Επιστροφή

Αυτά που νοσταλγούμε κάποια μέρα τα ξαναβρίσκουμε. Πολλές φορές μάλιστα ανέγγιχτα. Όπως τα είχαμε αφήσει...

S.O.

Δίχως ορίζοντα

Ημερολόγιο καταστρώματος

Τι αντάρα είναι αυτή; Δεν μπορώ να ξεχωρίσω τίποτα πέρα από την τιμονιέρα… Κι αυτός ο στριγκός ήχος, σκέτος εφιάλτης είναι… Μα, πού να πήγαν όλοι; Το κατάστρωμα είναι άδειο. Με τα χίλια ζόρια σύρθηκα μέχρι τις καμπίνες, έψαξα στο αμπάρι. Ψυχή πουθενά! Λες και ανέβηκε η θάλασσα στην κουβέρτα και τους πήρε μαζί της. Ή μήπως έστειλε τίποτα ξωτικά τού βυθού; Ακόμα και ο παπαγάλος χάθηκε. Και ο γάτος το ίδιο. Υπέροχα! Είμαι μόνος, καταμεσής τής πιο καταραμένης θάλασσας που γνώρισε η οικουμένη, δεν βλέπω την τύφλα μου στους δέκα πόντους, τέλειωσαν τα τρόφιμα, σώθηκε το νερό, πάει και το ρούμι, ο άνεμος είναι ανύπαρκτος, ο ήλιος παρά την ομίχλη ζεματάει λες και βρισκόμαστε στη μέση τού καλοκαιριού, η δίψα μού  στεγνώνει τα χείλια κι είναι κι αυτές οι καταραμένες οι στριγκλιές που μου τρυπάνε το μυαλό σα να θέλουν να το σκίσουν στα δύο. Τώρα καταλαβαίνω τι εννοούσαν οι παλιοί θαλασσινοί όταν μιλούσαν με τρόμο και αποστροφή για το τρίγωνο του διαβόλου. Πόσες μέρες να βρίσκομαι εδώ αραγμένος; Ή μήπως είναι μήνες; Πότε να χάθηκαν όλοι οι αγαπημένοι σύντροφοι; Να 'ταν χτες, προχτές ή τάχα τον προηγούμενο μήνα; Μη τους σάλεψε το μυαλό και ρίχτηκαν στη θάλασσα για να φύγουν κολυμπώντας; Μα δεν θα έπαιρναν τη βάρκα; Τη διακρίνω αμυδρά να παραμένει δεμένη στη θέση της. Και πώς δεν άκουσα τίποτα όταν έφευγαν; Ούτε νιαούρισε ο γάτος ούτε έκρωξε ο παπαγάλος. Περίεργο… Νιώθω ένα δυσάρεστο συναίσθημα. Κάτι κακό ψυχανεμίζομαι ότι θα συμβεί. Είναι κι αυτή η απαίσια υγρασία… Κολλάει όλο μου το σώμα. Από τη θάλασσα δεν ακούγεται ο παραμικρός παφλασμός. Λες και μαρμάρωσε και μετατράπηκε σε στέρεο έδαφος. Το καράβι δεν σαλεύει καθόλου. Ούτε ένα ανεπαίσθητο κούνημα. Ας συρθώ μέχρι την καμπίνα μου. Έχω σώσει στο φλασκί μου μια τελευταία γουλιά ρούμι. Τη χρειάζομαι όσο τίποτα. Πρέπει να έχω πυρετό. Αισθάνομαι να φλογίζεται το κορμί μου, να βγαίνει φωτιά από κάθε πόρο του… Βλέπω σκιές να πλησιάζουν. Μάλλον έχω παραισθήσεις. Μα, τι είναι αυτό το εκτυφλωτικό φως που πλησιάζει; Δυναμώνει συνέχεια. Με τυφλώνει. Δεν ξεχωρίζω τίποτα πια. Αυτό ήταν λοιπόν; Ως εδώ; Ετούτο είναι το μεγάλο και άλυτο μυστικό τού Τριγώνου των Βερμούδων; Τι; Όχι! Αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει! Είναι τρομερό… Είναι…

S.O.

Παραισθήσεις

Η στιγμή των αρχάγγελων

"Να τελειώνει η μέρα και να περιμένουν
στίχοι άγραφτοι
όπως το φως πίσω από τα τζάμια
χαμένοι φαντάροι σε ξένους δρόμους
μ’ ένα καθρεφτάκι στην απάνω τσέπη
κι ένα φυλαχτό στη θέση της καρδιάς.

Α, οι άσπρες κιμωλίες στα μικρά δάχτυλα
κι ο ασβέστης στα πεζούλια
χρωματισμένος από τα γεράνια και τα βασιλικά
και οι φωτιές τις νύχτες στα βουνά
καλοκαιριάτικα
σινιάλο για να φύγω.

Κι εσύ να υπάρχεις πάντα
χωρίς λύπη χωρίς στεναγμό ξέροντας
πως δεν τελειώνει η μέρα ποτέ
όσο ορίζει τη ζωή μας η στιγμή
ταξιδεμένη τα πέλαγα με τη δικαιοσύνη
όλων των αρχάγγελων
δική μας"

Νίκος Καρύδης

Καρτερώντας την τραμουντάνα

Φιογκάκια και κορδελίτσες θέλει το συναίσθημα.
Και κλωναράκια από λεβάντα κι αγριομέντα.
Μια χούφτα ξεραμένα ροδοπέταλα κι ένα ποτήρι με ρακή.
Μπλε και κίτρινες πινελιές απάνω στον καμβά τού κόσμου θέλει.
Χνώτο ζεστό και κόρφο με μυρουδιά από γαρίφαλα.
Και σάρκα θέλει, απαλή σαν το μετάξι το κινέζικο.
Θέλει και χάδι στιβαρό τη μια και τρυφερό την άλλη.
Κι απάνω στο αποκορύφωμα της αγκαλιάς
άρωμα χίλιων γιασεμιών και κρίνων θέλει.
Για να υπάρχει το συναίσθημα.
Για να θεριεύει.
Του ουρανού το μωβ σαν πέφτει προς το λιόγερμα
κι εκείνο το βαθύ το πράσινο της θάλασσας
την ώρα που εγκαταλείπει τη γαλήνη κι αρχινάει ν' ανταριάζει.
Το χρυσαφί τής αμμουδιάς και
το πορτοκαλί των ανατολικών ανέμων.
Θέλει και φλούδα λεύκας και κανέλα και ξύσμα τού πορτοκαλιού.
Για να αντρειεύει το συναίσθημα.
Για να ψηλώνει.
Θέλει τη ζέστα των ματιών, το ουρλιαχτό τού λύκου,
το θρόισμα της καστανιάς, το σπάθισμα του αγέρα.
Αποζητάει της βροχής το ράπισμα στο τζάμι.
Τον κεραυνό, την αστραπή, τις σπίθες απ' το τζάκι.
Αιθέριο λάδι φοινικιάς και μίσχο από γαρδένια
και φρεσκαδούρα από μηλιά κι από κεράσια χρώμα.
Για να γιορτάζει το συναίσθημα.
Για να φουντώνει.
Θέλει του χρόνου αντοχή και του καιρού απάγκιο
κι απόσταγμα από πηγή στα έλατα κρυμμένη.
Αναλαμπή των αστεριών, του φεγγαριού λυχνάρι,
του ήλιου το λαμπάδιασμα, τη φλόγα τού κεριού.
Θέλει και νότες γυάλινες, κρυστάλλινες σιωπές
κι απάνωθέ του εφτά κρουνοί να ραίνουνε με μύρο
αράδες λόγια, μουσικές και δάκρυα κι ευχές.
Για να απλώνει το συναίσθημα.
Για να στεριώνει.

S.O.

Ρέκβιεμ

"Πρέπει να ξέρεις τη γλώσσα της θάλασσας να διαβάζεις.
Τις φωνές της όστριας. Και του πόντου τα βογκητά.
Πρέπει να μάθεις
στο ευφάνταστο να κωπηλατεί-στο σώμα να γίνεται
κύμα εύφωνο, της άνοιξης
γεμάτο σπόρους.
Θα τραυλίζουν οι αρμοί και τα ξύλα
μέχρι να φορέσεις του ωκεανού τους τρόπους.
Σε πίνω και με πίνεις ως τη στιγμή της λάβας
που η ψυχή μας ψύχει σε σχέδια ζωής
για ν' αντέχει.
Σε πίνω και με πίνεις ως τ' άστραμμα της πέτρας
που μέσα της ξυπνά το κλάμα
ενός νεογέννητου.
Της θάλασσας"

Συστάσεις

Είμαι ένα ημερολόγιο. Δεν έχω φύλο. Δεν έχω όνομα. Δεν έχω ηλικία. Δεν έχω προορισμό.

Έχω μόνο φίλους. Άλλα ημερολόγια. Είμαστε ακίνδυνα εμείς τα ημερολόγια. Αγαπιόμαστε μεταξύ μας και νοιαζόμαστε το ένα το άλλο. Δεν ρωτάμε. Δεν εμβαθύνουμε. Μόνο ακούμε. Ναι, αυτό ξέρουμε να το κάνουμε καλά. Ακούμε όσα θέλουν οι άλλοι να μας πουν. Έχουμε κι άλλες ικανότητες όμως. Μπορούμε να αγγίζουμε προσεκτικά με τα υποτυπώδη χέρια μας. Μπορούμε κάπου-κάπου και να χαμογελάμε. Κάποιες φορές μας πιάνει ο οίστρος και ανταλλάσσουμε όμορφες ιστορίες. Τα βράδια τραγουδάμε γύρω από τη φωτιά. Κι άλλες φορές κλεινόμαστε μέσα μας με τις ώρες και γράφουμε παραμύθια. Οι μεγάλοι μάς αντιμετωπίζουν επιφυλακτικά. Μπορεί και να 'ναι η αγνότητα που χάνουν λίγο-λίγο στην προσπάθειά τους να τα βάλουν με το χρόνο που τους κυνηγά. Τα παιδιά όμως μας λατρεύουν και δεν σταματάνε στιγμή να μας το δείχνουν. Ξεχωριστή ικανότητα διαθέτουν πολλά από εμάς με τις εικόνες. Ζωγραφιές, ξύλινες μπογιές και πλαστελίνες συνθέτουν πολλές φορές έργα τέχνης μέσα από τις σελίδες μας. Και φωτογραφίες. Πολλές φωτογραφίες. Και ταινίες. Και μουσικές.

Δεν είμαι κανενός. Είμαι ένα ημερολόγιο του εαυτού μου όπως τόσα και τόσα γύρω μας. Έρχομαι, φεύγω, επιστρέφω. Υπάρχουν φορές που χάνομαι για καιρό κι έπειτα πάλι κάποια στιγμή βρίσκω το δρόμο να γυρίσω. Εύκολα, δύσκολα, πάντως τον βρίσκω. Κάθε φορά που συμβαίνει αυτό είναι μεγάλη η χαρά μου που ξαναβρίσκω αγαπημένα άλλα ημερολόγια έτσι όμορφα και τρυφερά όπως τα είχα αφήσει. Ανέγγιχτα από το χρόνο. Αμόλυντα από ανθρώπινες γερασμένες ψυχές που δεν θα καταλάβουν ποτέ πώς είναι να γεννιέται κανείς ημερολόγιο. Συμπάθα με και μη μου κακιώνεις αν έρχομαι και φεύγω ξαφνικά. Στην ουσία δεν έφυγα ποτέ. Ξέρεις πώς είναι όταν κάποιος είναι αλλιώτικος. Ούτε αυτός μπορεί να συνηθίσει τα ανθρώπινα ούτε κι εκείνα τις χάρτινες παραξενιές του. Πρέπει για κάποια φεγγάρια να απομακρυνθούν.

Ξεχάστηκα περισσότερο απ' όσο έπρεπε κοντά στο τζάκι και άρχισαν να κιτρινίζουν οι άκρες μου. Να δεις που κάποια μέρα έτσι θα εξαϋλωθώ. Άλλωστε το έχουν πει στο παρελθόν άλλα, σοφότερα ημερολόγια από μένα. Το πιστό στις ιστορίες του ημερολόγιο ή από φωτιά θα πάει ή από ασταμάτητη βροχή...

S.O.