Κανένας

"Λένε πως ήταν ένας καπετάνιος
που δεν πνίγηκε ποτέ
παρότι πολλές φορές βρέθηκε
να παλεύει με τα κύματα
καταμεσής ωκεανών
και ποτέ μα ποτέ δεν πνίγηκε
όχι γιατί ήταν από πατρίδα
ή είχε Ιθάκη ή έψαχνε
τίποτα τέτοιο.
Και ήταν καπετάνιος
χωρίς καμιά Πηνελόπη
και τους μνηστήρες
και αυτούς αγνοούσε.
Δεν ζήλευε. Ούτε είχε.
Ήταν καπετάνιος.

Στα κύματα κέρδιζε
όπως οι παίκτες τα χαρτιά.
Ταξίδευε κόντρα
για να ταξιδεύει λαθραία
Ελεύθερος λαθραίος
όμορφος χωρίς καν
να ξέρει καμιά Καλυψώ
ή Ναυσικά ή όποια άλλα ονόματα έφερνε
η θάλασσα.
Η θάλασσα.
Η θάλασσα.
Αυτή γέννησε τον καπετάνιο.
Όχι τίποτα αφροί και Αφροδίτες
και έρωτα παραμύθι.
Αλάτι.
Αλήθεια,
ποια είναι η αλήθεια για τον καπετάνιο;

Πως βρέθηκε από ναυάγιο.
Βρέφος.
Από έρωτα παράνομο
καμαρότου με κοπέλα
ταξιδιώτισσας ή καμαριέρας.
Δεν έχει σημασία
Ούτε καν αν ο πατέρας του
ήταν καπετάνιος καν.
Η θάλασσα. Αλάτι. Λήθη. Αλήθεια,
αρχίζουν τα κύματα με τον άνεμο τον κόσμο ξανά και
ούτε που κανείς το πήρε χαμπάρι.
Ο καπετάνιος πάντα το έπαιρνε χαμπάρι.
Χαμπάρ λέγαν το καράβι.
(και – Θάλασσα
βύζαξες βρέφος αλάτι
έκανες βρέφος αθάνατο
έκανες καπετάνιο.
Και όχι κανέναν θρύλο
και τίποτα τέτοια.
Έναν καπετάνιο
Στο μυαλό κάθε καπετάνιου
Την ώρα που οδηγάει
και ξέρει πως παντού
κάτι άλλο, οτιδήποτε
υπάρχει).
Αλλά εκεί εκείνος
Εκεί είναι παντού
και εκείνος
κανένας"

Θωμάς Κιάος

Τα blues του αποχαιρετισμού

Πριν να φύγουμε από 'δω είπα να φωνάξω κάτι φιλαράκια. Κάτι τρελάρες πειρατές από παλιά μας συναπαντήματα. Θα μας παίξουν τις πειρατικές μουσικές τους, έτσι, για να στείλουμε έναν θορυβώδη αποχαιρετισμό στην Αγία Ελένη που μας φιλοξένησε. Ο πρώτος που έχει ανέβει στο κατάστρωμα είναι η παλιοσειρά μου, ο John Butler, που θα μας παίξει στην κιθάρα τον ωκεανό του. Να μου πείτε μετά αν έχετε δει πιο τρελό πειρατή απ' αυτόν ή αν έχετε συναντήσει άλλον κιθαρίστα που να συνομιλεί τόσο τρυφερά με την κιθάρα του…
 

Σειρά έχουν οι Andrey Dobrovolskiy και Evgeniy Lamba σε έναν street' blues αποχαιρετισμό από εκείνους που συνηθίζουν να παίζουν στους δρόμους του Κιέβου…
 

Ο Andrey Dobrovolskiy, μόνος του αυτή τη φορά, αφήνει με την κιθάρα του λίγες νότες μελαγχολίας στην προβλήτα του Τζέιμσταουν, ιδανικές για κάθε περίπτωση αξιοπρεπούς αποχαιρετισμού…
 

Ο Robben Ford, άλλος ένας βιρτουόζος στον τομέα του από την παγκόσμια παρέα των πειρατών με τα μαύρα…
 

Χωρίς τα τσιγγάνικα ακούσματα του Paco de Lucia αποχαιρετισμός δεν γίνεται… Rio Ancho…
 

Άλλος ένας πειρατής της παρέας των δρόμων. Estas Tonne. Είναι καλά παιδιά όλοι τους, μη τους φοβάστε. Στους δρόμους παίζουν τα καλύτερα παιδιά. Κοιτάξτε τα μάτια τους να δείτε πόσο καθαρά είναι…
 

Al Di Meola. Ένας ακόμα της παγκόσμιας παρέας των πειρατών με τα μαύρα και το τσιγγάνικο αίμα στις φλέβες…
 

Roni Benise. Ο τελευταίος μαυροφορεμένος πειρατής της αποψινής μας παρέας καθώς παλεύει στην αρένα με τον ταύρο του. Άνιση μάχη, δεν βρίσκετε; Είχε έρθει και στο πάρτυ που κάναμε, στην παραλία του Φόγκο, στο Πράσινο Ακρωτήρι, όπως θα θυμούνται οι πιο παλιοί. Ας ετοιμαζόμαστε να πηγαίνουμε σιγά-σιγά αφού απολαύσαμε λίγη από την τρέλα που κουβάλησαν ως εδώ για να μας κρατήσουν συντροφιά αυτοί οι παράξενοι άνθρωποι, οι μουσικοί.… Για πού θα τραβήξουμε; Ποιο θα είναι το επόμενο λιμάνι που θα πιάσουμε; Αν το ξέραμε αυτό δεν θα ήμασταν πειρατικό αλλά κρουαζιερόπλοιο… Δυστυχώς απόψε δεν υπάρχει χρόνος για ξεκούραση… Η βάρδια καταστρώματος πρέπει να φροντίσει να σηκωθεί η άγκυρα, να λυθούν οι κάβοι και να ανοιχτούν τα πανιά… Με το πρώτο φως θα έχουμε σαλπάρει…

Για ένα νησί στον ήλιο

Πόσο καιρό είμαστε αραγμένοι σε τούτο εδώ το νησί; Θυμάται κανείς; Κανείς ε; Εμ βέβαια, στον παράδεισο επί της γης σας έφερα, πώς να μη κάνετε τώρα τα παγώνια… "Πού να τρέχουμε βρε καπετάνιε μέσα στις θάλασσες και στην αρμύρα, καλά δεν είμαστε εδώ;"… Ωρέ ξεχάσατε ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και πού πηγαίνουμε; Φύγαμε αν δεν το καταλάβατε. Σηκωτούς σας έφερα μέχρι το καράβι. Σχεδόν αναίσθητοι οι περισσότεροι από το πιόμα. Κοντέψατε να ξεχάσετε πώς είναι το καράβι και ποιες είναι οι συνθήκες πάνω σ' αυτό… Γι' αυτό κι εγώ σας ετοίμασα βιντεάκι, μπας και θυμηθείτε πώς είναι ένα πειρατικό και τι κάνουμε συνήθως πάνω σ' αυτό… Έχουμε βγει ήδη στα ανοιχτά… Ρίξτε όλοι νερό στο πρόσωπό σας και δείτε πού βρισκόμαστε και τι κάνουμε… Με ποια στοιχεία παλεύουμε… Το τεμπελίκι έλαβε τέλος…

 

Η πειρατίνα Λεβίνα μας δίνει μια καλύτερη εκδοχή για τα καθήκοντα των πειρατών και για τους λόγους που απαιτούν να ρίξετε μπόλικο νερο στο πρόσωπό σας αν δεν θέλετε να γκρεμοτσακιστείτε από κανένα κατάρτι και να σας φάνε τα σκυλόψαρα :-)

Ναύλα

Μερικές φορές γίνεται πολύ σκληρό. Ειδικά όταν κάποιος δεν αντέχει τη διαδικασία τής μετάβασης. Τότε είναι που πρέπει να τον συντροφέψει μέχρι απέναντι. Να του κρατάει το χέρι στη διαδρομή. Να του περιγράφει τις ομορφιές που τον περιμένουν. Μέχρι να τον δει να γαληνεύει. Στην αρχή το καταλαβαίνει ότι συμβαίνει από το χέρι του που αρχίζει να χαλαρώνει μέσα στο δικό του. Δεν τον σφίγγει άλλο. Δεν είναι ιδρωμένο πια. Έπειτα το διακρίνει στο βλέμμα του που ολοένα γίνεται πιο φωτεινό. Σαν το νερό που καθαρίζει έτσι όπως κατακάθεται η λάσπη. Κι όταν η βάρκα ακουμπήσει στην αντίπερα όχθη και τον βοηθήσει κρατώντας τον από το μπράτσο να κατέβει, όλο το σκοτάδι που χάθηκε από τα μάτια εκείνου το νιώθει να κυλάει αργά μέσα του. Απλώνεται και του καταλαμβάνει κάθε κύτταρο. Η ψυχή και τα φτερά του γίνονται πιο μαύρα κι από τον έβενο. Και καθώς ο βαρκάρης λάμνει ανάποδα κι εκείνος έχει καρφώσει το βλέμμα του μέσα στο δικό του ενώ έχει σηκώσει το χέρι του σε έναν τελευταίο αποχαιρετισμό, σηκώνει κι αυτός αργά το δικό του χέρι και του χαμογελάει. Στην επιστροφή, λίγο πριν πηδήξει έξω από τη βάρκα, βγάζει από την τσέπη του ένα ασημένιο νόμισμα. Ο βαρκάρης περιμένει σκοτεινός και σιωπηλός. Βάζει το νόμισμα στην τεντωμένη παλάμη του και με ένα σάλτο πηδάει έξω, στην όχθη των φωτεινών. Τούτη ακριβώς τη στιγμή είναι που αρχίζει να αναρωτιέται. Ποιος είναι εκείνος που πηγαίνει και ποιος εκείνος που έρχεται και ποια να είναι η κατεύθυνση του καθενός; Το μόνο που ξέρει καλά είναι ότι ο ίδιος είναι ο άγνωστος που έχει αναλάβει να πληρώνει τον βαρκάρη κάθε που κάποιος ξεχνάει να το κάνει κυριευμένος από τον ύστατο φόβο του…

S.O.

Με το χάραμα σαλπάρουμε πειρατοφατσούλες μου… Συγχωρήστε μου την απουσία… Είχα πάει να αγοράσω καινούριο καπέλο γιατί το παλιό σκίστηκε εκείνο το παράξενο βράδυ στο Τρίγωνο των Βερμούδων και κάπου στη διαδρομή χάθηκα… Τι τη θέλω εγώ τη στεριά; Στα θαλασσινά μονοπάτια μόνο ξέρω να βρίσκω το δρόμο… Ελπίζω να περάσατε καλά στη Φλόριντα, όπως ελπίζω να εκμεταλλευτήκατε την απουσία μου για να ασκηθείτε όσο έλειπα… Τούτη τη φορά θα φύγουμε ήσυχα, με ένα απαλό χειμωνιάτικο αεράκι να φουσκώνει τα πανιά μας… Είναι η πρώτη θαρρώ που με περιμένετε εσείς για να σαλπάρουμε. Συνήθως σας περίμενα εγώ να γυρίσετε από τα καπηλειά που μπεκρουλιάζατε… Σας βγάζω το καινούριο μου καπέλο… Τέτοια ομοψυχία και τέτοια ετοιμότητα ομολογώ ότι δεν την περίμενα, παρόλο που γνώριζα τις ικανότητές σας και τα ψυχικά σας αποθέματα… Τελειώσαμε από 'δω. Ήρθε η ώρα να τραβήξουμε για καινούριες θάλασσες και για άγνωστα μέρη... 

Déjà vu

 

 Η παραίνεση του έμπειρου
 

"Αν σκάψεις βαθιά στην ψυχή μου θ’ ανακαλύψεις τον πόλεμο.

Έχει κι αυτός τους εχθρούς του και κρύβεται, αποκοιμιέται περιμένοντας.

Αν δεν ήταν η άνοιξη, τα οπωροφόρα δέντρα,

οι λευκοί κρίνοι, της καρδιάς το σκίρτημα, το έκπαγλο φως,

θα ζούσε πολύ στην επιφάνεια.

Η ποίηση είναι εχθρός του πολέμου.

Εμάς τους δύο που βαδίζουμε χεροπιασμένοι φοβάται ο πόλεμος.

Γι’ αυτό μη λύνετε ποτέ τα χέρια,

μη περιφρονείτε τα πουλιά κάθε μέρα στους κήπους.

Να κοιτάτε τον ήλιο στα μάτια.

Μακριά απ’ τους ρήτορες.

Ακούτε καλύτερα των ρυακιών τους ψιθύρους"

 

Κρίτων Αθανασούλης

 

Τη βαρέθηκα τη στεριά. Ώρα να πηγαίνουμε. Τα μεσάνυχτα θα λύσουμε τους κάβους και θα ανοίξουμε πανιά. Το ξημέρωμα θα μας βρει στα ανοιχτά. Όσοι πιστοί κλπ. Να μη τα ξαναλέμε και γινόμαστε κουραστικοί...

Γρενάδα

Άντε να πηγαίνουμε σιγά-σιγά τώρα που φύσηξε αεράκι. Απαλό μεν και ελαφρώς διφορούμενο, αλλά έτσι είναι τα αεράκια εδώ στην Καραϊβική. Ή που θα σε σηκώσουν μαζί τους στον ουρανό και θα σε ανακατέψουν μαζί με ολόκληρο το σύμπαν ή απλά θα σε δροσίζουν και ίσα-ίσα θα σου φουσκώνουν ελαφρά τα πανιά. Έτσι κι αλλιώς όμως δεν πρόκειται να πάμε μακριά και γι' αυτό στην παρούσα φάση δεν θα χρειαστούμε τίποτα περισσότερο. Θα σαλπάρουμε σήμερα το απόγευμα και αύριο το πρωί θα δέσουμε στο λιμάνι τού Σεντ Τζορτζ, στη Γρενάδα.

Η Γρενάδα φημίζεται για το μοσχοκάρυδο που βγάζει αλλά και για πολλά ακόμα πράγματα. Υπάρχουν παντού αμμουδερές παραλίες, ψαροχώρια, μαρμάρινα ξενοδοχεία και φάρμες. Πρωτεύουσά της είναι το Σεντ Τζορτζ το οποίο πολλοί το θεωρούν το ομορφότερο λιμάνι τής Καραϊβικής. Ένα χαρακτηριστικό της είναι τα ξεθωριασμένα σπίτια με τις ροζ σκεπές που μαζί με τους κόκκινους τηλεφωνικούς θαλάμους συνθέτουν μια πολύ όμορφη εικόνα. Οι δρόμοι της χρίζουν ιδιαίτερης αναφοράς αφού τμηματικά εμφανίζονται από άριστοι έως επικίνδυνοι με πολλές κλειστές στροφές και λακκούβες. Τα τμήματα που θεωρούνται άριστα έχουν κατασκευαστεί με χρηματοδότηση από την Ταϊβάν και την Ιαπωνία αλλά σε κανένα σημείο δεν έχει κατασκευαστεί ένας ολόκληρος δρόμος, πράγμα αληθινά παράξενο.

Στη Γρενάδα υπήρξε μεγάλο μεταναστευτικό κύμα κατά τις δεκαετίες του 50 και του 60. Το 1979 έγινε πραξικόπημα υπό τον Μορίς Μπίσοπ ο οποίος εγκαθίδρυσε ένα καθεστώς τύπου Φιντέλ Κάστρο αλλά δεν διήρκεσε για πολύ. Τέσσερα χρόνια αργότερα δολοφονήθηκε και ακολούθησε αμερικανική στρατιωτική εισβολή που επέβαλε την μέχρι και σήμερα πολιτική κατάσταση. Το 1922, στις 22 Σεπτεμβρίου, ο τυφώνας Τζάνετ έπληξε το νησί, γεγονός που σημάδεψε βαθιά τούς ντόπιους και αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τις επόμενες γενιές.

Η Γρενάδα θα μπορούσε να λέγεται και τόπος των κήπων. Παντού υπάρχουν κήποι και πολλοί κάτοικοι ακολουθούν το επάγγελμα του κηπουρού. Στους γύρω λόφους καλλιεργούνται συστηματικά καρότα, μαρούλια, λάχανα και τζίντζερ. Πολύ ανεπτυγμένη υπάρχει και η αλιεία με ιδιαίτερη προτίμηση στα μπαρακούντα που θα πρέπει να τα δοκιμάσετε. Οι τρεις προσφιλείς ασχολίες των κατοίκων, κυρίως τις Κυριακές, είναι το κήρυγμα, τα κρίκετ και το ρούμι. Το κήρυγμα μάλιστα αποτελεί ξεχωριστή τέχνη, ιδιαίτερα στο ψαροχώρι Γκουγιάβε που βρίσκεται στα βορειοανατολικά τού νησιού, αφού ακούγεται σε μεγάλη απόσταση μπλεγμένο από εκκλησία σε εκκλησία, μακρόσυρτο σαν αμανές. Η εποχή των βροχών στη Γρενάδα διαρκεί από τον Ιούνιο ως και τον Νοέμβριο, αλλά η θερμοκρασία παραμένει σταθερή και εδώ, γύρω στους 27 με 28 βαθμούς όλο τον χρόνο.

Πολύ αραλίκι και λίγη πειρατεία αλλά γι' αυτό ξεχωρίζουμε από τους άλλους πειρατές ωρέ τσούρμο τής συμφοράς. Όσοι δεν προλάβουν να επιβιβαστούν μπορούν να έρθουν και κολυμπώντας. Τόσο κοντά πάμε. Άντε, ξανά μανά καλά να περάσετε…

Θαλασσοδαρμένες μέρες

Πώς διασώζεσαι

"Εκεί που αποθεώνεται
στον ουρανό
το σκίρτημα της μέρας
εκεί περπατάς και κλειδώνεις
την έξαψη
εκεί χάνεσαι
όπως ναυαγεί ένα καράβι
και καταποντίζεται
κι ύστερα από χρόνια
στα ερμητικά κλεισμένα αμπάρια του
υπάρχουν ακόμα
τσουβάλια και τσουβάλια
με σπόρους λουλουδιών"

"Τα προσφιλή" Θανάσης Βενέτης

Άντε σιγά-σιγά να σηκώνουμε άγκυρα… Σκουριάσαμε εδώ πέρα… Έχει και ένα αεράκι, ό,τι πρέπει για να φουσκώσουν τα πανιά μας… Λίγο απότομα, δεν λέω, μα δεν το χορτάσατε το Πουέρτο Ρίκο; Καλά, όσοι δεν προλάβατε να επιβιβαστείτε, με την ησυχία σας… Εγώ θα κάνω μια βόλτα στ' ανοιχτά να με χτυπήσει το μελτέμι και θα επιστρέψω να παραλάβω όσους έχουν ξεμείνει στη στεριά… Το λιμάνι τού Μπριτζτάουν, στα Νησιά Μπαρμπάντος, θα είναι ο επόμενος προορισμός μας, έπειτα από πολλές, πολλές θαλασσοδαρμένες μέρες…
 

Μ' ένα μπουκάλι ρούμι

 

Σιγά-σιγά, ακροπατώντας… να μη ξυπνήσω κανέναν… έτσι…  να σηκώσω την άγκυρα… να λύσω τα σκοινιά… να στερεώσω τα πανιά… να γυρίσω το πηδάλιο για να έχουμε πρίμα τον άνεμο… έεεετσι… κοιμούνται όλοι πανάθεμά τους… στουπί έχουν γίνει από το ρούμι… αυτό ήταν… σαλπάραμε… αθόρυβα και χωρίς τυμπανοκρουσίες… ڷښٸ٤٧٭ٯچڋ⃰אַﷲﻍ… την ατυχία μου… ڷښٸ٤٧٭ٯچڋ⃰אַﷲﻍ… τα γένια τού Σεβάχ… ڷښٸ٤٧٭ٯچڋ⃰אַﷲﻍ… όλα μόνος μου τα κάνω εδώ μέσα… ڷښٸ٤٧٭ٯچڋ⃰אַﷲﻍ..… τη μαύρη νυχτερίδα που ζει στο πράσινο ακρωτήρι… πού ξανακούστηκε ο καπετάνιος να κάνει όλες τις βρομοδουλειές και τα τεμπελόσκυλα να ξεραίνονται στον ύπνο… ڷښٸ٤٧٭ٯچڋ⃰אַﷲﻍ… πού θα μου πάτε; δεν θα ξυπνήσετε; θα σας στρώσω για τα καλά… ڷښٸ٤٧٭ٯچڋ⃰אַﷲﻍ… πειρατές και πράσινα άλογα… ڷښٸ٤٧٭ٯچڋ⃰אַﷲﻍ... πού να έχουν βάλει κι αυτόν τον βλάκα τον αυτόματο πιλότο... ωραία... καλά πάμε... θα την πέσω κι εγώ εδώ δίπλα στο πηδαλιο... μ' ένα μπουκάλι ρούμι...

Θαλασσινές ιστορίες

Η επιλογή τού τραγουδιού ανήκει στο φλασάκι (το δικό μας οπτικοποιημένο δεν μου το ανεβάζει πειρατίνα, αύριο πρέπει να ανέβεις στην κουβέρτα να συσκεφθούμε).

Με το ξημέρωμα θα σαλπάρουμε αφήνοντας πίσω μας τη μαγευτική Τζαμάικα. Ελπίζω να σας έμεινε αξέχαστη. Με χαρά είδα ότι στο προσκλητήριο βρέθηκαν άπαντες παρόντες. Καλωσορίζω και τα καινούρια μέλη τού πληρώματος. Υπάρχει ακόμα χρόνος για να δεχτούμε νέα μέλη στο πλήρωμα αλλά και νέους ταξιδευτές  Μέχρι να ανεβάσουμε τις βάρκες, να λύσουμε τους κάβους και να ανοίξουμε πανιά. Αλλά επειδή, όπως είπαμε, σ' αυτό πειρατικό πάντα θα υπάρχουν θέσεις κενές, μπορούν και κατά την πορεία να επιβιβάζονται ταξιδευτές και νέα μέλη τού πληρώματος. Αρκεί να βρίσκουν τον τρόπο να μας προσεγγίσουν εκεί που θα βρισκόμαστε. Επίσης μπορεί μεσοπέλαγα να χρειαστεί να περισυλλέξουμε και τίποτα ναυαγούς. Ποτέ δεν ξέρει κανείς τι είδους εκπλήξεις μπορεί να του επιφυλάξει η θάλασσα.

Ευχαριστώ όλα τα μέλη τού πληρώματος που με τίμησαν με την εμπιστοσύνη τους και έδωσαν τον πειρατικό όρκο πίστης και αφοσίωσης. Θα φροντίσω να μη τους διαψεύσω. Αλλά και τους ταξιδευτές που μας εμπιστεύονται και ταξιδεύουν μαζί μας τους ευχαριστούμε όλοι.

Και όπως καθόμαστε εδώ μαζεμένοι και περιμένουμε τον άνεμο να φυσήξει για να ξεκινήσουμε, ας πούμε καμιά ιστορία να περάσει η ώρα. Τι σόι ναυτικοί είμαστε άμα δεν λέμε ιστορίες μαζεμένοι στο κατάστρωμα…

..........................................................................................................................................

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα. Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα, αλλά και η Γνώση, ο Πλούτος και η Αλαζονεία. Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τα καράβια τους βιαστικά και άρχισαν να φεύγουν. Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή και έτσι το δικό της καράβι το άρπαξαν τα κύματα. Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια. Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό και τον ρωτάει:

"Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;"

"Όχι, δεν μπορώ", απάντησε ο Πλούτος, "έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα"

Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της με ένα πανέμορφο σκάφος.

"Σε παρακαλώ, βοήθησέ με", είπε η Αγάπη.

"Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου", της απάντησε η Αλαζονεία.

Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.

"Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου"

"Ω, Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου", είπε η Λύπη.

Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία. Ήταν τόσο ευτυχισμένη που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια. Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή:

"Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!"

Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος άντρας που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη ώστε ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του. Όταν έφτασαν στη στεριά ο άντρας έφυγε και τράβηξε τον δρόμο του. Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον άνθρωπο που τη βοήθησε ρώτησε τη Γνώση:

"Γνώση, ποιος με βοήθησε;"

"Ο Χρόνος", της απάντησε η Γνώση.

"Ο Χρόνος;", απόρησε η Αγάπη, "γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;"

Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία τής είπε:

"Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη"

.............................................................................................................................................

Φτάνουν τώρα τα λόγια. Ώρα για δουλειά. Ας ξεκινήσουμε τις ετοιμασίες τού απόπλου. Το επόμενο λιμάνι που θα πιάσουμε θα είναι το Πόρτο Ρίκο.

Ακολουθεί ένα ταξιδιάρικο πειρατικό άσμα που τραγουδιέται πάνω στο κατάστρωμα πίνοντας ρούμι.

Και ένα παρεΐστικο τραγουδάκι στο τέλος τού οποίου δίνουν ρεσιτάλ με τις ερμηνείες τους οι πειρατίνες μας.

Και ολοκληρώνουμε το σαλπάρισμα με την αρχική επιλογή, μόνο που αυτή τη φορά την ερμηνεύουν εξ ολοκλήρου οι πειρατίνες μας ολοζώντανα J

Άντε, υπερπαραγωγή σάς τον έκανα τον απόπλου (αλλά μη νομίζετε ότι θα είναι κάθε μέρα του Αϊ Γιαννιού) J

Καλό μας ταξίδι...

Με τα πανιά φουσκωμένα

"Ένα ταξίδι χιλιάδων μιλίων αρχίζει πάντα μπροστά από τα πόδια σου. Εσύ κάνε απλά το πρώτο βήμα"

"Κάτι λίγο ψυχής μέσα στην άργιλο"

"Το σκληρό μου σώμα ήταν η άγκυρα κατεβασμένη μέσα στους ανθρώπους
όπου ήχος άλλος κανείς
μόνο γδούποι γόοι και κοπετοί
και ρωγμές επάνω στην ανάστροφη όψη"

Δελτίο καιρού

"Καλύτερα, λοιπόν, να σωπάσεις.
Αν έλεγες "αύριο",
θα 'λεγες ψέματα.
Η νύχτα δε σε κρύβει"