Υδάτινη αγκαλιά

Με σύνορα το απέραντο της θάλασσας οριοθέτησα μια πατρίδα από νερό όπου κάθε ξημέρωμα και κάθε ηλιοβασίλεμα βαφτίζει το γαλάζιο της στο κεχριμπάρι των ματιών σου κι ύστερα της έδωσα το όνομά σου για να μπορούν να την αναγνωρίζουν οι ταξιδευτές των πιο θυελλωδών ερώτων όταν θα πλησιάζουν στα χωρικά ύδατα της αγκαλιάς της…

S.O.

Τα έμαθες Ίκαρε;

…Ο άνθρωπος τώρα πια, πετάει…
Και δεν ήταν τα φτερά που του έλειπαν για να τα καταφέρει…
Η τρέλα ήταν… Εκείνη που, ανάμεσα στους δυο σας, ο Δαίδαλος διέθετε σε μεγαλύτερο βαθμό…
Εσύ, με ένα ζευγάρι φτερά και μπόλικη σύνεση, μπόρεσες να πετάξεις. Εκείνος όμως δεν πέταξε έτσι απλά. Πήγε πολύ ψηλά. Κοίταξε κατάματα τον ήλιο. Γιατί το μυστικό τελικά δεν είναι να μάθεις να πετάς, αλλά πώς να το κάνεις... Με τι ταχύτητα να πετάξεις… Προς τα πού να πετάξεις… Σε τι ύψος να φτάσεις… Τι να δεις εκεί που θα φτάσεις και τι είσαι πρόθυμος να θυσιάσεις για να μπορέσεις να πας ως εκεί…

S.O.

Καλή Χρονιά!

Καλή Πρωτοχρονιά

Ο καινούριος χρόνος να φέρει σε όλους όσα ξέχασαν οι προηγούμενοι...

Καλή Πρωτοχρονιά...
 

Καλά Χριστούγεννα

 

Καλά Χριστούγεννα... Με αγάπη...
 

Των ανέμων

Σκύβαλο αθανασίας

"Με γρασωμένα τ᾿ άρβυλα στη φρικτὴ πάντοτες ανηφορίζω
λιμοκτονώντας από φλόγες τώρα- πια
φαρσὶ εγκόσμιος
φαρσὶ δακρυσμένος
εσαεὶ χορογράφος του λεκτικού μου
κι ανερώτηγα ίασμος.
Κακοξόδευτη φώτιση σε μοβ κι άλλες βραδύτητες
χαμερπούς ορίζοντα
θρήσκευμα του σκύλου τ' αλύχτημα ή ένα σόλοικο
παραισθητικό Σύμπαν
άνασσα φαραωνική μέσ' από μαθηματικές ευλάβειες.
Είμαι ο ακούσιος της υπάρξεως
η κράση μου δεν είναι άνθος είναι ωμότητα
διάκειμαι χιλιόχρονος αν και πέφτω
σε ματωμένα δευτερόλεπτα αιωνίως
μ' έχουν επισημάνει οι άνεμοι"

Νίκος Καρούζος

Ένα καράβι "θέλω"

Το κεφάλι μου είναι βαρύ σα να έχω πιει ένα βαρέλι ρούμι. Πού βρισκόμαστε; Πόσος χρόνος έχει περάσει; Τι έγινε εκείνο το βράδυ; Προσπαθώ να συγκεντρωθώ, να βάλω σε μια τάξη τις σκέψεις μου. Πρέπει να θυμηθώ τα γεγονότα με τη σειρά. Στην καμπίνα μου επικρατεί η τάξη που απουσιάζει από το μυαλό μου. Μια κούπα με αχνιστό τζαμαϊκανό καφέ με περιμένει πάνω στο γραφείο μου. Α, και ένα γλυκάκι. Σαβαρέν για τους μορφωμένους και τους γλωσσομαθείς. Μπαμπάς όπως το λέμε εμείς οι πειρατές. Παντού εδώ μέσα είναι κολλημένα μικρά κίτρινα χαρτάκια, ποστ ιτ, με αισιόδοξα μηνύματα από κάθε μέλος τού πληρώματος. Τι γλυκό! Είναι όλοι τους εδώ. Δεν χάθηκε κανένας. Διαβάζω όσα έγραψα στο ημερολόγιο καταστρώματος. Δεν βγαίνει άκρη. Κάτι αιφνίδιο πρέπει να έγινε εκείνη την ατέλειωτη νύχτα. Πρέπει να κάνω τους υπολογισμούς μου. Πρέπει να βγω για λίγο στο κατάστρωμα να κοιτάξω με το κυάλι μου μήπως καταλάβω πού βρισκόμαστε. Επικρατεί ησυχία. Το καράβι πλέει ακυβέρνητο αλλά σίγουρα δεν βρισκόμαστε στη θάλασσα των Σαργασσών που είχαμε κολλήσει. Στο βάθος μακριά διακρίνεται ένα τμήμα στεριάς ακριβώς απέναντι και άλλο ένα στα αριστερά. Δεν είναι δυνατόν. Πρέπει να κάνω λάθος. Πρέπει να βρω ένα χάρτη. Κάπου θα βρίσκεται κάποιος κρυμμένος. Εδώ είμαστε. Μάλιστα. Η στεριά που διακρίνεται απέναντι είναι οι ακτές τής Φλόριντα κι αυτός ο χαμηλός όγκος που αχνοφαίνεται στα αριστερά είναι οι Μπαχάμες. Ακόμα κι αν είχε φυσήξει ξαφνικά και φούσκωναν όλα τα πανιά -πράγμα αδύνατον γιατί τα είχαμε ήδη κατεβάσει και ήταν δεμένα- θα πιάναμε το ανώτερο 15 κόμβους ταχύτητα. Για να φτάσουμε σ' αυτό το μέρος πρέπει να διασχίσαμε πάνω από 2.000 ναυτικά μίλια. Πρακτικά είναι εντελώς αδύνατον. Τι έγινε τότε; Η μόνη λύση που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι πέσαμε σε κάποιο μαγνητικό πεδίο. Σε μια δίνη μαγνητικών κυμάτων που μας αποσυντόνισε. Είναι συνηθισμένα αυτά τα φαινόμενα στο Τρίγωνο των Βερμούδων. Αλλά κι αυτό να έγινε, μπορεί ίσως να εξηγήσει τα γεγονότα που συνέβησαν εκείνο το βράδυ, αλλά το πώς βρεθήκαμε εδώ δεν το μπορεί. Λες και διακτινιστήκαμε μοιάζει, αλλά τον διακτινισμό μόνο σε σενάρια επιστημονικής φαντασίας μπορεί να τον συναντήσει κανείς. Ακόμα κι αν μας παρέσυρε κάποιο ρεύμα, ίσως ο υποθαλάσσιος ποταμός τού Μεξικό, πάλι φαντάζει αδύνατον χρονικά να διασχίσαμε μια τέτοια απόσταση. Εκτός αν έχουμε χάσει το χρόνο και δεν μπορούμε να υπολογίσουμε πόσος καιρός έχει περάσει από τότε που είχαμε κολλήσει στη θάλασσα των χαμένων πλοίων. Όπως και να έχει, τώρα πρέπει να εκμεταλλευτούμε αυτό το ελαφρύ μελτεμάκι που πάει να σηκωθεί και να τραβήξουμε το συντομότερο για την κοντινότερη ακτή για ανεφοδιασμό. Οι προμήθειες έχουν εξαντληθεί εδώ και πολλές μέρες. Φλόριντα ή Μπαχάμες; Πιο κοντά μας βρίσκεται το Palm Bay. Εκεί θα έχουμε δέσει μέχρι αύριο το βράδυ, αν όλα πάνε καλά και φυσήξει. Δυστυχώς, η περιπέτεια που περάσαμε μας έβγαλε μακριά από τις Βερμούδες που είχα κατά νου να δέσουμε. Τίποτα δεν πάει χαμένο όμως. Θα ξαναβρεθούμε εκεί κάποια στιγμή. Αφού φορτώσουμε τα αμπάρια μας στη Φλόριντα και ξεκουραστούμε για τα καλά, θα τραβήξουμε για τις Μπαχάμες. Εκτός αν αποφασίσουν διαφορετικά οι καιροί και οι θεοί τής θάλασσας και των ανέμων…

S.O.

Η ανεξήγητη μετακίνηση και το νέο μας στίγμα

 

Γαλάζιο

...

Όστρια

"Εγώ δεν μπορώ να κατευθύνω τον άνεμο, όμως μπορώ πάντα, έτσι να τοποθετήσω τα πανιά, ώστε να φτάσω στον στόχο μου"

 

Όσκαρ Ουάιλντ

Ακταιωρός

"Έκλεισα τα μάτια και αφουγκράστηκα προσεκτικά τους επιγόνους του Σπούτνικ, που ακόμη και τώρα έκαναν το γύρο της Γης, έχοντας τη βαρύτητα μοναδικό δεσμό τους με τον πλανήτη. Μοναχικές μεταλλικές ψυχές στο αδιατάρακτο σκοτάδι του διαστήματος, συναντιούνται, προσπερνούν η μία την άλλη και χωρίζουν για να μην ξανασυναντηθούν ποτέ πια. Δεν ανταλλάσουν μεταξύ τους λόγια. Δεν δεσμεύονται με υποσχέσεις"

Άλμπατρος

Για τον καθένα υπάρχει κάτι που του αξίζει… S.O.

Ούριος άνεμος

"Τόσο εύλογο το ακατανόητο"

"Το λευκό αναζήτησα ως την ύστατη ένταση του μαύρου"

"Ποιος άφησε αυτό το λουλούδι πλάι στο τσιγάρο μου; Ίσως για να πιστέψω"

"Πλατύς επάνω ο ουρανός για να διαβάζεις μόνος σου την απεραντοσύνη"

"Μέσ' στον υπνόσακο των ορατών η αιχμαλωσία μου"

"Αρετή με τις τέσσερις ορθές γωνίες"