Μουσώνας

Ζητάω συγγνώμη από το πλήρωμα και από τους επιβάτες για τον σιωπηρό απόπλου… Έφυγα νύχτα… Ναι, σαν τον κλέφτη… Ή σαν δραπέτης… Πείτε το όπως θέλετε… Δεν πρόκειται δα να παρεξηγηθώ… Σας άφησα όλους στο νησί… Αύγουστος είναι… Μήνας διακοπών μα την πίστη μου… Πού να σας τρέχω μέσα στα κύματα, στις τροπικές καταιγίδες και στους μουσώνες του Ινδικού Ωκεανού… Οι δικές μου διακοπές μέσα σ' αυτά μόνο με ξεκουράζουν… Δεν τις μπορώ τις διακοπές στη στεριά… Παθαίνω ναυτία :-) Να περάσετε όμορφα πειρατόνια και ευγενείς συνταξιδιώτες μου… Τι καλύτερο από ένα εξωτικό μέρος σαν την Μαδαγασκάρη για να χαλαρώσετε και να ξεκουραστείτε… Οι θάλασσες άλλωστε μπορούν να σας περιμένουν… Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικές σας θα 'ναι… Καλές διακοπές…
 

Ο Λίβας και το σύννεφο

Έχεις δυο δρόμους, είπε ο Γαρμπής στο σύννεφο. Να με ακολουθήσεις ή να μείνεις να με παρατηρείς μέχρι να χαθώ από το βλέμμα σου. Δεν θα είμαι πάντα δίπλα σου αν διαλέξεις να με ακολουθήσεις. Τις περισσότερες φορές δεν θα με βλέπεις. Μα εγώ θα σε σπρώχνω όταν θα φτάνω, πότε απαλά και πότε φυσώντας με δύναμη. Τότε θα αναπτύσσεις τρελές ταχύτητες. Σε μια στιγμή θα γίνεσαι βροχή, μπόρα και καταιγίδα κι έπειτα πάλι θα στέκεσαι βελούδινο και θα λικνίζεσαι πάνω από τ' ανθρώπινα. Θα έρχομαι και θα σε αγκαλιάζω όταν δεν θα με περιμένεις. Εκείνες τις ώρες θα ταξιδεύουμε χωρίς σταματημό. Πατρίδα μας θα είναι όλη η γη. Κάθε σου ξύπνημα θα είναι και μια ευχάριστη έκπληξη. Τις ώρες του μεγάλου πάθους εγώ θα καίω με την ανάσα μου τα σπαρτά κι εσύ με τον ιδρώτα σου θα τα δροσίζεις. Μόνο που πρέπει να καταφέρεις να μάθεις τον τρόπο μου για να με ακολουθήσεις. Πρέπει να εκπαιδευτείς καλά για εκείνες τις φορές που θα χρειάζεται να ακινητείς και να περιμένεις. Άνεμος είμαι κι έχω μεγάλες ευθύνες αναλάβει. Θα χρειαστεί να λείπω συχνά από κοντά σου. Είναι ανάγκη να το σκεφτείς καλά και να σιγουρευτείς ότι θα μπορείς να αντέχεις όσο θα απαιτείται να παραμένεις ακίνητο εκεί ψηλά μέχρι να γυρίσω.

Το σύννεφο μελαγχόλησε και βυθίστηκε στις σκέψεις του. Με βρήκε κι ο Βοριάς, του απάντησε, κι ύστερα ο Λεβάντες, ο Σιρόκος, ο Μαΐστρος κι ο Πουνέντες. Όλοι να τους ακολουθήσω ήθελαν. Εκείνοι μάλιστα μου έδιναν όρκους αιώνιας αφοσίωσης. Δεν θα απομακρύνονταν έλεγαν ούτε στιγμή από κοντά μου. Κανέναν δεν ακολούθησα. Τι διαφορετικό έχεις εσύ για να το κάνω; Εσύ που δηλώνεις τόσο ξεδιάντροπα ότι τις περισσότερες φορές θα λείπεις από κοντά μου; Τα σύννεφα είναι φτιαγμένα για να εξαϋλώνονται. Κανένας άνεμος δεν μπορεί να τα κρατήσει ανέπαφα και περισσότερο εσύ, ο Λίβας, που με μια ανάσα σου μπορείς να τα εξατμίσεις.

Τίποτα διαφορετικό δεν έχω από τους άλλους ανέμους. Ίσως μόνο την επίγνωση των συνεπειών που μπορεί να σου προκαλέσει η καταστροφική μου ανάσα. Δίκιο έχεις τελικά. Εμείς οι άνεμοι εκεί στα μεγάλα ύψη είναι λογικό να έχουμε αέρα αντί για μυαλό μέσα στο κεφάλι μας. Άκου τι θα κάνουμε λοιπόν. Θα έρχομαι κοντά σου μόνο τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού, τότε που θα είσαι πιο συμπαγές και λιγότερο ευάλωτο. Θα στέκομαι σε ασφαλή απόσταση και θα σε φυσάω απαλά, σχεδόν ανεπαίσθητα, για να μπορούμε να νιώθουμε και οι δύο, έστω και για λίγο, τη μοναδική αίσθηση του κοινού ταξιδιού, ακόμα κι αν αυτό θα έχει απόσταση μερικών μέτρων. Εσύ με τη σειρά σου θα μου χαρίζεις μερικές από τις ζεστές σου σταγόνες. Θα στήνουμε τη δική μας παράσταση. Τον δικό μας θίασο των δύο πρωταγωνιστών και θα έχουμε για κοινό τους άλλους ανέμους και τα σύννεφα. Θα ανεβαίνουμε στο τεντωμένο σκοινί του ελάχιστου χρόνου μας και θα διανύουμε από μισή απόσταση ο καθένας μέχρι να φτάσουμε στο παραλίγο άγγιγμά μας. Κι ύστερα θα τραβάω κατά την ανατολή και θα επιστρέφω το επόμενο καλοκαίρι. Θα φεύγω πρώτος για να μένει παντοτινά δικό σου το χειροκρότημα…

… Αυτές τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού που κολλάει το δέρμα κι ο ιδρώτας αναβλύζει, όπου κι αν βρεθείτε, αν αισθανθείτε ένα απαλό ζεστό αεράκι να σας φλογίζει την επιδερμίδα, σηκώστε το κεφάλι σας προς τον ουρανό και θα δείτε ένα βελούδινο σύννεφο να στέκεται από πάνω σας. Θα μοιάζει ακίνητο αλλά αν παρατηρήσετε προσεκτικά θα το δείτε να κινείται ανεπαίσθητα. Αν μάλιστα σταθείτε τυχεροί μπορεί να νιώσετε μερικές ζεστές ψιχάλες να σας χαϊδεύουν το πρόσωπο…

S.O.

Ταξίδευε...

 

Ν' ανέβω στην ταράτσα και να κάνω
το κοντάρι της κεντρικής κεραίας ιστό
κι ύστερα ν' απλώσω ένα τεράστιο πανί
να γίνει η πολυκατοικία καράβι, να σαλπάρει...

Η στιγμή

Εκεί που σκάει το κύμα στην αμμουδιά βρεθήκαμε ξαπλωμένοι και αγκαλιασμένοι. Μισά κορμιά βουτηγμένα στη θάλασσα και μισά παραδομένα στη νοτισμένη άμμο και στην ξαφνική νεροποντή. Μας ξέπλυνε η μπόρα βαθιά μέχρι τα εσώψυχα. Ήπια από τα χείλη σου μαζεμένους όλους τους καιρούς και κοινώνησα σαν από άγιο δισκοπότηρο τους χυμούς της ύπαρξης από το βρεγμένο σου σώμα. Σαν επιστέγασμα ήρθε κι έπεσε εκείνος ο κεραυνός ακριβώς τη στιγμή της κορύφωσης, διαπερνώντας με χιλιάδες βολτ τα τεντωμένα σαν τις χορδές του τόξου κορμιά μας. Μας βρήκε το ξημέρωμα, δυο αγάλματα μαρμαρωμένα στην ηλιόλουστη αμμουδιά, μνημείο των καιρών αφιερωμένο στο μεγαλείο της στιγμής…

S.O.

Προβέτζο

Ούτε μια λέξη...

Αποστάσεις

"Η απόσταση ανάμεσα στο τίποτε και το ελάχιστο είναι κατά πολύ μεγαλύτερη απ' ότι ανάμεσα στο ελάχιστο και το πολύ"

Οδυσσέας Ελύτης - "Εκ του πλησίον"

Νυχτερινό

"Νικώ το πεπρωμένο μου θα πει το ακολουθώ πιστά ως το τέλος"

Δημήτρης Ποταμίτης

Τη νύχτα του άπιαστου

Οι μεγάλες αγάπες πάνε στον παράδεισο… ή κάπου που του μοιάζει…

Ακυβέρνητο καράβι

Δεμένο το τιμόνι ίσια στην καρδιά τής καταιγίδας. Και η καρδιά τής καταιγίδας ίσια μέσα στην καρδιά σου. Και η καρδιά σου ταξίδι και καράβι και λιμάνι και θάλασσα…

S.O.

Ο σφυγμός τού ελαφιού

Ο Ουρανός

"Πρώτα να πιάσω τα χέρια σου
Να ψηλαφίσω το σφυγμό σου
Ύστερα να πάμε μαζί στο δάσος
Ν' αγκαλιάσουμε τα μεγάλα δέντρα
Που στον κάθε κορμό έχουμε χαράξει
Εδώ και χρόνια τα ιερά ονόματα
Να τα συλλαβίσουμε μαζί
Να τα μετρήσουμε ένα-ένα
Με τα μάτια ψηλά στον ουρανό σαν προσευχή.
Το δικό μας το δάσος δεν το κρύβει ο ουρανός.
Δεν περνούν από δω ξυλοκόποι"

Μανόλης Αναγνωστάκης

Άγνωστος

Μόνος μου ήρθα ως εδώ…
Ξυπόλητος…
Δεν ψάχνω τίποτα…
Κανέναν δεν αναζητάω…
Είμαι περαστικός…
Μόνος θα φύγω πάλι…
Έτσι όπως ήρθα ως εδώ…
Ξυπόλητος…
Τώρα τι θέλεις;
Τι μου ζητάς;
Πού να σε πάω;
Τι μου χρεώνεις;
Γιατί με δείχνεις;
Γιατί με διώχνεις;
Δεν είμαι εγώ…
Όχι, δεν είμαι…
Έκανες λάθος…
Ψάξε αλλού…
Λάθος κατάλαβες…
Ένιωσες λάθος…
Δεν έχω τίποτα…
Είμαι κενός…
Χωρίς ψωμί…
Δίχως νερό…
Άδειο δισάκι…
Σταγόνα αίμα…
Άοπλος είμαι…
Ούτε μια σφαίρα…
Μισή καρδιά…
Δείγμα ψυχής…
Ένα φτερό…
Κανένα θαύμα…
Μόνος μου ήρθα ως εδώ…
Χωρίς παλτό…
Δεν θέλω τίποτα…
Κανέναν δεν γυρεύω…
Διαβάτης είμαι…
Πάλι θα απομακρυνθώ…
Γυρίζω πάλι πίσω…
Τράβα το δρόμο σου και
λάφυρα σε μένα μη χρεώνεις…
Άσπιλος είμαι…
Καθάριο χιόνι…
Δεν έχω τίποτα...
Κανείς δεν μ' έχει…
Είμαι του καιρού
και της βροχής ο γιος…
Είμαι ένας πάμφτωχος θεός
και του θεού αυτού
ο πιο πιστός φτωχούλης…
Πού ψάχνεις και τι θέλεις;
Ποιον ρωτάς;
Κανένας δεν με είδε,
δεν με ξέρει…
Το όνομά μου, άγνωστος,
εσύ ποιον θέλεις,
ποιον ζητάς;
Μη ψάχνεις άλλο…
Όλοι αυτοί που τους ρωτάς,
δεν ξέρουνε ποιος είμαι…
Δεν ξέρω μήτε εγώ
από πού έρχομαι
και πού πηγαίνω…
Δεν ξέρω πόσα θ' αρνηθώ
και πόσα θα προδώσω…
Τίποτα άλλο δεν υπάρχει
για να ξέρεις…
Σβήσε το φως…
Μαντάλωσε την πόρτα…
Σε λάθος μέρη με ζητάς…
Εγώ κι ο δρόμος μου, χιονιάς…

S.O.

Φεγγάρια φιλιά

Γραμμή τη γραμμή των ονείρων σου…
ζεστασιά τη ζεστασιά σ' αποθυμάω…
σιμώνω πλάι σου σαν άνεμος
δραπέτης των καιρών
λευκή τουλίπα στο χιόνι
να σε φυσήξω ξέπνοα
μη μου λυγίσεις
κι αγγίξεις παγωνιά
λεπτό το λεπτό τής αγάπης σου…
αγκαλιά την αγκαλιά σ' αποθυμάω…

S.O.

Γαία πυρί μειχθήτω

Δυο γραμμές νυχτερινές φτιαγμένες από φωτιά. Η μία γράφεται με το χάδι ενός φτερού που μετράει τους σπόνδυλους έναν-έναν καθώς διατρέχει την ραχοκοκαλιά σου κι η άλλη με την ανάσα μου έτσι όπως απλώνεται στον αλαβάστρινο λαιμό σου και κατηφορίζει ταξιδεύοντας σε ολόκληρο το κορμί σου.

S.O.

Στην κόψη τού κύματος

Όχι κάθε που νιώθεις την ήττα, μα τη μέρα που θα δεις γραμμένη τη λέξη "έχασα", μόνο τότε παραιτήσου…
 
S.O.

Σκάντζα βάρδια

"Η ζωή του ανθρώπου είναι δεμένη με τις φθινοπωρινές εικόνες.
Αυτά τα φύλλα που πέφτουν σαν τα χρόνια μας,
αυτά τα λουλούδια που μαραίνονται σαν τις ώρες μας,
αυτά τα σύννεφα που φεύγουν σαν τις πλάνες μας,
αυτό το φως που εξασθενεί σαν τη νόησή μας,
αυτός ο ήλιος που ψύχεται σαν τους έρωτές μας,
αυτά τα ποτάμια που παγώνουν σαν τη ζωή μας,
πλέκουν μυστικούς δεσμούς με τη μοίρα μας"

Αρτούρο Πέρεθ Ρεβέρτε

Για τον δρόμο

Ο ξένος

Η αποστολή μου τέλειωσε
κι ακόμη αργοπορώ.
Αμφίρροπος ακόμη στέκω
στη γέφυρα που μου χτίζει το βλέμμα σου.
Ζητάς ν' ακολουθήσεις τη σκιά μου που χάνεται μέσα στο φως
σαν το σπαθί μέσα στη θήκη του.
Ο δρόμος είναι απέραντος
ο δρόμος είναι δύσκολος κ' είναι γυμνός
σαν ένα χέρι που ποτέ δε χάιδεψε
και που ποτέ δεν συγχωρεί.
Ο δρόμος που οδηγεί κοντά μου βρίσκεται εντός σου.
Σκύψε βαθιά πολύ βαθιά σου
τόσο που να λυγίσεις όλος σ' ένα τόξο
να σφεντονήσεις το βέλος στη σιωπή.
Εκεί ανατέλλει το φως μου που αγαπάς
το δικό σου φως
το φως όλου του κόσμου"

Γιάννης Ρίτσος

Ας βάλω και ένα χάρτη τής μέχρι τώρα διαδρομής μας, έτσι να μας βρίσκεται...

 

Ο κήπος στη μέση τής θάλασσας

"Ένα βράδυ που μυρίζει ωραία

ρίχνουμε τον ξυλοκόπο της σελήνης χάμου

εκείνος μας δωροδοκεί με λίγο γιασεμί

κι εμείς συγκατανεύουμε

να στέλνουμε το χέρι μας και να πηγαίνει εκεί

που μια γυναίκα σα Μηλιά

καρτερεί μισή μέσα στα σύννεφα

εντελώς αγνοώντας την απόσταση που μας χωρίζει

Και κάτι ακόμα: όταν βρέχει

ας γδυνόμαστε και ας λάμπουμε σαν το τριφύλλι

Θάλασσα λανθασμένη δεν γίνεται"

 
Οδυσσέας Ελύτης

Μπλε φεγγάρι

Κι ήταν μια νύχτα τού Αυγούστου που το φεγγάρι κατέβηκε χαμηλά, πολύ χαμηλά, να αγκαλιάσει τη θάλασσα. Ποτέ πριν δεν το είχε τολμήσει. Χρόνια τώρα όλο ζύγωνε κι όλο ξεμάκραινε μόλις πλησίαζε το ξημέρωμα. Ήθελε να την αγγίξει, πέθαινε να πέσει στην αγκαλιά της, μα καμιά νύχτα δεν ήταν τόσο μεγάλη για να προφτάσει πριν το τελείωμα του κύκλου του να βουτήξει μέσα της. Πάντα το προλάβαινε το καταραμένο το ξημέρωμα. Εκείνη τη νύχτα το φεγγάρι το είχε αποφασίσει. Θα βουτούσε μέσα της ακόμα κι αν δεν θα μπορούσε ποτέ να ξαναβγεί στην επιφάνεια. Η θάλασσα το κοιτούσε να κατεβαίνει και μετρούσε τα δευτερόλεπτα με καρδιοχτύπι. Ο χρόνος έμοιαζε τόσο λίγος γι' αυτούς τους δυο. Διέκρινε από μακριά το ξημέρωμα να πλησιάζει απειλητικό και διαισθανόταν ότι το όνειρό τους για άλλη μια φορά δεν θα καταφέρει να βγει αληθινό. Έπιασε τότε να σηκώνει μια τρικυμία που έκανε τα καράβια να τρέξουν τρομαγμένα στα λιμάνια για να προφυλαχτούν. Ανέβασε τα κύματά της ψηλά, σχεδόν μέχρι τα ουράνια, μέχρι που συνάντησαν το φεγγάρι καθώς ετοιμαζόταν για άλλη μια φορά να ολοκληρώσει τη νυχτερινή πορεία του χωρίς να έχει καταφέρει να την αγκαλιάσει. Κι εκεί, στο λυκόφως των θεών, φεγγάρι και θάλασσα έσμιξαν κι έγιναν ένα. Από τότε το φεγγάρι αυτό, την ίδια πάντα νύχτα τού Αυγούστου βγαίνει αλλιώτικο. Το χρώμα του είναι μπλε. Αν κοιτάξετε ψηλά στον ουρανό μια τέτοια νύχτα μπορεί να σας θαμπώσει το γαλάζιο του…

 

S.O.

Πλευροκόπημα

"Τα μάτια σου ζούνε μια θάλασσα, θυμάμαι…"

Με την πλώρη στα κύματα

Δεν ξέρω αν με συγκινεί περισσότερο η στιγμή που τα κύματα σκαρφαλώνουν στην πλώρη μου ή εκείνη που η πλώρη μου βυθίζεται μέσα σ' αυτά...

S.O.