Όστρια

"Εγώ δεν μπορώ να κατευθύνω τον άνεμο, όμως μπορώ πάντα, έτσι να τοποθετήσω τα πανιά, ώστε να φτάσω στον στόχο μου"

 

Όσκαρ Ουάιλντ

Μ' ένα μπουκάλι ρούμι

 

Σιγά-σιγά, ακροπατώντας… να μη ξυπνήσω κανέναν… έτσι…  να σηκώσω την άγκυρα… να λύσω τα σκοινιά… να στερεώσω τα πανιά… να γυρίσω το πηδάλιο για να έχουμε πρίμα τον άνεμο… έεεετσι… κοιμούνται όλοι πανάθεμά τους… στουπί έχουν γίνει από το ρούμι… αυτό ήταν… σαλπάραμε… αθόρυβα και χωρίς τυμπανοκρουσίες… ڷښٸ٤٧٭ٯچڋ⃰אַﷲﻍ… την ατυχία μου… ڷښٸ٤٧٭ٯچڋ⃰אַﷲﻍ… τα γένια τού Σεβάχ… ڷښٸ٤٧٭ٯچڋ⃰אַﷲﻍ… όλα μόνος μου τα κάνω εδώ μέσα… ڷښٸ٤٧٭ٯچڋ⃰אַﷲﻍ..… τη μαύρη νυχτερίδα που ζει στο πράσινο ακρωτήρι… πού ξανακούστηκε ο καπετάνιος να κάνει όλες τις βρομοδουλειές και τα τεμπελόσκυλα να ξεραίνονται στον ύπνο… ڷښٸ٤٧٭ٯچڋ⃰אַﷲﻍ… πού θα μου πάτε; δεν θα ξυπνήσετε; θα σας στρώσω για τα καλά… ڷښٸ٤٧٭ٯچڋ⃰אַﷲﻍ… πειρατές και πράσινα άλογα… ڷښٸ٤٧٭ٯچڋ⃰אַﷲﻍ... πού να έχουν βάλει κι αυτόν τον βλάκα τον αυτόματο πιλότο... ωραία... καλά πάμε... θα την πέσω κι εγώ εδώ δίπλα στο πηδαλιο... μ' ένα μπουκάλι ρούμι...

Εκβολές

Τρεις σταγόνες κύλησαν από τα βρεγμένα σου μαλλιά κι άρχισαν να κατηφορίζουν προς τον παράδεισο του κορμιού σου. Οι δυο απ' αυτές κύκλωσαν τα αλαφιασμένα σου στήθια και διατρέχοντας το περίγραμμά τους, πέρασαν από την επίπεδη κοιλιά και κατέληξαν να αναπαυθούν στο ανάγλυφο του μικρού αφαλού σου. Η τρίτη, αφού γλίστρησε στο μεταξένιο δέρμα τού λαιμού σου, πέρασε αργά από το αλαβάστρινο στέρνο σου και περιπλανήθηκε μέχρι τα φλογισμένα λαγόνια όπου συνάντησε μια σταγόνα ιδρώτα που έσταξε από τον αριστερό μου κρόταφο και αποφάσισαν να γίνουν ένα…

S.O.

Ταξίδι

Το ταξίδι

"Μα αληθινοί ταξιδευτές εκείνοι είναι που φεύγουν
μονάχα για να φύγουν•ελαφρές καρδιές καθώς
μπαλόνια, το μοιραίο τους ποτέ δεν τ’ αποφεύγουν•
Χωρίς να ξέρουν το γιατί, πάντοτε λένε "Εμπρός!"

Εκείνοι που σαν σύννεφα οι απροθυμιές τους μοιάζουν
και που σαν νεοσύλλεκτοι κανόνια λαχταρούν
κι άγνωστες ηδονές τρανές, που πάντοτε αλλάζουν
Και που τι όνομα έχουνε δεν μπόρεσαν να βρουν!

Φρίκη! Σαν σβούρα μοιάζουμε, σαν φούσκα που πηδάει•
Ακόμα και στον ύπνο μας, απάνω μας σιμώνει,
Μας δέρνει η Περιέργεια και μας κυλά στα χάη,
Σαν ένας Άγγελος σκληρός που ήλιους μαστιγώνει.

Μοίρα παράξενη! Ο σκοπός πάντα άλλη θέση παίρνει,
κι αφού δεν είναι πουθενά, μπορεί να’ναι παντού•
ο Άνθρωπος που ακούραστα η Ελπίδα τόνε σέρνει,
αιώνια ψάχνει αναπαμό με τρέξιμο τρελού.

Πλοίο τρικατάταρτο η ψυχή, ζητάει την Ικαρία•
Κάποια φωνή απ’ την γέφυρα φωνάζει: "Προσοχή!"
Κι από τη σκοπιά μια άλλη φωνή απαντά: "Ευτυχία…
’Έρωτας… Δόξα". Διάολε! Σκόπελος είν’ εκεί!

Κάθε νησάκι που ο σκοπός του πλοίου μακριά κοιτάζει,
Είν’ Ελδοράδο που μας έχει η Μοίρα υποσχεθεί•
Κι η Φαντασία, που έξαλλη στην κεφαλή οργιάζει,
Βρίσκει μόνο έναν ύφαλο μόλις ο ήλιος βγει.

Ω των χιμαιρικών χωρών ο ποθοπλανταγμένος!

Στα σίδερα ή στη θάλασσα πρέπει να πεταχτεί

Ο οικτρός σκοπός, που Αμερικές βλέπει σαν μεθυσμένος

Κι η πλάνη του το βάραθρο το κάνει πιο βαθύ;

Κι ο γερο-αλήτης έτσι δα στις λάσπες που πατάει,

Χάσκοντας, παραδείσια ονειρεύεται παλάτια•

Σε κάθε τρώγλη που κερί μονάχα την φωτάει,

ανακαλύπτουν Κάπουες τα εκστατικά του μάτια".

"Τα άνθη του κακού" Σαρλ Πιέρ Μπωντλαίρ

Δίχως πλευρικά

"Μη πλησιάζετε τους άλλους περισσότερο απ' όσο η Γη τον Ήλιο. Λίγο πιο μακριά, παγώνετε. Λίγο πιο κοντά, θα καείτε"

Άρης Αργέστης

Ρέκβιεμ

"Πρέπει να ξέρεις τη γλώσσα της θάλασσας να διαβάζεις.
Τις φωνές της όστριας. Και του πόντου τα βογκητά.
Πρέπει να μάθεις
στο ευφάνταστο να κωπηλατεί-στο σώμα να γίνεται
κύμα εύφωνο, της άνοιξης
γεμάτο σπόρους.
Θα τραυλίζουν οι αρμοί και τα ξύλα
μέχρι να φορέσεις του ωκεανού τους τρόπους.
Σε πίνω και με πίνεις ως τη στιγμή της λάβας
που η ψυχή μας ψύχει σε σχέδια ζωής
για ν' αντέχει.
Σε πίνω και με πίνεις ως τ' άστραμμα της πέτρας
που μέσα της ξυπνά το κλάμα
ενός νεογέννητου.
Της θάλασσας"

Ακταιωρός

"Έκλεισα τα μάτια και αφουγκράστηκα προσεκτικά τους επιγόνους του Σπούτνικ, που ακόμη και τώρα έκαναν το γύρο της Γης, έχοντας τη βαρύτητα μοναδικό δεσμό τους με τον πλανήτη. Μοναχικές μεταλλικές ψυχές στο αδιατάρακτο σκοτάδι του διαστήματος, συναντιούνται, προσπερνούν η μία την άλλη και χωρίζουν για να μην ξανασυναντηθούν ποτέ πια. Δεν ανταλλάσουν μεταξύ τους λόγια. Δεν δεσμεύονται με υποσχέσεις"