτι σαν πλασιέ δηλαδή, που ερίζουν για την απόκτηση των δικαιωμάτων τής πελάτισσας ψυχής.

Καθόμαστε γύρω από το τραπέζι και σηκώνουμε τα ποτήρια μας. Σαν οικοδεσπότης κάνω πρόποση: "Στον θάνατό μας!". Ο χάρος, πρώτος απ' όλους, φτύνει τον κόρφο του. Κρυφογελάω και με παίρνουνε χαμπάρι. Κοιτάζονται μεταξύ τους συνωμοτικά. Μάλλον δεν πρέπει να τους έχει τύχει ξανά τέτοιος πελάτης-στόκος. Τότε ακριβώς, τα σκουλήκια λάθη μου, που στο μεταξύ έρποντας έχουν πλησιάσει στο τραπέζι, αρχίζουν να σκαρφαλώνουν στα πόδια των υψηλών καλεσμένων μου για να φτάσουν κοντά μας και να πιουν από τα ποτήρια μας στην υγειά τους. Επικρατεί πανδαιμόνιο. Ο νεκροθάφτης πηδάει με ένα σάλτο που θα ζήλευε και ακροβάτης στην αγκαλιά τού χάρου, ο οποίος μέσα στη βαρεμάρα του και ταλαιπωρημένος από την βαριά κώφωσή του, (να γιατί πέφτουν στο κενό τα παρακάλια σας) πιστεύει ότι έληξε η σεμνή τελετή και με μια κουρασμένη κίνηση τον ρίχνει στην πλάτη του και ανοίγοντας την πόρτα εξαφανίζονται. Οι δυο παράξενοι απεσταλμένοι των αφεντάδων τους, έκπληκτοι από την εξέλιξη, αρχίζουν να τρέχουν ξοπίσω τους φωνάζοντας και χειρονομώντας για να πείσουν τον μακαρίτη με τα επιχειρήματά τους, υποσχόμενοι μια θαυμάσια διαμονή στα θέρετρα των αφεντάδων τους.

Και τώρα; Τι κάνω εδώ με ένα φέρετρο στο δωμάτιο και μερικές εκατοντάδες λάθη μέσα στο ποτήρι μου; Τι στο διάβολο, ούτε να πεθάνει δε μπορεί κανείς με την ησυχία του.

Αγαπημένα μου λάθη που με κρατήσατε στη ζωή, αν δεν σας είχα κάνει πώς θα μπορούσα να ζήσω άλλη μια φορά για να γιορτάσω ξανά τον θάνατό μου;

S.O.

20 σχόλια:

  1. Ούμπας! Σκιάχτηκα!
    Όχι με το Χάρο που είναι κι ερείπιο και μου φαίνεται συμπαθέστατος αλλά με τα σκουλήκια...
    Δε μπορούσε να είναι τα λάθη... ξέρω γω..αράχνες, σκαθάρια έστω, σκουλήκια;; Μπρρρ...
    Άντε τη σκαπούλαρες μ'αυτά και μ'αυτά. Ο άλλος βέβαια πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος. Ελπίζω να είχε καλά στερνά τουλάχιστον αν και ούτε να φάει δεν πρόλαβε..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. χα, χα, χα... άμα τα βάφτιζα αράχνες κάποιος άλλος θα μου έλεγε, μα, αράχνες βρήκες να τα πεις; δεν τα έλεγες κατσαρίδες; (τώρα που το σκέφτομαι, ειδικά εσένα θα σε έφτιαχνα άμα τα έλεγα κατσαρίδες... φτου γαμώτο, δεν το σκέφτηκα)... χι, χι...

      Είδες τι αθώο πλάσμα είναι ο χαρούλης που όλοι τρέμουν στην ιδέα του;

      Εγώ τη σκαπούλαρα χάρη στα λάθη μου... ο νεκροθάφτης για να είναι αλάνθαστος πήγε αδιάβαστος :-)

      Διαγραφή
    2. Γι'αυτό κι εγώ κάνω το ένα λάθος μετά το άλλο μπας και ξεγελάσω το Χάρο - ή κανά κοράκι... Αλλά τα δικά μου λάθη δεν είναι σκουλήκια γιατί αν ήταν δε θα μπορούσα ποτέ να τ'αγαπήσω. Είναι κάμπιες και μετά... μάντεψε τι γίνονται!

      Κατσαρίδες ούτε ζωγραφιστές, όχι στα όμορφά κείμενά σου.

      Διαγραφή
    3. Να σου κάνω δώρο ένα τσιμπιδάκι για καλό και για κακό; χι, χι, χι...

      Τα δικά σου λαθάκια δεν είναι τέτοια τέρατα σαν τα δικά μου... Αθώες πασχαλίτσες είναι βρε :-)

      Διαγραφή
    4. χιχιχι
      Όταν έρθω για το δωράκι μου να 'χεις στρώσει τέτοιο τραπέζι. Θα φέρω και τα λάθη μου, θα τα βγάλουμε να βοσκήσουν και θα τα μετρήσουμε να δούμε ποιός τα 'χει πιο αθώα. :)
      Φαντάζεσαι να φαγωθούν μεταξύ τους και να μείνουμε...αλάνθαστοί;

      Διαγραφή
    5. Α, πα, πα... Αλάνθαστοι ποτέ! Είναι θανατηφόρο! :-)

      Διαγραφή
  2. ίσως τελικά να είναι τα λάθη μας
    που δίνουν ρυθμό στον παφλασμό της καρδιάς μας

    το σκέφτηκα καλά...
    αφού απέριψα οτι υπάρχει
    δίκαιο πράγμα
    που να λέγεται λογοκρισία
    έστω από αγάπη :ο)

    και αφού σκέφτηκα αυτό που είπε και η AnD
    πως δηλαδή είναι κάμπιες τα λάθη..
    έτσι στη σειρά, το ένα πίσω από το άλλο τραβάνε..
    τις έχεις πετύχει ποτέ; να κάτσεις με τις ώρες να τις παρατηρείς;
    θαρρείς και αν βρεις την αρχή και το τέρμα τους
    το κομπολόι τους θα μπορούσε να αγκαλιάσει ολόκληρη τη γη
    τη γη σου
    τη ζωή σου
    και αυτό κάνει
    την αγκαλιάζει
    και την προστατεύει
    και έτσι την επόμενη φορα που επιστρέφεις στο ίδιο σημείο
    να νιώσεις ασφαλής με τη γνώση της παρατήρησης που έχει προηγηθεί
    ανακαλύπτεις πως μια ζωή δεν έφτασε να μάθεις τη Ζωή
    οι κάμπιες σου λείπουν
    και στη θέση της αγκαλιάς τους
    σε λούζει ένας ουρανός με χρώματα
    τρελός ανέμελος εφήμερος ασταθής
    μα τόσο τόσο τόσο τόσο όμορφος
    και τόσο δικός σου

    και τότε συμβαίνει
    να αγαπάς βαθιά αυτόν τον δρόμο
    που εδώ σε έφτασε!

    και κοίτα να δείς πώς έγινε να αγαπήσουμε και εμείς
    τα λάθη τα δικά σου
    ή του ήρωα
    και κάμπιες που γίνονται πεταλούδες να τα βλέπουμε
    και παφλασμό που τροφοδοτεί με ορμή της καρδιάς τα ζωογόνα κύματα

    είναι σίγουρα ευκολότερο τα λάθη των άλλων να αγαπάμε...
    αλλά μήπως δεν είναι εξίσου εύκολο
    και λάθη και αγάπη να τα μοιραζόμαστε; να μην ξεχωρίζει ποιο είναι ποιού.. μονάχα μια ανοιχτή καρδιά χρειάζεται.. έτσι όπως ανοίγουν οι καρδιές όταν οι άνθρωποι γιορτάζουν!

    και μια και σε βρίσκω δεκτικό :p
    σκέφτηκα να σε φορτώσω με ένα λάθος παραπάνω :)

    ας πούμε οτι γιορτάζουμε τα λάθη τώρα εδώ!!!
    και ας πιούμε στη Σοφία τους!

    στην ίδια σοφία που διέπει κάθε φυσικό νόμο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. χμμμ... πάλι το εξαφάνισε το σχόλιό σου ο χαζομπλόγκερ αλλά ήμουν σε επιφυλακή και το επανέφερα...

      Έβγαλε καλή η πειρατίνα με τις κάμπιες :-)
      Και έτσι όπως το θέτεις εσύ είναι σα να βλέπω τα λάθη μου να προχωράνε το ένα κολλημένο στο άλλο και να σχηματίζουν ουρές. Με τη διαφορά ότι τα δικά μου, αν ήταν κάμπιες θα τον είχαν κυκλώσει στην πραγματικότητα τον πλανήτη, όχι μόνο σαν σχήμα λόγου... χα, χα, χα...
      Αλλά τα αγαπάω τα ρημάδια... Όλα... Μη ξεχνάς ότι μου έσωσαν τη ζωή :-)

      Να αγαπάμε των άλλων τα λάθη είναι πιο εύκολο λες... Αν αγαπάμε τους ίδιους θα αγαπήσουμε και τα λάθη τους...Δεν μπορούμε να μη το κάνουμε... Είναι μέρος τους... Αλλά αγαπώντας τα δικά τους λάθη καταφέρνουμε να κατανοήσουμε και να αγαπήσουμε εξίσου και τα δικά μας...

      Είσαι μεγάλη καρδούλα βρε φλασάκι... Χωράς τον κόσμο όλο εκεί μέσα να τον αγαπήσεις...

      Με πέτυχες δεκτικό ε; Καλά, βάλε κι άλλο λάθος στο... τραπέζι τότε... εεε, στην πλάτη μου... θα το μεταφέρω με ευχαρίστηση... Όσο πιο πολλά τα λάθη που κουβαλάμε τόσο περισσότερες πιθανότητες έχουμε να μας γλιτώσουν από του... χάρου τα δόντια :-)

      Ας πιούμε λοιπόν... Τι περιμένουμε; Τι ποτό να κεράσω;

      Ποιο να είναι το καταλληλότερο για να κάνουμε μια πρόποση στην υγειά τής σοφίας των λαθών μας;

      Διαγραφή
  3. Ροδοδάκρυα! άσπρο πάτο..

    την εικόνα με τις κάμπιες την είχα αμέσως μόλις διάβασα,
    πριν σχολιάσει η συμπειρατίνα μου :ο)
    συμπλέυσαμε και νοητικά αυτή τη φορά.. έχει να κάνει με τα ανακλαστικά μας στα συγκεκριμένα μικροσκοπικά όντα..
    που και αυτά ψυχή έχουνε παρόλα αυτά :p

    αλλά εντάξει αν πρόκειται να μας φέρει τύχη
    όλοι μπορούμε να ανεχτούμε μια κάμπια στην τεκίλα μας :)

    πάντως τα ροδοδάκρυα παρακαλώ να μου σερβιριστούνε σκέτα..
    χωρίς νοθείες και προσμίξεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ πάλι αυτό το τέρας μέσα στην τεκίλα δεν το μπορώ με τίποτα. Καλύτερα να πιω ένα μπουκάλι ακουαφόρτε!

      Ροδοδάκρυα για σένα δεν έχει... Θέλεις μια σανγκρία κατευθείαν από τη Μαδρίτη; Είναι ξεσηκωτική :-)

      Τα ροδοδάκρυα βρε κουτό τα είχα για τον χάρο, τον νεκροθάφτη και τους πλασιέ απεσταλμένους τού Βελζεβούλ και του Άγιου Πέτρου :-) Προσχεδιασμένο ήταν. Λέω μόλις τα πιουν θα γίνουν ντέφι κι εγώ θα τους την κοπανήσω από την πίσω πόρτα :-)

      Διαγραφή
  4. χαχαχα έλα τώρα, τί είναι μια καμπίτσα; μην τη σιχαίνεσαι
    είναι καθαρή :) φυλλαράκια τρώει :ο)

    μα γιατί; μου άρεσε τόσο αυτή η λέξη...
    και ωραίο χρώμα λέω πως έχει...
    και άρωμα... γιατί;

    βέβαια δεν είμαι σίγουρη για τη γεύση..
    τώρα που το ξανασκέφτομαι.. νομίζω πως παραείναι δυνατή.....

    άντε καλά :) κέρνα μια σανγκρία :)))
    που να είναι κρύα :D
    μυρωδάτη και ροδί!!! ;)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ένα παρά ένα περνάνε τα σχόλιά σου... χι, χι, χι... μπλόγκερ βλαμμένος ποτέ νικημένος :-)

      Ορίστε η σανγκρία... όπως τη ζήτησες... κρύα, μυρωδάτη και ροδί :-)

      Άστα τα ροδοδάκρυα σου λέω... η γεύση τους είναι χάλιαααα...

      Διαγραφή
  5. χαχαχαχαχαχαχα γελαωωωωωωω με αυτό που είπες
    για τον μπόγκερ.. ε μα! μου έχει σπάσει τα νεύρα!
    σε ταλαιπωρώ και εσένα..

    η γεύση των δακρύων είναι πολύ καλή
    των ροδοδακρύων θα είναι ακόμα καλύτερη
    αλλά μπορεί να πονάει.. να καίει τον οισοφάγο..
    να σφίγγει το στομάχι.. να παράγει καινούρια ροδοδάκρυα..

    ας μην πηγαίνουμε και γυρεύοντας ;)

    είπαμε να γιορτάσουμε τα λάθη μας
    ας διονυσιαστούμε λοιπόν με κρασάκι του θεού :)
    του θεού του κρασιού, των λαθών και των παθών μας...

    με την ευχή να ξυπνάμε νηφάλιοι κάθε πρωί
    και γεροί και δυνατοί για ακόμα ένα γύρο :)))

    Όνειρα γλυκά..
    μοσχάτα..
    κεχριμπαρί..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εμένα δεν με ταλαιπωρείς... Αλλά για σένα είναι σπαστικό και το καταλαβαίνω...

      Οι γεύσεις πάνε ανάλογα με τον ουρανίσκο... Άμα συνηθίσεις μία από δαύτες δεν την αλλάζεις εύκολα...

      Όνειρα γλυκά φλασάκι μου...
      Ρόδινα και μοσχομυριστά...

      Διαγραφή
  6. το θετικό συναίσθημα που μου προκαλεί η παρουσία του... ξεπερνά κατά πολύ, αυτό της συμπάθειας, στην αγάπη τείνει... ναι, τον αγαπώ το χάρο εντέλει... ο καλύτερος μου φίλος, τούτος είναι... σε κάθε του επίσκεψη, αφειδώς και μια νέα ανά(σ)ταση με φιλεύει!!!...

    υ.γ. κι αν ναυαγός, στη μέση του πελάγου βρίσκομαι σανίδες, σωστικές λέμβους, δεν αναζητώ... μοναχός, στη σκοτεινή θάλασσα τούτη, επέλεξα να χαθώ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε μου, στη ζωή μου έχω ακούσει από πολλούς ανθρώπους διάφορες μεγαλοστομίες, όπως ότι δεν τον φοβούνται τον θάνατο, ότι έχουν γίνει φιλαράκια μαζί του και άλλα τέτοια. Και μα την αλήθεια τούς εύχομαι να τον υποδεχτούν με χαμόγελο όταν έρθει η ώρα για το μεγάλο συναπάντημα. Στην περίπτωσή σου κάτι μου λέει -μη με ρωτήσεις πώς και γιατί, ειλικρινά δεν ξέρω να σου πω- ότι πραγματικά το εννοείς αυτό που λες. Και τέτοιοι άνθρωποι μου προκαλούν τον θαυμασμό. Υπ' αυτή την έννοια δεν θα μπορούσα να σε δω σαν ναυαγό αλλά μόνο σαν συνταξιδιώτη. Και σαν τέτοιο σε καλωσορίζω στο πειρατικό μας...

      Διαγραφή
  7. ήμουν σε μια άκρη συνδαιτυμόνας μικροσκοπικός, αόρατος και παρακολουθούσα...
    τα σκουλήκια-λάθη σου σκαρφάλωσαν πάνω μου αλλά επειδή δεν είχα ποτήρι χώθηκαν μέσα μου, και τα ένιωσα δικά μου, και δεν με πείραξε...
    μόνο που πόνεσα κι εγώ από τις συνέπειές τους...
    και λυπήθηκα τόσο...

    με ξάφνιασε το κείμενο αυτό, το ένιωσα πολύ έντονα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κάπου-κάπου, κάνοντας τις απαραίτητες αναδρομές μας στο παρελθόν, ανακαλύπτουμε την ύπαρξη λαθών που σχεδόν τα είχαμε ξεχάσει... Τα λάθη των ανθρώπων πολλές φορές μοιάζουν μεταξύ τους... Γι' αυτό ίσως ταυτιζόμαστε πότε-πότε με τα λάθη των άλλων... Αλλά τίποτα διδακτικό δεν αποκτάται δίχως κόστος... Καμιά γνώση δεν μας παρέχεται δωρεάν... Έτσι αν το δεις δεν χρειάζεται να λυπόμαστε αλλά να χαιρόμαστε που καταφέρνουμε να μαθαίνουμε από τα λάθη μας... Κι ακόμα πιο πολύ να γαληνεύουμε γνωρίζοντας ότι είναι πολύ πιθανό αυτά τα διδακτικά λάθη μας μια μέρα να μας γλιτώσουν από μεγάλους μπελάδες...

      Διαγραφή
  8. Γύρω από μία στρογγυλή τράπεζα ένα συμπόσιο θανάτου με μαύρα φτερά, ρόδινα δάκρυα, κόκκινα πέταλα και την παρέα του Δάντη ;-)

    Ξέρεις, λένε πως όταν γεμίζεις ενοχές για καιρό, αυτές κάποτε ξεχειλίζουν κι επιστρέφουν σαν σκιές σε ανύποπτες ώρες...

    Να μην τα πιείς τα λάθη σου. Άδειασε τα στο φέρετρο και ξαπόστειλέ τα στο κατόπι των συνδαιτημόνων σου. Άλλωστε δεν ήταν ικανά ούτε αρκετά απ'ότι φαίνεται εξ'αρχής για να σε πάρουν εκείνοι μαζί τους ;-)

    Είναι πολύ δύσκολο κάθε τέλος μιας μέρας να κοιτάμε πίσω σε κάθε της στιγμή και να αναλογιζόμαστε τις πράξεις μας, να αναγνωρίζουμε τι δε θέλουμε να είμαστε, να απομονώνουμε κάποια από τα "λάθη" και να τα πετάμε οριστικά πίσω, να γινόμαστε ελαφρύτεροι. Είναι όμως τόσο δύσκολο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για να το κάνουμε αυτό θα πρέπει να έχουμε πάρα πολύ καλή σχέση με τον καθρέφτη μας. Να μη τον φοβόμαστε. Και κάθε βράδυ να στεκόμαστε για λίγο μπροστά του. Να κοιταζόμαστε στα μάτια. Κι αν αυτό που βλέπουμε μας επιτρέπει να κοιμόμαστε ήσυχοι και γαλήνιοι θα ξέρουμε ότι και σήμερα όλα πήγαν εντάξει. Δύσκολο μεν, αλλά όχι ακατόρθωτο. Όσο για τα παλιά μας λάθη, όσο και να θέλουμε να τα ξεφορτωθούμε δεν είναι πάντα τόσο εύκολο. Γι' αυτό έχουμε επινοήσει τα κουτάκια μας. Τα χωρίζουμε σε κατηγορίες και τα κλείνουμε εκεί μέσα αεροστεγώς κι αν μπορούμε τα μεταφέρουμε στη σοφίτα. Πάντως τα λάθη δεν αφήνουν απαραίτητα και ενοχές. Τουλάχιστον όχι σε όλες τις περιπτώσεις. Εκτός αν μιλάμε για λάθη που έβλαψαν τους άλλους. Τα έχω καταφέρει πια σε ένα βαθμό τα λάθη μου να βλάπτουν μόνο εμένα. Με πολύ κόπο και με μεγάλες μάχες βέβαια το κατάφερα. Και με απώλειες σημαντικές. Οπωσδήποτε έχοντας βλάψει στο παρελθόν και κάποιους ανθρώπους, μάλλον άθελά μου. Και έχω ζητήσει συγγνώμη και μου έχει αποδοθεί από εκεί που την ήθελα... Τα υπόλοιπα κατά την τελική κρίση, την ώρα τής παράδοσης :-)

      Διαγραφή

Αν ανήκεις στο πλήρωμα πες ό,τι θέλεις και γρήγορα στο κατάστρωμα.
Αν είσαι επιβάτης χαλάρωσε και απόλαυσε το ταξίδι.
Αν είσαι ναυαγός στη μέση τού πελάγου κράτα γερά και πιάσε το σκοινί.
Αν είσαι πειρατής και σκέφτηκες να μας κουρσέψεις κάνε στροφή και άλλαξε πορεία πριν το μετανιώσω...