Την τρέλα μου μέσα

Δεύτερη μέρα στο πανηγύρι των τρελών… Παντού φατσούλες… Όμορφες φατσούλες… Συμπληρώσαμε πολλές μέρες στη θάλασσα αλλά την άλλη εβδομάδα έρχεται η αποζημίωση αφού θα πιάσουμε σε ένα μέρος μαγευτικό… Ιδανικό για καλοκαίρι… Ετοιμάστε μαγιό και αντηλιακά…
 

Άφησέ τον να μπει βρε κοπελιά… Να ησυχάσουμε κι εμείς… Άλλωστε στο λέει καθαρά… Όσοι αγαπάνε μάτια μου στο τέλος σε πονάνε...
 

Μ' ένα τάλιρο στην τσέπη κι έναν αδέσποτο σκοπό… Σαν γυφτάκι να γυρνάω μες στους δρόμους όλη μέρα…
 

"Κράτα την καρδιά σου από τους πειρατές"

Χάρις Αλεξίου

Η Χαρούλα, εκτός από το να τραγουδάει, γράφει και βιβλία. Και όποιος δεν την διάβασε, ας πρόσεχε…
 

Λένε και ψέματα τα τραγούδια. Τι νομίζατε… Καλές οι αλήθειες αλλά δύσκολα λέγονται…
 

"Εμφανιζότανε πάντα λίγο πριν από το Πάσχα, ο τυφλός ακορντεονίστας και τραγουδιστής. Διέσχιζε την οδό Δαφνομήλη τα απογεύματα κυρίως. Έμοιαζε να έρχεται από την Ομόνοια ή από τα προάστια. Τον συνόδευε πάντοτε μια γυναίκα που προηγείτο ένα-δυο βήματα μπροστά και τον οδηγούσε. Φορούσε κι εκείνη ρούχα τιποτένια σ' ένα χρώμα σταχτοπράσινο. Όπως κι εκείνος μια τριμμένη καμπαρτίνα μισάνοιχτη, ριγμένη, αφημένη πάνω του ελαφρά σαν να τον προστάτευε.

 

Η φωνή του στεντόρεια σπαρακτική, ακουγότανε αρκετή ώρα πριν να εμφανιστεί ο ίδιος. Έμοιαζε να μην είχε ακούσει ποτέ κανείς τόσο συγκινημένη φωνή, τόσο που σε έκανε να αισθάνεσαι αδιάκριτος που την ακούς. Έλεγε τραγούδια συνήθως λαϊκά, από την φύτρα τους μαύρα και μόνο η φωνή του έριχνε πάνω τους ένα αμυδρό φως που έβγαινε από το ιερό της ψυχής του. Πλησίαζαν οι δυο τους αργά-αργά λες κι ανέβαιναν στην υπόληψη του κόσμου. Με έναν λίγο ελαφρύ, λίγο βαρύ βηματισμό, περνούσαν και χάνονταν μυστηριωδώς όπως είχαν εμφανιστεί. Πίσω τους έμενε ο απόηχος της μουσικής και του τραγουδιού τους. Αόριστη ελπίδα.

 

Ρουμάνοι, Ελληνορουμάνοι βιολιστές. Ντουέτα Αλβανών, ορχήστρες μικρές τσιγγάνων, ακορντεονίστες, κιθαρίστες. Περιπλανώμενοι ξεσπάνε τις λύπες τους στους δρόμους των Αθηνών, πότε εδώ και πότε εκεί, στις πλατείες, στα καφενεία, στο Θησείο. Με τα βαλς, τα ταγκό, τα νοσταλγικά ρεφρέν, τις Ευρωπαϊκές, τις τσιγγάνικες μελωδίες, παιγμένα όλα με περιπάθεια Βαλκανική.

 

Σχεδόν σ' όλους, αν προσέξεις, σαν μια παράξενη πτυχή της ψυχής τους, σχηματίζεται στο πρόσωπό τους λίγο αυστηρά ένα χαμόγελο. Είναι η μουσική. Ίσως η μόνη που δεν τους άφησε. Γιατί κάποιος έσβησε. Κάποιον έχασαν. Τον πατέρα τους, την πόλη τους, το σπίτι τους, τον φίλο, τον κόσμο τους. Γι' αυτό στο πέρασμά τους, όπως στον ορφανό, στον μοναχό, τον έρημο άνθρωπο, απλώνονται πολλά χέρια να ασημώσουν τον πένθιμο τόνο, το άσχημο σημάδι της απώλειας. Για τον εαυτό τους φοβούνται. Κι αυτοί ευγενικοί, συγκινημένοι, υποκλινόμενοι με την αδιόρατη πλήξη όσων βαριούνται τις ατέλειωτες διασκεδάσεις των ευεργετών τους, παίζουν με ακόμη μεγαλύτερο πάθος τον σκοπό τους. Παίζουν και διασχίζουν, διαπερνούν το πλήθος, περνούν ανάμεσα στον πλέον ανήσυχο και φοβισμένο χορό του. Με εκείνο το γνώριμο τέμπο του μουσικού, τον λίγο ελαφρύ, λίγο βαρύ βηματισμό. Δεν ξέρεις αν είναι το τέλος ή η αρχή. Σαν την μουσική"

 

Νίκος Ξυδάκης
 

"Όλοι οι θάνατοι διαφέρουνε απ' έξω
κι εσύ ζητάς από το ρούχο να διαλέξω
μα στο κοφίνι δε χωρώ και σε παιδεύω
πόσο σου φταίω και μου φταις

το λένε κι οι στατιστικές
μα πάντα άστατα εγώ διανυκτερεύω"
 

Για αύριο Σάββατο προβλέπεται ηλιοφάνεια σε ολόκληρη τη χώρα…
Για την Κυριακή δεν μας λένε τίποτα οπότε μάλλον ίδια με το Σάββατο θα είναι τα πράγματα…
Τη Δευτέρα η θερμοκρασία θα κυμανθεί σε πολύ υψηλά επίπεδα…
Την Τρίτη ο υδράργυρος θα σημειώσει άνοδο…
Την Τετάρτη μία από τα ίδια…
Τα ίδια και την Πέμπτη…

Οπότε εσείς ξέρετε τώρα… Πάρτε κανένα μπουφανάκι και καμιά ομπρέλα μαζί σας αυτές τις μέρες καλού-κακού… Και να θυμάστε:

"Αν γελάσεις έχεις χάσει, λέει ο κανονισμός
κι αν τολμήσεις να χορέψεις σ' απειλεί ο αποκλεισμός"

Παρόλα αυτά:

"Απ' την άβυσσο της θλίψης
στα λιβάδια της χαράς
είναι ένα μικρό πορτάκι
που το πόμολο κρατάς"

Κάντε ό,τι σας φωτίσει ο θεός :-)
 

"Έτσι οι μέρες περνούν

τα χρόνια κυλάνε στους ίδιους ρυθμούς

όλα πια μεταφράζονται σε αριθμούς

μα κάπου κρύβεται η αγάπη και συ την ακούς"
 

Το πρώτο τους φιλί, λέει, είχε μια τρέλα… Σιγά… Εμάς τρέλα έχει και το τελευταίο… Άσε που γενικά η τρέλα τρέχει από τα μπατζάκια μας…
 

Είναι και ο μαζοχισμός μια κοινά αποδεκτή διαστροφή… Τι να κάνουμε τώρα…
 

Όταν οι άνθρωποι ανταλλάσσουν λόγια βαριά η αγάπη κουρνιάζει πίσω από τις κουρτίνες και δραπετεύει πάνω στην πρώτη πρωινή ηλιαχτίδα…
 

Όταν συναντηθούν δύο τρελοί περίμενε να προκύψει το θαύμα…
 

Αν ο Χριστός ξανακατέβαινε στη γη θα δίδασκε με νότες και οι απόστολοί του θα ήταν όλοι μουσικοί…
 

Τρυφερή προετοιμασία λήξης συναγερμού πάνω στο κατάστρωμα… Πλησιάζουμε στο φινάλε… Να ετοιμάζεται το συνεργείο καθαριότητας… Γέμισε ο τόπος ποτήρια και αποτσίγαρα… Τα βλέφαρα έχουν βαρύνει… Οι ωραίοι τρελοί φορτώνουν σιγά-σιγά την τρέλα στα μπαγάζια τους και ετοιμάζονται κι αυτοί να τραβήξουν για άλλα μέρη… Κι εμείς εδώ… Στη σκάντζα βάρδια που απαιτεί το ταξίδι… Όμορφη ήταν κι απόψε η βραδιά… Πάμε για άλλα πειρατόνια μου…
 

Το καράβι μας χορεύοντας πάνω στα κύματα αφήνει πίσω του τον Νότιο Ατλαντικό και κατευθύνεται προς τον Ινδικό Ωκεανό. Σε λίγες μέρες θα φτάσουμε στη Μαδαγασκάρη… Μέχρι τότε να έχετε ένα πανέμορφο Σαββατοκύριακο… Να χαμογελάτε σαν όλα γύρω σας να είναι ένα τεράστιο θαύμα, να τραγουδάτε σαν όλα γύρω σας να είναι γιορτή, να ζείτε το σήμερα σα να μην υπάρχει αύριο και πάνω απ' όλα να αγαπάτε και να δινόσαστε χωρίς να κρατάτε τίποτα για τον εαυτό σας…

Τα φιλιά μου…

Η τρέλα μου

Διήμερο τρέλας… πάντα με φίλους αδερφικούς… πειρατές… με ποτά και με τσιγάρα…

Επειδή βλέπω τώρα τελευταία το πλήρωμα αλλά και τους επιβάτες κάπως πεσμένους, ας μιλήσουμε για… τρέλα… Δεν είναι και εύκολο πράγμα να διασχίζεις τούτα τα θεόρατα κύματα αμίλητος, με νου και σώμα αφοσιωμένα στην πορεία. Όσο και να τα έχεις τετρακόσια κάπου σε παίρνει αριστερά κι αρχίζεις να τρελαίνεσαι…

Κι αφού η τρέλα δεν πάει στα βουνά πού αλλού θα πάει αν όχι στα καράβια; Αντισυμβατική βραδιά απόψε πάνω στο κατάστρωμα. Με αντισυμβατικούς καλεσμένους. Με μπόλικα καντάρια τρέλας. Κι από εκείνους αλλά κι από εμάς. Γιατί χωρίς την τρέλα δεν μπορείς να ταξιδέψεις ούτε μέχρι τα σύνορα της λογικής σου…

Η φωτεινή πλευρά της ζωής είναι εδώ. Χαμόγελο και αισιοδοξία και θα τα καταφέρουμε να τους τρελάνουμε εμείς πριν να μας τρελάνουν εκείνοι…
 

Πού θέλεις δηλαδή να προλάβεις να πας; Ευτυχώς στο καράβι μας δεν υπάρχει γκάζι και φρένο. Ο χρόνος είναι σύμμαχός μας και τίποτα δεν μπορεί να μας αγχώσει. Τίποτα δεν είναι ικανό να μας κάνει να βιαστούμε. Και με τους δυνατούς ανέμους αλλά και με τις άπνοιες το ταξίδι μας συνεχίζεται αδιάκοπα. Και κατά ένα παράξενο τρόπο, με τους δικούς μας ρυθμούς τα προλαβαίνουμε όλα…
 

Μη διστάζετε… Βάλτε στη ζωή σας τους ελάχιστους ωραίους τρελούς που κυκλοφορούν ακόμα ανάμεσά μας… Λειτουργούν ψυχοτροπικά…
 

Και οι μεγάλες αγάπες που τελειώνουν και οι χωρισμοί, έχουν κι αυτά την πλάκα τους αν τα αφήσεις για λίγο έξω από πόρτα της λογικής σου και τα αντιμετωπίσεις σαν απλά παιχνίδια της ζωής. Όπως τόσα και τόσα άλλα…
 

Για όσους θυμούνται ακόμα το πρώτο λιμάνι που είχαμε πιάσει. Σαν χτες μου φαίνεται ότι ήταν…
 

Αμετανόητος ο τύπος. Δεν φτάνει που του έφυγε η συγκεκριμένη, ψάχνει να βρει μία που να της μοιάζει. Για να του φύγει κι αυτή. Και μετά σου λένε ότι είναι παράξενο είδος οι γυναίκες :-)
 

Φάβα… Με μπόλικο κρεμμυδάκι, λάδι και λεμόνι… Τύφλα να έχουν οι αστακοί και οι καραβίδες της Καραϊβικής… Μας κοιμήθηκε και η μαγείρισσα τώρα που άρχισαν να μας τρέχουν τα σάλια…
 

Λένε πως αν ενώσουμε όλοι τα χέρια μας μπορούμε να αγκαλιάσουμε ολόκληρη τη γη… Ας κάνουμε την αρχή εμείς να αγκαλιάσουμε απόψε το καράβι μας και θα έρθουν και οι άλλοι…
 

Μόνο εσύ κι εγώ μέσα σ' αυτόν τον κόσμο… Εσύ κι εγώ…
Καλά, είναι τόσο μικρός ο κόσμος και δεν το είχα προσέξει;
 

Τι είναι καλύτερο; Να ζητάς πολλά ή να μη ζητάς; Ας απασχολήσει κι αυτό τους έχοντες και τους κατέχοντες, που στο κάτω-κάτω έχουν και να τα δώσουν…
 

Να και μια ιστορία τρόμου από τον αρχιτρελάρα της αποψινής μας παρέας… Έτσι, για να έχει και ένα σασπένς η βραδιά…
 

Οι συγκεκριμένοι τρελοί πειρατές, μας μοιάζουν αρκετά… Κι αυτοί γυρίζουν τον κόσμο με μια αγκαλιά τραγούδια για συντροφιά και τα μοιράζουν όπου βρεθούν… Έτσι βρέθηκαν κι απόψε πάνω στο καράβι μας… Πού είναι απόψε αναρωτιούνται… Ας μη τους απαντήσουμε καλύτερα γιατί μάλλον θα τρομάξουν…
 

Μη φοβάσαι την απάτη, μας λέει ο Δημήτρης… Εδώ δεν φοβηθήκαμε τόσα και τόσα… Και εδώ που τα λέμε ένα ταγκό πάνω στο κατάστρωμα ήταν ό,τι μας χρειαζόταν αυτή τη στιγμή… Κυρία μου, χορεύετε;
 

Ένα μόλις βήμα πριν το τέλος για απόψε…Οι στίχοι του τραγουδιού… Έτσι για να μας βρίσκονται…

 

"Εκείνα που είδανε τόσες στεριές
μα ακόμα δεν βρήκανε μια πατρίδα
εκείνα τα πλοία πήγαινε με να δω
να μπαίνουν ξανά μέσα στην καταιγίδα.

Ν' αφήνουν το ωραίο λιμάνι γιατί
η ανόητη καρδιά ερωτεύτηκε πάλι
την πιο μακρινή, την πιο άγνωστη γη
και τίποτα πια δεν της φτάνει.

Λένε πως είμαι ένας τρελός
μ' έχουν οι γείτονες για λέρα
γιατί είναι κάστρα σταθερά
κι εγώ ένα φύλλο στον αέρα.

Γιατί χαρίζω τα φτερά μου
στο πρώτο αθώο της το χάδι
κι ύστερα πέφτω σαν άγγελος ξένος
στον κόσμο μονάχος Σάββατο βράδυ.

Εκείνα που σκύψαν σε άγιες πηγές
μα όσο κι αν ήπιανε δε ξεδιψάσαν
εκείνα τα χείλη ας έλθουν να πουν
ποιους δρόμους διασχίσαν, ποια όρη περάσαν.

Και φτάσαν εδώ που όταν μπαίνει το φως
η ομορφιά που κοιτούσα μοιάζει ένα ψέμα
και φεύγω πάλι σαν κλέφτης γυμνός
μπροστά απ' της αγάπης το βλέμμα.

Λένε πως είμαι ένας τρελός
μ' έχουν οι γείτονες για λέρα
γιατί είναι κάστρα σταθερά
κι εγώ ένα φύλλο στον αέρα.

Γιατί χαρίζω τα φτερά μου
στο πρώτο αθώο της το χάδι
κι ύστερα πέφτω σαν άγγελος ξένος
στον κόσμο μονάχος Σάββατο βράδυ"
 

Πανηγυρικά να την κλείσουμε τη βραδιά… Με όσο περισσότερο σαματά μπορούμε… Αύριο το δεύτερο μέρος… Φιλιά στη βάρδια αλλά και στο υπόλοιπο πλήρωμα που ξεκουράζεται…

Σκοτεινή θάλασσα

 

Ο καιόμενος

 

"Κοιτάχτε! Μπήκε στη φωτιά! είπε ένας απ' το πλήθος.
Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα.

Ήταν
στ' αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο,

όταν του μιλήσαμε.

Και τώρα καίγεται.

Μα δε φωνάζει βοήθεια.
Διστάζω. Λέω να πάω εκεί. Να τον αγγίξω με το χέρι μου.
Είμαι από τη φύση μου φτιαγμένος να παραξενεύομαι.
Ποιος είναι τούτος που αναλίσκεται περήφανος;
Το σώμα του το ανθρώπινο δεν τον πονά;
Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι.
Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις, μου είπαν.
Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος. Καταμόναχος.
Κι όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο.
Γινόταν ήλιος.
Στην εποχή μας όπως και σε περασμένες εποχές
άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοι χειροκροτούνε.
Ο ποιητής μοιράζεται στα δυο"

 

Τάκης Σινόπουλος

Σιωπηλό ταξίδι

Ησυχία… Αγάπη… Συγγνώμη… Ευχαριστώ…

Τα πράγματα είναι απλά. Να μπορείς με το ένα χέρι να ψήνεις κάστανα στις φλόγες της πιο συναρπαστικής σου κόλασης και με το άλλο να ποτίζεις τον διψασμένο αυτοφυή σου παράδεισο…

S.O.

Κάθε δευτερόλεπτο

Πώς μπόρεσε να σκεφτεί κάποιος ότι σου αξίζει να σε γιορτάζουμε μόνο μια μέρα το χρόνο αντί για κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό, κάθε δευτερόλεπτο, όταν είσαι ξύπνια και όταν κοιμάσαι, όταν πονάς και όταν χαίρεσαι, όταν μας γεννάς και όταν μας κάνεις άντρες, όταν μας αγαπάς και όταν μας ανέχεσαι…

Χρόνια σου Πολλά…

Στο σβήσιμο της αστραπής

"Έ συ, αρχηγέ της φύσης! Τιμημένε και πολυκράτη.
Με τα πολλά ονόματα στον εσπερινό και στον όρθρο.
Ύπατε και τιμητή στις φρουρές και στα κάστρα του χρόνου.
Και ισχυρέ δήμαρχε των συνελεύσεων της Αγοράς.
Που κυβερνάς με το δίκιο το άγιο, και τον ίσιο νόμο,
χαίρε!
Στρατηγέ και δορυκτήτορα.
Ζώνεσαι τα αμφίστομα ξίφη στον τελαμώνα,
και πολεμάς τους απελάτες στα σύνορα. Πέρα μακρυά,
στα μαγνητικά πεδία και τις ατλαντικές βαρύτητες.
Καμαρώνω τη δύναμη και τα γκέμια σου.
Κρατάς τις πληγές του κεραυνού στο χέρι,
όπως ο καπετάνιος το δοιάκι του καραβιού.
Ανοίγεις το δρόμο δύσκολα μέσα από την αλαλησιά
της ακοσμίας. Αναμεριάζοντας τον πανικό του χάους.
Και κυβερνάς στη γραμμή του κράτει
το πλοίο των άστρων και το ποτάμι του σύμπαντος.
Έχεις υπουργό το Βοριά. Ξεπαστρευτή και Νυκτέλιο
για τους σήψαιμους, και για τους θράσιους.
Έχεις και του θρόνου σου σύμβουλο το δαδούχο τον Ήλιο.
Αγνέ αθλητή του δέκαθλου και του φωτός.
Φιλιώνεις το νερό και τη φάγουσα φλόγα.
Πλέκεις στεφάνι στο ανώφλι της αυγής από αστραπή κι από νύχτα.
Κι όλα τ’ αγκαλιάζει η στοργική μοναξιά σου.
περιστέρια και φίδια, καρπούς και ηφαίστεια,
και νησιά και ίσκιους, το αχ και το δυάσμο.
Μόνο οι μωροί μη σε νιώθουν,
οι άδικοι, και οι ταγμένοι του φθόνου.
Ποτέ δε σε φτάνει η γκρεμισμένη ματιά τους,
η μολεμένη ανάσα τους, των χεριών τους οι κάκτοι,
ο αραχνεώνας του νου τους.
Εσένα οι αμίαντοι καλοδέχουνται ξένο. Σιωπηλοί
όταν πίνουν το στόμα της θάλασσας,
και τρώνε μαζί με τους μήνες.
Αγγίζουν τη χλαμύδα σου στο σβήσιμο της αστραπής.
Και το χέρι τους, πετρωμένο ελάφι, σε δείχνει.
Γνώριμε άγνωστε."

1 + 1 = 0 και 1 το κρατούμενο

Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι έχει το κλειδί;

Πτώσεις

Μια στο κενό και μια στο σκοινί η αιώρηση. Ψυχή ανισόρροπη και πώς να την περάσεις απέναντι; Έχει φτάσει ακριβώς στη μέση… Το κοινό εκστατικό… Σαν βουητό οι κραυγές του, πότε γεμάτες τρόμο και πότε όλο θαυμασμό… ααα, θα πέσει… ααα, κρατήθηκε πάλι… Εκείνος στέκεται για λίγο… Κοιτάζει με σιγουριά απέναντι… Μέσα του πάλλεται εκείνη… Σπαρταράει… Θέλει να πεταχτεί… Να πηδήξει στο κενό… Δεν την ακούει… Ή κάνει πως δεν την ακούει… Ξεροκαταπίνει… Με σταθερά βήματα ορμάει και ένα και δύο και τρία, πέρασε απέναντι! Πέρασε με τρία βήματα μονομιάς και αρπάχτηκε από το προστατευτικό τη στιγμή ακριβώς που η ψυχή του έδινε μια και πηδούσε ελεύθερη στο κενό. Δεν κοίταξε καθόλου προς τα κάτω. Με βλέμμα θριαμβευτικό παρατηρούσε το κοινό του να τον αποθεώνει…

S.O.

"Τη μοναξιά, στο ξαναλέω, μόνο με την παρουσία του κοινού θα την κατακτήσεις".

"Αλίμονο, είσαι καλλιτέχνης και δεν γίνεται πια να αγνοήσεις την ανελέητη άβυσσο των ματιών σου. Νάρκισσος χορεύει; Δεν είναι ωστόσο φιλαρέσκεια, εγωισμός και φιλαυτία, μα κάτι άλλο. Μήπως ο ίδιος ο θάνατος; Χόρευε λοιπόν ολομόναχος. Χλωμός, πελιδνός, γεμάτος αγωνία αν θ' αρέσεις στην εικόνα σου - δηλαδή θα χορέψει η εικόνα σου για σένα".

"Ωστόσο πρέπει να εκθέτεις τον εαυτό σου στον κίνδυνο του σωματικού, του οριστικού θανάτου. Το απαιτεί η δραματουργία του Τσίρκου. Το τσίρκο, όπως η ποίηση, ο πόλεμος και η ταυρομαχία, είναι από τα λίγα σκληρά παιχνίδια που επιζούν".

"Αν πέσεις, θα σου εκφωνήσουν τον πιο συμβατό επικήδειο: βάλτος από χρυσάφι κι αίμα, τέλμα όπου το ηλιοβασίλεμα… μην περιμένεις τίποτα άλλο. Το τσίρκο είναι όλο συμβατικότητες".

"Το κοινό -που χάρη σ' αυτό υπάρχεις, γιατί χωρίς το κοινό δε θα καταχτούσες ποτέ τη μοναξιά- είναι το κτήνος που εσύ στο τέλος θα το εξοντώσεις. Η τελειότητα κι η τόλμη σου όση ώρα εμφανίζεσαι το εκμηδενίζουν".

"Μάταιες οι συμβουλές μου και άστοχες. Δεν είναι δυνατόν να τις ακολουθήσει κανείς. Ήθελα μόνο να γράψω για την τέχνη σου ένα ποίημα που θα σε θερμάνει ολόκληρο, απ' την κορφή ως τα νύχια. Ν' αναφλεγείς ήθελα, όχι να σε διδάξω". Ζαν Ζενέ - Ο σχοινοβάτης

"Το πιο τρομακτικό στο αίσθημα του ιλίγγου δεν είναι το ύψος, αλλά η ασυνείδητη επιθυμία μας να πηδήξουμε στο κενό" Μίλαν Κούντερα

Αμέσως μετά

"Καλημέρα, είπε ο Ιάκωβος. Τον κοίταξε ο Γορίλας σαν να του 'ρθε κατακέφαλα η καλημέρα. Καλημέρα, παιδί μου. Τι μπορεί να σημαίνει; Όταν ένας φύλακας σε λέει παιδί μου, τι μπορεί να θέλει να πει; Τίποτα, μαλάκα. Δεν θέλει να πει τίποτα, έτσι το λένε. Η Μάρη είχε πει αγάπη μου, αλλά δεν το εννοούσε, δεν ήθελε να πει τίποτα. Λέμε και δεν νιώθουμε αυτό που λέμε. Το λέμε, γιατί το 'χουμε μάθει να το λέμε. Δεν μπορεί να λέει κανείς μόνο αυτά που εννοεί. Τότε θα 'πρεπε να μιλάει μια φορά τον χρόνο. Ή μια φορά μόνο στη ζωή του. Αλλά ο άνθρωπος μιλάει συνέχεια και λέει αυτά που του λένε. Πετάει τη λέξη και του πετάνε τη λέξη, όπως γίνεται στην μπάλα"

"Ουράνια μηχανική" Μάρω Δούκα

Ήθελα να ενημερώσω όλους τους φίλους ότι στην διεύθυνση http://giasena2010.blogspot.gr/ έχει ανοιχτεί ένα blog με τον τίτλο "Για Σένα 2010" και με ημερομηνία έναρξης την 14.12.2012. Προχτές δηλαδή. Το συγκεκριμένο blog δεν έχει καμία σχέση με το παλιό δικό μου, το οποίο και έχω κλείσει οριστικά. Ο... χιουμορίστας που το άνοιξε είναι και λιγάκι απρόσεκτος αφού τα δικά μου αρχικά σε εκείνο το blog ήταν bd ενώ αυτός έχει χρησιμοποιήσει τα αρχικά bb. Ίσως να είναι καλοπροαίρετος, με αγαθές προθέσεις και να θέλει απλά να φτιάξει κάτι όμορφο, αν και η... πιστότητα της αντιγραφής ως προς το όνομα και τα αρχικά -έστω και με το μικρό αυτό λαθάκι-  δεν παραπέμπει σε κάτι τέτοιο. Τα λέω έτσι... γλυκά για να του δώσω τον χρόνο να το σβήσει πριν αναγκαστώ να γράψω δημόσια και με ακρίβεια ποιος είναι και γιατί το έκανε! Όπως και να έχει δεν είναι αυτό που με απασχολεί. Εκείνο που ήθελα να ξέρουν όλοι οι φίλοι μου είναι πως οτιδήποτε γράφεται εκεί μέσα δεν έχει καμία σχέση με μένα. Και το λέω γιατί είχε ήδη γραφτεί ένα μήνυμα καλωσορίσματος από φίλη και ο τύπος δεν είχε την ευθυξία να απαντήσει εξηγώντας ποιος είναι. Α, ξέχασα να του ευχηθώ καλορίζικο :-) 

Στο κέντρο τού χάρτη

"Έσμιξαν τα χείλη
τις γλώσσες
το σάλιο τους
το σάλιο τους έπηξε
έτσι έπλασαν
ένα θεό
μικρές μαργαρίτες
στο τρίχωμα του στήθους του
ένα ψωμί στα γόνατά του
κι ο διαβήτης καρφωμένος
στο κέντρο του χάρτη-
ο κόσμος είναι κύκλος.
Νύχτα.
Απ' το παράθυρο πετάξαμε
τα κλειδιά μας.
Πήραμε τ' άστρα.
Ανοίγουμε"

Ερωτικά - Γιάννης Ρίτσος

Ονειροκύματα

Στα όνειρά μας γεννιούνται κάθε βράδυ τα πιο μεγάλα θαύματα. Μια φορά στο όνειρο κάποιου νυχτερινού ταξιδευτή εμφανίστηκε η χαμένη Ατλαντίδα. Σε κάποιου άλλου το όνειρο φύτρωσαν φτερούγες στην πλάτη του. Μια ακόμα μαρτυρία κάνει λόγο για μια ονειροπόλα φοιτήτρια που είδε στον ύπνο της ένα μεγάλο μονοπάτι που οδηγούσε στο φεγγάρι. Κι εσύ είναι κάτι βράδια που στριφογυρίζεις στο μαξιλάρι σου και παραμιλάς με λόγια ακατάληπτα κι από τα λίγα που καταλαβαίνω όλο λες για ένα μακρινό αστέρι που έχεις πάει πολλές φορές και για κάτι παράξενα πλάσματα που συνάντησες εκεί. Το πρωί που ξυπνάς δεν θυμάσαι τίποτα. Απόψε δεν θα σε αφήσω στιγμή από την αγκαλιά μου. Θέλω να κοιμηθείς μέσα της κι αν ξεκινήσεις για εκείνο το αστέρι να μπορέσω να έρθω μαζί σου. Ίσως αυτός να είναι ο μόνος τρόπος να καταφέρω να γυρίσω στον πλανήτη μου…

S.O.

Μπουγάζι

Μεγάλες παγίδες οι μέρες που ουρλιάζουν στη διαπασών. Αργοσαλεύουν ρουτινιάρικες σαν πηχτή κινούμενη άμμος και με τα στριγκά τους ουρλιαχτά παρασύρουν τα υποψήφια θύματά τους, που ανυποψίαστα σπεύδουν να προσφέρουν βοήθεια σε όσους βυθίζονται ήδη μέσα τους.

Εργάτης τού χρόνου, εργάζομαι δόλια πίσω από τους φρουρούς, τα βράδια, κατασκευάζοντας το μεγάλο δόρυ των ιδεών. Ένα δόρυ που να μπορεί να τρυπάει τις μέρες από απόσταση ασφαλείας. Ονειρεύομαι, δουλεύοντας πυρετωδώς, να κυλάει το διάφανο αίμα τους στα σκαλοπάτια τής λογικής μου κι εκείνες, χάνοντας την ψυχή τους, να ξεφουσκώνουν σαν παιδικά μπαλόνια που τους λιγόστεψε το ήλιο.

Παραφυλάει ένα αόρατο μάτι τον ύπνο μου. Μετράει με Geiger το κορμί μου. Ξυπνάω. Περνάω τεστ ευφυΐας. Κόβομαι. IQ 38! Διαμαρτύρομαι:

"Είμαι έξυπνος!".

-Από πού ήρθες;

"Δεν ήρθα, εδώ ήμουνα".

-Όχι εξυπνάδες σε μας. Ομολόγησε!

"Εντάξει, να ομολογήσω, αλλά τι;".

-Είσαι βλάκας.

"Είμαι".

-Τι θέλει ένας βλάκας μέσα στις μέρες μας;

"Να τις σκοτώσει!".

-Αφήστε τον ελεύθερο, είναι πιο βλάκας απ' όσο φανταζόμαστε!

Κοντεύω να τους πείσω ότι το δόρυ που σφυρηλατώ μέσα στα άγρια χαράματα δεν είναι παρά ένας τεράστιος λεπτοδείκτης που μου παρήγγειλε ο χρόνος για το ρολόι του. Κοντεύω να το τελειώσω. Τροχίζω τώρα την αιχμή τού δόρατος με περισσή σπουδή για να μπορεί να κόβει τον χρόνο στα δύο. Τους μήνες στα τέσσερα. Τις εβδομάδες στα οκτώ. Τις μέρες στα δεκάξι. Τις ώρες στα τριάντα δύο. Τα λεπτά στα εξήντα τέσσερα. Τα δευτερόλεπτα να τα κάνει αόρατα και τις στιγμές ανύπαρκτες στο χρόνο. Κοντεύω να τελειώσω!

Ο θάνατος περνάει μόνο με θάνατο. Κι ό,τι δεν παγιδεύεται ή μένει λεύτερο ή πεθαίνει…

S.O.

Ενάλιος ως το κόκαλο

"Αληθινό είναι ό,τι σπαταλιέται
δίχως εμφανείς λόγους
Ό,τι εκσφενδονίζεται στο μηδέν
δίχως ουρές και ίχνη
Ό,τι υπάρχει από σύμπτωση
δίχως να καυχιέται γι αυτό
δίχως να νοιάζεται αν θα μπορεί
για πάντα να μη καυχιέται γι αυτό"

"Σάλια, μισόλογα και τρύπιοι στίχοι" Γιάννης Αγγελάκας

Μπουρίνι

"Από το πολύ να μη σκέπτομαι τίποτα και να μη συγκινούμαι από τίποτα,
ξεθάρρεψε ο χρόνος και μ' απόλυσε καταμεσής του Κρητικού πελάγους.
Έγινα χιλιάδων ετών και ήδη χρησιμοποιώ τη Μινωική γραφή
με τόση άνεση που ο κόσμος απορεί και πιστεύει στο θαύμα.
Το ευτύχημα είναι ότι δεν καταφέρνει να με διαβάσει"

Οδυσσέας Ελύτης

Ρεσάλτο

Και τώρα που ξεμπερδέψαμε με τα γαλάζια φεγγάρια και τις χρυσαφένιες θάλασσες ας κοιτάξουμε και λίγο τη δουλειά μας. Αρκετά το ρίξαμε στο σορολόπ ρεμβάζοντας και πίνοντας στο κατάστρωμα. Το διάλειμμα με τις ρομαντικές εκλάμψεις και τις φεγγαρότσαρκες τελείωσε. Τα κεφάλια μέσα. Πρέπει να βρούμε κανένα εμπορικό να κάνουμε ρεσάλτο γιατί ξεμένουμε από προμήθειες. Αλλά με τον δικό μας τρόπο. Έτσι όπως ξέρουμε μόνο εμείς. Όχι σαν τον γλυκανάλατο από πάνω J

Σχεδόν ποτέ...

Σήμερα Παρασκευή 31 Αυγούστου το φεγγάρι θα είναι "μπλε"! Γιατί λέμε μπλε την πανσέληνο αυτή;

Δεν είναι ιδιαίτερα συνηθισμένο φαινόμενο να παρατηρούνται δύο πανσέληνοι μέσα στον ίδιο μήνα, πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για το αυγουστιάτικο φεγγάρι. Η δεύτερη πανσέληνος τον ίδιο μήνα αποκαλείται μπλε, όχι μόνο επειδή είναι ασυνήθιστη αλλά επειδή κάποτε ήταν πραγματικά μπλε.

Πρόκειται για ένα φαινόμενο που εμφανίζεται κάθε 2,5 χρόνια περίπου. Τα περισσότερα έτη έχουν δώδεκα πανσελήνους, ωστόσο κάθε ημερολογιακό έτος περιλαμβάνει δώδεκα σεληνιακούς κύκλους και έντεκα ημέρες ακόμη. Όταν αυτές αθροίζονται, εμφανίζεται ένα επιπλέον φεγγάρι.

Η παλαιότερη αναφορά τού όρου "μπλε φεγγάρι" καταγράφεται το 1524 σε ένα έντυπο που επιτίθεται στον αγγλικό κλήρο. Στο κείμενο αυτό σημειώνεται: "Εάν πουν ότι το φεγγάρι είναι μπλε, τότε θα πρέπει να πιστέψουμε ότι αυτό είναι αλήθεια". Στο πρωτότυπο κείμενο χρησιμοποιείται ο μεσαιωνικός όρος "belewe", που μεταφράζεται ως "μπλε", σημαίνει όμως και "προδοσία". Για το λόγο αυτό όταν το 18^ο αιώνα κατά τη διάρκεια της Γρηγοριανής μεταρρύθμισης του ημερολογίου, όπου "χάθηκαν" κάποιες μέρες, "χάθηκε" και ένα φεγγάρι, αυτό ονομάστηκε "το φεγγάρι τής προδοσίας".

H δεύτερη πανσέληνος τον ίδιο μήνα δεν λέγεται μπλε μονάχα επειδή είναι ασυνήθιστη, αλλά ονομάστηκε έτσι μετά την έκρηξη του ηφαιστείου Κρακατόα στην Ινδονησία το 1883.

Ήταν το 1883, όταν έγινε η μεγάλη έκρηξη του ηφαιστείου και σε απόσταση 600 χιλιομέτρων μακριά, ο κόσμος άκουσε την έκρηξη σαν βολή κανονιού. Ισοδυναμούσε η έκρηξη με βόμβα ισχύος 100 μεγατόνων. Στα ανώτατα στρώματα της ατμόσφαιρας εκτινάχθηκαν χώμα και στάχτη. Τότε το φεγγάρι έγινε μπλε και ήταν τόσο σπάνιο το γαλάζιο πρόσωπο της σελήνης που αντίκριζαν οι άνθρωποι, σε σημείο που το μπλε φεγγάρι έμεινε στα χρονικά ως έκφραση ενδεικτική της έννοιας του "σχεδόν ποτέ".

Έκτοτε η φράση "μπλε Σελήνη" χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει την ύπαρξη δύο πανσελήνων σε έναν μήνα.

Τα μικροσωματίδια στα σύννεφα σκόνης που εκτοξεύτηκαν από το ηφαίστειο στην Ινδονησία παρέμειναν επί χρόνια στην ατμόσφαιρα σκεπάζοντας τις λευκές ακτίνες φωτός τού φεγγαριού την ώρα που αυτές διαπερνούσαν τα νέφη από στάχτη στον ουρανό. Έτσι η Σελήνη φαινόταν μπλε.

Ο όρος "μπλε φεγγάρι" έχει και μεταφορική σημασία, που υπογραμμίζει τη σπανιότητα ενός φαινομένου. Χαρακτηριστική είναι η αγγλική έκφραση "once in a blue moon", που σημαίνει ότι κάτι συμβαίνει σπάνια.

Ενδιαφέρον αποτελεί το γεγονός ότι το "Μπλε φεγγάρι" θα εμφανιστεί σήμερα, 31 Αυγούστου, στις χώρες που βρίσκονται δυτικά τής ζώνης ώρας UTC/GMT +8. Σε χώρες που βρίσκονται ανατολικά από τη ζώνη των UTC/GMT +9 ωρών (στον Ειρηνικό ωκεανό), οι δύο πανσέληνοι θα εμφανιστούν τον Σεπτέμβριο, την 1^η και στις 30 του μήνα.

Η επόμενη διπλή πανσέληνος θα κάνει την εμφάνισή της στις 2 και στις 31 Ιουλίου του 2015.

Βραχονησίδα

Σκάψε το μαύρο με πείσμα. Μάτωσε τα χέρια σου. Μη τα παρατάς. Το φως που παραμένει φυλακισμένο μέσα του έχει στηρίξει πάνω σου κάθε του ελπίδα για να δραπετεύσει.

S.O.

Σκιές

Σβήσε αυτή τη λάμπα.

Άσε μόνο το κερί αναμμένο.

Θέλω να βλέπω τις σκιές

να μεγαλώνουν τρεμοπαίζοντας.

Σ' εκείνη που θα αγγίξει πρώτη

το ξύλινο δοκάρι

θα της χαρίσω την πένα μου

και θα της μάθω να γράφει

τη λέξη φως με όμικρον.

Στις αιχμηρές ακίδες των ξύλων

δεν κινδυνεύουν να σκαλώσουν

τα στρογγυλά φωνήεντα.

S.O.

Νυχτερινή πορεία

Μάθημα πορείας νυχτερινό

"Κι άξαφνα σαν τα πριν και τα μετά ιδωμένα·
Βατές όλες οι θάλασσες με τα λουλούδια
Μόνος αλλ' όχι μόνος· όπως πάντα·
Όπως τότε νέος που προχωρούσα
Με κενή τη θέση στα δεξιά μου
Και ψηλά μ' ακολουθούσε ο Βέγας
Των ερώτων μου όλων ο Πολιούχος"

Μυθόβια όντα

Η νύχτα έριξε τα πέπλα της. Μια νύχτα χωρίς φεγγάρι που κάνει τ' άστρα να λαμπυρίζουν παιχνιδιάρικα, απλώνοντας ανάγλυφους σχηματισμούς στου ουρανού τον ολοσκότεινο θόλο. Στο δάσος έπεσε σιωπή. Όλα τα πλάσματά του, ζώα, νεράιδες, ξωτικά, παρέμειναν ασάλευτα αλλά έχοντας σε επιφυλακή κάθε μόριο του κορμιού τους. Ένα ελαφρό αεράκι σηκώθηκε, στην αρχή απαλό και σιγά-σιγά έπιασε να δυναμώνει λυγίζοντας των δέντρων τις κορφές και κάνοντας τις φυλλωσιές να θροΐζουν. Ένας θόρυβος άρχισε να ακούγεται, μάλλον από την πλαγιά, πότε σαν ποδοβολητό ή σαν καλπασμός και πότε σαν ξερά κλαδιά που τσακίζουν κάτω από το βάρος μιας αόρατης ύπαρξης που με την παρουσία της έρχεται να χαράξει στα δύο τη νυχτερινή σιγαλιά τού δάσους. Τα πλάσματά του τέντωσαν τ' αυτιά τους και άρχισαν να οσμίζονται τον αέρα. Να, εκεί, στο ξέφωτο. Μια σκιά πλησιάζει. Είναι ένας παράξενος άντρας με κέρατα στο κεφάλι και οπλές στα πόδια. Κρατάει στα χέρια του κάτι. Έναν αυλό! Όλα τα πλάσματα με απαλά βήματα μαζεύονται γύρω του. Εκείνος ρίχνει το βλέμμα του ένα γύρο. Τα κοιτάζει ένα προς ένα μέσα στα μάτια. Ανοίγει το στόμα του και προστάζει δυνατά: "Ας χορέψουμε"!

S.O.