Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2012

Μια φωνή στο όνειρό σου



Καλησπέρα...

Άλλο ένα "απόψε" που βυθίστηκες μέσα μου. Τώρα που σου μιλάω βρισκόμαστε ήδη σε πολύ μεγάλο βάθος. Κοίταξε γύρω σου τον βυθό, αφουγκράσου την ησυχία του. Τίποτα εδώ κάτω δεν μοιάζει με τα συνηθισμένα.

Είχα πει μια φορά πως θα έρθω στον ύπνο σου. Στην ουσία έρχομαι πάντα αλλά εσύ δεν μπορείς να με δεις. Σήμερα όμως θα κάνω κάτι διαφορετικό. Θα σε πάρω από το χέρι και θα κολυμπήσουμε μαζί στα βάθη που πλέουμε κάθε νύχτα με τα μάτια κλειστά. Σήμερα θα τα ανοίξουμε και θα κάνουμε μια όμορφη βόλτα στο βυθό των ονείρων.

Ακούω ένα χτύπο να έρχεται από τη δεξιά σου καρδιά. Αλλιώτικο χτύπο. Τι σε φοβίζει; Δεν διαφέρει η κατάδυση σε μεγάλα βάθη από το πέταγμα σε δυσθεώρητα ύψη. Μια κίνηση είναι κι αυτή, μια διαδρομή που γίνεται αντίστροφα. Κι αυτό που εσύ νομίζεις βροχή δεν είναι άλλο από τις γαλάζιες δροσοσταλίδες των ονείρων σου που ήρθαν και κάθισαν πάνω από αυτή την καρδιά σου. Θα με ρωτήσεις:

"Γιατί σε αυτή την καρδιά μου;".

Δεν κάνουν διακρίσεις τα όνειρα μάτια μου, ξέρουν μόνο να μας αγγίζουν. Κάνει λίγη ψύχρα εδώ στα βαθιά, σφίξε πιο δυνατά το χέρι μου. Δες, αναπνέουμε ελεύθερα παρόλο που βρισκόμαστε κάτω από το νερό. Δεν είναι αυτό ένα μικρό θαύμα; Μόνο στα όνειρα μπορούν να συμβούν μικρά και μεγάλα θαύματα. Κι αυτά τα ψάρια τα έχεις ξαναδεί ποτέ σου; Αυτό το μαύρο τού βυθού το έχεις συναντήσει ξανά με τόσες λεπτομέρειες; Έχεις κοιτάξει ποτέ ξανά ένα όνειρο μέσα στα μάτια κι έχεις εισχωρήσει μέσα του ακολουθώντας την παράξενη πορεία του; Εδώ είμαστε έξω από όλα και ταυτόχρονα μέσα τους. Θα μπορούσε ο βυθός να είναι ο κάτω ουρανός τής επιφάνειας.

Εκείνο που συνήθως μας εμποδίζει να καταλάβουμε τη διαφορά είναι η αδυναμία μας να βρούμε το πέρασμα. Ξέρεις πόσο απελπιστικά λίγος είναι ο χρόνος σε αυτού του μαύρου τη στιλπνότητα; Έχεις αντιληφθεί πόσο μπορεί να διαρκέσει μια ταξιδιάρα αναπνοή; Όσο κι ένα όνειρο μάτια μου. Όσο κι ένα όνειρο.

Τα όνειρα, ξέρεις, κρατάνε μια απειροελάχιστη στιγμή. Λένε πως δεν διαρκούν παρά μόνο μερικά δευτερόλεπτα από το συνολικό χρόνο τού ύπνου μας. Κι όμως, δες πόσα θαύματα κρύβονται μέσα σε τούτα τα φευγαλέα δευτερόλεπτα. Βλέπεις εκείνο το ασημογάλανο φως που έρχεται μέσα από τη σκοτεινή κοιλάδα που βρίσκεται ακριβώς από κάτω μας; Φεγγάρι είναι καρδιά μου. Ένα ανάποδο φεγγάρι αυτού του αντίστροφου ουρανού τής επιφάνειας. Ίδια όμορφο και ίδια λαμπερό. Κι είσαι εσύ εδώ και με κρατάς από το χέρι. Όπως πάνω από το νερό έτσι και κάτω από αυτό.

Να σου πω τι νομίζω; Όλων των ανθρώπων, αλλά και των άλλων πλασμάτων, η δεξιά τους καρδιά βρίσκεται σε λάθος σημείο. Κι αυτό γιατί πρέπει να διαλέγουμε και κάποια πλευρά για να μπορούμε να φεύγουμε στο όνειρο. Να ονειρευόμαστε. Η καρδιά δεν μπορεί να κοιμηθεί, είναι ανήσυχη. Και την ώρα που κοιμάται το σώμα μας εκείνη ταξιδεύει. Αν λοιπόν έχουμε πλακώσει τη δεξιά μας καρδιά κι έχουμε φύγει για ταξίδι με την αριστερή, ταξιδεύουμε μισά, ταξιδεύουμε λάθος. Κι αφού δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι' αυτό το κατασκευαστικό σφάλμα, μάλλον πρέπει να διαλέξουμε καρδιά για να ταξιδεύουμε μάτια μου.

Γρήγορα πέρασε η ώρα απόψε, πρέπει να ξεκινήσουμε την ανάδυση. Ας αρχίσουμε να ανεβαίνουμε καρδιά μου. Αργά-αργά, με τις σωστές αναπνοές, χωρίς βιάση. Τελειώνει η ανάσα μας, βγαίνουμε κι απόψε από το όνειρό μας. Όμως, αύριο μάτια μου, αύριο, πάλι εδώ θα είμαστε, στο ίδιο όνειρο, στον ίδιο βυθό, εσύ κι εγώ πάλι πιασμένοι από το χέρι. Μπορεί να μην ακούσεις πάλι να σου μιλάω, όμως θα είμαι εδώ, σε αυτό το όνειρο, σε τούτα τα λίγα αιώνια δευτερόλεπτα.

Καλημέρα μάτια μου...

S.O.

8 σχόλια:

  1. Όνειρο!
    και τί ψυχή να έχτισε αυτό το όνειρο..
    ποια ψυχή να το ονειρεύτηκε
    και απόψε να το χαρίζει..

    με συγκίνησες πειρατούλη
    βαθιά.. όσο βαθιά με ταξίδεψες..

    η θάλασσα μέσα μας είναι
    και εκεί μέσα μας είναι που κολυμπάμε
    στο άπειρο γαλανό της........

    πόσο δίκιο έχεις
    πως στη θάλασσα και στην αλήθεια
    δεν χωράει αντίστροφη θεώρηση
    μονάχα βιώνεται η απόλυτη τιμή της..
    η αναλλοίωτη αξία της..

    ακόμα πιο έντονα μάλιστα
    στα σκοτάδια..
    στα όνειρα..
    στα βάθη..

    και τελικά αυτό που μένει στην ψυχή είναι
    μια απέραντη αισιοδοξία
    και γαλήνη..

    αυτό μένει..
    όμορφο που είναι!

    και ακόμα μένει
    ένα ζεστό χαμόγελο στα χείλη...

    Καλημέρα πειρατούλη :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πόσο όμορφο αυτό που έγραψες παρεάκι...
    Μα πιο όμορφη η σκέψη σου να μας ξεναγήσεις στο βυθό του ονείρου, μ'αυτό το πιάνο και τη ζεστή φωνή σου.
    Κι αν ξύπνησα είναι μόνο γιατί η αριστερή καρδιά ήθελε ν'ακουστεί στον πάνω κόσμο. Τα βρίσκουν μεταξύ τους μια χαρά κι έτσι το βράδυ θα διαλέξω τη δεξιά για την επόμενη βόλτα μας.

    Καλημέρα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα γενναίο πειρατόνι μου :-)

      Δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία η καρδιά που θα διαλέξουμε για να φύγουμε στο ταξίδι. Αρκεί να έχουμε καρδιά μαζί μας... Χωρίς καρδιά τα ταξίδια είναι μισά...

      Η φωνή είναι όντως ζεστή... την έχω κάνει δική μου κι ας μην είναι...

      Φιλί..

      Διαγραφή
  3. Καπετάνιε, έτσι είναι ακριβώς.
    Για πες μου όμως, με μισή καρδιά διαρκώς να ταξιδεύει ως εκεί που αρχίζει ο κόσμος και την άλλη μισή σου να καμώνεται ύπαρξη και συμμετοχή στα κοινά και επίγεια, για πόσο καιρό νομίζεις ότι θα συνεχίσεις να μας κάνεις να νοιώθουμε τόσο ανόητα και χαζά παιδιά ε; ε;

    Με το "πιάνο του βυθού" ένοιωσα πως είμαι μια απλή φυσαλίδα του "λα" που ανεβαίνει στην επιφάνεια, αλλά ευτυχώς κανενός πνιγμένου πνεύμονα, γιατί η παρέα με τον κ. Βαρβέρη είναι συγκλονιστικά όμορφη :-))

    Την έχεις πάρει από το χέρι την καρδιά σου και συνομιλείς μαζί της
    Γιατί η καρδιά σου χτυπάει για να μπορείς να αναπνέεις. Δεν αναπνέεις με τους πνεύμονες αλλά με την καρδιά.

    Η καρδιά δεν είναι ένας λείος μυς όπως είναι το συκώτι, το πάγκρεας, τα νεφρά, η σπλήνα. Οι λείοι μύες κάνουν αυτό που πρέπει να κάνουν.
    Η καρδιά είναι γραμμωτός μυς, αποτελούμενη από μικρότερους που μεταξύ τους μπλέκονται και ενώνονται δίνοντας την εικόνα ενός.
    Έτσι η καρδιά έχει τη δική της νοημοσύνη και τη δική της θέληση.

    Συνομιλείς με την καρδιά σου γιατί μέσα από αυτό το παράθυρο αντιλαμβάνεσαι το Θείο και γιατί θέλεις να ζήσεις τη Δοκιμή της Εξέλιξης. Γιατί αυτό είναι το Σπαθί που σου έδωσε η φύση...

    Να έχεις ένα όμορφο βράδυ με μεγαλύτερες ονειρανάσες, πιο κοντά στην καρδιά σου http://www.youtube.com/watch?v=DMOKYg7salI

    Υγ. Ελπίζω να μην κάνετε πάρτυ πάλι σήμερα. Μετά από τόσες ώρες κολύμπι ακούω το κρεβατάκι μου να τραγουδά σαν σειρήνα :-D

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μμμμ... όντως δύσκολη ερώτηση. Και δεν ξέρεις τι παθαίνω άμα μου βάζουν δύσκολα τέτοιες περίεργες ώρες :-)

      Αλλά θα επιχειρήσω να σου απαντήσω κι ας έχει και... σαρδάμ η απάντηση. Εσύ θα καταλάβεις...

      Δεν βάζω μισή καρδιά σε ό,τι κάνω. Γι' αυτό τις έχω δύο. Την αριστερή και τη δεξιά. Τη μία, την πιο ταξιδιάρα, την αφήνω ελεύθερη να γυρίζει στα πέρατα του κόσμου... Δες το με την πειρατική σου ματιά...

      Την άλλη, που δεν είναι τόσο αχαλίνωτη, την έχω για τα τυπικά... ξέρεις, παλμός πάνω, παλμός κάτω... τικ-τακ και πάει λέγοντας... δες το από την επιστημονική σου πλευρά... :-)

      Τώρα, για πόσο καιρό ακόμα θα συνεχίσω να σας κάνω να νιώθετε τόσο χαζά κι ανόητα παιδιά, νομίζω ότι το ξέρω. Για όσο καιρό θα είμαι και θα νιώθω κι εγώ ένα τέτοιο μαζί σας... Μόλις καταλάβω ότι μεγάλωσα θα γυρίσω στη σπηλιά μου :-)

      Πολύ όμορφα τα λόγια σου και με κάνουν να κοκκινίζω. Και δεν πρέπει. Γιατί αν θα κοκκινίσω εγώ θα κοκκινίσουν και τα γένια μου. Και θα τρίβει τα χέρια του ο κοκκινογένης πειρατής που με έκανε σαν τα μούτρα του. Εμένα, τον τελευταίο τού σπανίου είδους των γαλαζογένηδων πειρατών... χο, χο, χο...

      Τον εθνικό Ύμνο που μου έβαλες εδώ, μία από τις επόμενες μέρες θα τον κάνω ανάρτηση... Το είχα στο μυαλό μου (μα, μέσα του είσαι;) καιρό...

      Δεν έχει πάρτυ απόψε καρδιά μου... Θα κοιμηθούμε νωρίς γιατί αύριο έχουμε να παλέψουμε με τα κύματα...

      Καλό σου βράδυ...

      Διαγραφή
  4. Βράδιασε... πάμε για κατάδυση; πόσο καιρό το ονειρεύομαι... πόσο καιρό το ζητάω να βυθιστώ κυριολεκτικά και να χαθώ εκεί στο γαλάζιο, στο σκούρο μπλε...

    υπέροχο το ταξίδι σας...
    μακάρι να έχω και γω ένα τέτοιο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι Sweetάκι μου... είναι μαγευτικό το ταξίδι εκεί κάτω... Φτάνει να πας ανοιχτός... Χωρίς κανένα φόβο...

      Πάμε για κατάδυση... Στο σκούρο μπλε... Μα δεν θα χαθεί κανείς γιατί το σκούρο μπλε, στα μεγάλα βάθη του, κρύβει πάντα μια προοπτική ασφαλούς άνωσης προς το γαλάζιο τής επιφάνειας...

      Διαγραφή

Αν ανήκεις στο πλήρωμα πες ό,τι θέλεις και γρήγορα στο κατάστρωμα.
Αν είσαι επιβάτης χαλάρωσε και απόλαυσε το ταξίδι.
Αν είσαι ναυαγός στη μέση τού πελάγου κράτα γερά και πιάσε το σκοινί.
Αν είσαι πειρατής και σκέφτηκες να μας κουρσέψεις κάνε στροφή και άλλαξε πορεία πριν το μετανιώσω...