Πάρτυ στο κατάστρωμα (μέρα δεύτερη)

Ο Λουδοβίκος μας ευχαρίστησε και μας αποχαιρέτησε ευχόμενος καλά ταξίδια, καθώς επιβιβαζόταν στη βάρκα που θα τον πήγαινε στο καράβι της επιστροφής. Λίγο αργότερα, μας πλεύρισε μια σκούνα με ολοκόκκινα πανιά κι από μέσα της ξεπρόβαλαν κι ανέβηκαν στο μπρίκι μας οι αποψινοί μας καλεσμένοι. Μέρα δεύτερη. Ο καιρός ίδιος, με κάπως περισσότερη ψύχρα από χτες αλλά πάνω στο κατάστρωμα τα αίματα ανάβουν και μας ζεσταίνουν. Το ρούμι ρέει άφθονο μαζί με τα υπόλοιπα ποτά. Το πάρτυ συνεχίζεται κι απόψε…
 

Ανοίγω το γκάζι κι ο αέρας χυμάει στα σωθικά μου, παγωμένος, λυτρωτικός. Μια ψιχάλα, έτσι απρόσκλητη, έρχεται και κάθεται στο μέτωπό μου. Αρχίζει να κυλάει αργά. Ο άνεμος πεισματικά την σπρώχνει προς τον αριστερό μου κρόταφο Εκείνη αντιστέκεται. Θέλει να κατέβει στα χείλη μου. Κόβω ταχύτητα για να την διευκολύνω. Ο αέρας παραιτείται από την προσπάθειά του κι εκείνη φτάνει πιο εύκολα στο στόχο της. Μισανοίγω τα χείλη μου και την αφήνω να τρυπώσει στο στόμα μου. Η γεύση της έχει κάτι από την αρμύρα σου. Από τότε που έγινες βροχή τα μάτια σου ψιχαλίζουν όλο και πιο συχνά. Δεν ξέρεις πόσο μ' αρέσει αυτή η γεύση σου όταν πριν έρθεις να με συναντήσεις έχεις βουτήξει στη θάλασσα…

S.O.
 

"Ο θάνατος", ψιθύρισε το θαύμα στο αυτί της έκπληξης, "είναι η μόνη αλήθεια που δεν με περιλαμβάνει". "Και η ζωή;", ρώτησε γεμάτη απορία η έκπληξη. "Η ζωή είναι η μόνη αλήθεια που με χρειάζεται για να νικήσει τον θάνατο", απάντησε το θαύμα…

 

S.O.
 

Εαυτέ μου κατεργάρη, μια ζωή σε φρόντιζα κι εσύ έβρισκες πάντα τον τρόπο να μου τη σκας. Εγώ σε γύμναζα για να κερδίζεις όλες τις κούρσες κι εσύ την ώρα που σε χρειάστηκα πήγες και έστησες την πιο κρίσιμη με τον αντίπαλο. Σικέ εαυτός, σε κούρσα σικέ, με απατεώνα νικητή. Εαυτέ μου, δεν ξέρω αν το κατάλαβες αλλά έτρεξες σε στημένη κούρσα και την έχασες. Και ο νικητής αυτής της κούρσας ήμουν εγώ…

S.O.
 

Άντε τώρα που πλάκωσαν τα πειρατόνια να πέσει και κανένας χορός. Γιάννης και Σωκράτης χτυπιούνται κάτω από την αυτοσχέδια τέντα μας... Για τα μάτια σας μόνο...
 

Έτσι μπράβο ωρέ τρελοπειρατόνια… Που να τσουρουφλιστούν τα γένια του κοκκινογένη… χο, χο, χο…
 

Αααχχχ… Ξεβιδωθήκαμε… Για να ηρεμήσουμε πάλι λιγάκι… Οκλαδόν όλοι να απολαύσουμε…
 

Σε όσους πολέμους κι αν με πας, θα σε νικήσω… Καληνύχτα… Αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα… Νέοι πόλεμοι, νέες μάχες θα δοθούν… Καλά να είμαστε να πολεμάμε… να νικάμε… να χάνουμε… Αν είμαστε καλά αύριο, μετά από τόσους πολέμους, ζωντανοί και με επιπόλαια τραύματα, ίσως να αξιωθούμε να ζήσουμε και τρίτη βραδιά από αυτό το πάρτυ διαρκείας που στήσαμε, έτσι, στα καλά καθούμενα…

Πάρτυ στο κατάστρωμα (μέρα πρώτη)

Σήμερα έχουμε καλεσμένο στο καράβι. Τον παραλάβαμε λίγο πιο πριν που μας προσέγγισε εκείνη η κορβέτα με τα γαλάζια τα πανιά. Θα μας συντροφέψει απόψε με τα τραγούδια του πάνω στο κατάστρωμα. Στρωθείτε όλοι οκλαδόν στην κουβέρτα και ετοιμαστείτε να τραγουδήσουμε μαζί του. Ας κάνουμε ένα αυτοσχέδιο πάρτυ να ξεφύγουμε λίγο από τις σκοτούρες της θάλασσας. Εγώ πάω να φέρω τα ποτά…
 

Ωραία βραδιά απόψε. Στο συγκεκριμένο σημείο του Βόρειου Ατλαντικού που βρισκόμαστε, πλησιάζοντας προς το Πράσινο Ακρωτήρι και τα δυτικά παράλια της Αφρικής, αυτή την εποχή ο καιρός κάνει παράξενα παιχνίδια. Παρατεταμένες ζεστές βραδιές με άφθονη υγρασία και μέρες σα να βρισκόμαστε στο κατακαλόκαιρο κι έπειτα ξαφνικές νεροποντές που διαρκούν αρκετά μερόνυχτα. Για σήμερα πάντως αλλά και για τις επόμενες μέρες ο καιρός θα είναι αρκετά ζεστός και υγρός, γεγονός που θα βοηθήσει για το υπαίθριο πάρτυ μας πάνω στο κατάστρωμα και κάτω από τ' αστέρια. Οι ξεχασιάρηδες και οι υπναράδες που θα αργήσουν να ανέβουν στην κουβέρτα, ας μην ανησυχούν. Το πάρτυ μας θα διαρκέσει κάμποσες μέρες. Σαν το Woodstock ένα πράγμα… χο, χο, χο…
 

Μια φορά κι έναν καιρό, ένα καράβι που έπλεε στη μέση του ωκεανού είδε ξαφνικά μπροστά του να ορθώνεται μια πελώρια ανεμόσκαλα που ανέβαινε στον ουρανό. Απορημένος ο καπετάνιος έδωσε εντολή να κατεβάσουν τα πανιά και να ρίξουν άγκυρα στο σημείο που άρχιζε αυτή η παράξενη ουράνια ανεμόσκαλα. Σιγά-σιγά μαζεύτηκε ολόκληρο το τσούρμο των ναυτικών μπροστά στην πλώρη και άρχισε να θαυμάζει ετούτο το μυστήριο φαινόμενο. Ο καπετάνιος άρπαξε ένα σκοινί που κρεμόταν από το άλμπουρο και δίνοντας έναν πήδο προσγειώθηκε στα πρώτα σκοινένια σκαλιά και ξεκίνησε να ανεβαίνει προς τον ουρανό. Κοντοστάθηκε λιγάκι και φώναξε προς το πλήρωμά του: "Άντε μωρέ, τι σαστίσατε, αρπάξτε το σκοινί και ελάτε ένας-ένας ξοπίσω μου. Θαρρείτε πως θα σας ξαναδοθεί η ευκαιρία να απαντήσετε από τόσο κοντά άλλο θαύμα στη μίζερη ζωή σας;". Οι ναυτικοί παρέμειναν καθηλωμένοι στις θέσεις τους. Κάτι ο φόβος για το άγνωστο, κάτι η παραπανίσια τρέλα που τους έλειπε, δεν ακολούθησαν τον τρελοκαπετάνιο τους. Εκείνος συνέχισε να ανεβαίνει μέχρι που χάθηκε από τα μάτια τους. Το τσούρμο περίμενε για ώρα να δει κάποια κίνηση αλλά μάταια. Ο καπετάνιος δεν φαινόταν πουθενά. Πέρασαν τέσσερις μέρες όταν ξέσπασε η μουρμούρα. Οι προμήθειες λιγόστευαν και το νερό κόντευε να σωθεί. Κάποιος έριξε την ιδέα να εκλέξουν καινούριο καπετάνιο και να φύγουν το συντομότερο για τον προορισμό τους. Έτσι και έγινε. Καθώς απομακρύνονταν από το σημείο, κάποιος κοίταξε για μια τελευταία φορά κατά τον ουρανό και πρόσεξε ανάμεσα στα σύννεφα να κινείται με χάρη ένα πελώριο ουράνιο καράβι. Κατάπληκτοι όλοι μαζεύτηκαν γύρω από την κουπαστή και προσπαθούσαν να διακρίνουν μέσα στον συννεφιασμένο ουρανό το σκαρί που αντί να πλέει στο νερό πετούσε. Μα ο ουρανός συννέφιασε γρήγορα ακόμα περισσότερο και άρχισε να βρέχει ασταμάτητα κι έτσι δεν τα κατάφεραν να το ξαναδούν. Πέρασαν μέρες, μήνες, χρόνια κι όλο έπιαναν να φουντώνουν οι φήμες για ένα καράβι που ταξίδευε στον ουρανό ακριβώς πάνω από τον ωκεανό και κάθε φορά που ένα καράβι κινδύνευε στη θάλασσα έριχνε κάτι πελώρια σκοινιά και το έδενε οδηγώντας το σε κάποιο ασφαλές λιμάνι. Οι ναυτικοί μάλιστα στις διηγήσεις τους έκαναν λόγο για έναν τρελοκαπετάνιο που δεν δίσταζε να κατεβαίνει από μια σκοινένια ανεμόσκαλα ως το κατάστρωμα των καραβιών που κινδύνευαν και να δένει μόνος του τα σκοινιά με τα οποία θα τα ρυμουλκούσε. Έτσι γεννήθηκε ο θρύλος του τρελού καπετάνιου και του ιπτάμενου καραβιού φάντασμα που με τον καιρό εξελίχθηκε σε φύλακα άγγελο όλων των ναυτικών που κινδύνευσε η ζωή τους στην φουρτουνιασμένη θάλασσα…

S.O.
 

Μπράβο βρε Λουδοβίκο. Εξαιρετικός. Στο μεταξύ έβαλε ένα ελαφρύ αεράκι, δε νομίζετε; Και το κυματάκι άρχισε να φουσκώνει. Θα μας ταξιδέψουν και τα δύο μαζί με τη φωνή του τροβαδούρου…
 

Άγγιξα τα μαλλιά σου και έγινε άνοιξη. Κράτησα το χέρι σου κι αναστήθηκα. Κοίταξα τα μάτια σου και ξημέρωσε. Σε φίλησα και ξαναγυρίσαμε στον παράδεισο όπως πριν από κάποια εκατομμύρια χρόνια…

S.O.
 

Ιστορίες και ανέκδοτα…
 

Έτσι…
 

L' albero e il vento (Το δέντρο και ο άνεμος)

Μουσική-Στίχοι: Λουδοβίκος των Ανωγείων
Ερμηνεία: Emilia Ottaviano-Λουδοβίκος των Ανωγείων
"Η γιορτή των ανέμων"

"Io sono un albero
(είμαι ένα δέντρο)
con lacrime verdi
(με πράσινα δάκρυα)
io sono un albero
(είμαι ένα δέντρο)
che non sogna
(που δεν ονειρεύεται)
io sono un albero
(είμαι ένα δέντρο)
che viaggia
(που ταξιδεύει).

Leri la bella luna
(χτες τ' όμορφο φεγγάρι)
si ha addormentata
(αποκοιμήθηκε)
fra i miei rami
(ανάμεσα στα κλαδιά μου).

Leri notte la luna
(χτες νύχτα το φεγγάρι)
si ha addormentata
(αποκοιμήθηκε)
fra i miei rami
(ανάμεσα στα κλαδιά μου).

Nellalba e venuto un vento dalle montagne
(Την αυγή ήρθε ένας άνεμος απ' τα βουνά).

Μα εγώ είμαι ένας άνεμος
(ma io sono un vento)
κι αύριο φεύγω
(e domani me ne vado).

Angelo di vento
(αέρινε άγγελε)
non andar via
(μη φεύγεις).

Mα εγώ είμαι ένας άνεμος
(ma io sono un vento)
ήρθα και φεύγω
(sono venuto e me ne vado).

Ma angelo di vento
(μα αέρινε άγγελε)
non andar via
(μη φεύγεις)
ma se tu lo vuoi
(μα αν το θέλεις)
ti auguro buon viaggio
(σου εύχομαι καλό ταξίδι)"

Αυτά για απόψε… Αν ο καιρός μας το επιτρέψει θα συνεχίσουμε αύριο… Όνειρα γλυκά σε όλα τα ασυμβίβαστα πειρατόνια του πειρατικού μας…

Πτώσεις

Μια στο κενό και μια στο σκοινί η αιώρηση. Ψυχή ανισόρροπη και πώς να την περάσεις απέναντι; Έχει φτάσει ακριβώς στη μέση… Το κοινό εκστατικό… Σαν βουητό οι κραυγές του, πότε γεμάτες τρόμο και πότε όλο θαυμασμό… ααα, θα πέσει… ααα, κρατήθηκε πάλι… Εκείνος στέκεται για λίγο… Κοιτάζει με σιγουριά απέναντι… Μέσα του πάλλεται εκείνη… Σπαρταράει… Θέλει να πεταχτεί… Να πηδήξει στο κενό… Δεν την ακούει… Ή κάνει πως δεν την ακούει… Ξεροκαταπίνει… Με σταθερά βήματα ορμάει και ένα και δύο και τρία, πέρασε απέναντι! Πέρασε με τρία βήματα μονομιάς και αρπάχτηκε από το προστατευτικό τη στιγμή ακριβώς που η ψυχή του έδινε μια και πηδούσε ελεύθερη στο κενό. Δεν κοίταξε καθόλου προς τα κάτω. Με βλέμμα θριαμβευτικό παρατηρούσε το κοινό του να τον αποθεώνει…

S.O.

"Τη μοναξιά, στο ξαναλέω, μόνο με την παρουσία του κοινού θα την κατακτήσεις".

"Αλίμονο, είσαι καλλιτέχνης και δεν γίνεται πια να αγνοήσεις την ανελέητη άβυσσο των ματιών σου. Νάρκισσος χορεύει; Δεν είναι ωστόσο φιλαρέσκεια, εγωισμός και φιλαυτία, μα κάτι άλλο. Μήπως ο ίδιος ο θάνατος; Χόρευε λοιπόν ολομόναχος. Χλωμός, πελιδνός, γεμάτος αγωνία αν θ' αρέσεις στην εικόνα σου - δηλαδή θα χορέψει η εικόνα σου για σένα".

"Ωστόσο πρέπει να εκθέτεις τον εαυτό σου στον κίνδυνο του σωματικού, του οριστικού θανάτου. Το απαιτεί η δραματουργία του Τσίρκου. Το τσίρκο, όπως η ποίηση, ο πόλεμος και η ταυρομαχία, είναι από τα λίγα σκληρά παιχνίδια που επιζούν".

"Αν πέσεις, θα σου εκφωνήσουν τον πιο συμβατό επικήδειο: βάλτος από χρυσάφι κι αίμα, τέλμα όπου το ηλιοβασίλεμα… μην περιμένεις τίποτα άλλο. Το τσίρκο είναι όλο συμβατικότητες".

"Το κοινό -που χάρη σ' αυτό υπάρχεις, γιατί χωρίς το κοινό δε θα καταχτούσες ποτέ τη μοναξιά- είναι το κτήνος που εσύ στο τέλος θα το εξοντώσεις. Η τελειότητα κι η τόλμη σου όση ώρα εμφανίζεσαι το εκμηδενίζουν".

"Μάταιες οι συμβουλές μου και άστοχες. Δεν είναι δυνατόν να τις ακολουθήσει κανείς. Ήθελα μόνο να γράψω για την τέχνη σου ένα ποίημα που θα σε θερμάνει ολόκληρο, απ' την κορφή ως τα νύχια. Ν' αναφλεγείς ήθελα, όχι να σε διδάξω". Ζαν Ζενέ - Ο σχοινοβάτης

"Το πιο τρομακτικό στο αίσθημα του ιλίγγου δεν είναι το ύψος, αλλά η ασυνείδητη επιθυμία μας να πηδήξουμε στο κενό" Μίλαν Κούντερα

Τα έμαθες Ίκαρε;

…Ο άνθρωπος τώρα πια, πετάει…
Και δεν ήταν τα φτερά που του έλειπαν για να τα καταφέρει…
Η τρέλα ήταν… Εκείνη που, ανάμεσα στους δυο σας, ο Δαίδαλος διέθετε σε μεγαλύτερο βαθμό…
Εσύ, με ένα ζευγάρι φτερά και μπόλικη σύνεση, μπόρεσες να πετάξεις. Εκείνος όμως δεν πέταξε έτσι απλά. Πήγε πολύ ψηλά. Κοίταξε κατάματα τον ήλιο. Γιατί το μυστικό τελικά δεν είναι να μάθεις να πετάς, αλλά πώς να το κάνεις... Με τι ταχύτητα να πετάξεις… Προς τα πού να πετάξεις… Σε τι ύψος να φτάσεις… Τι να δεις εκεί που θα φτάσεις και τι είσαι πρόθυμος να θυσιάσεις για να μπορέσεις να πας ως εκεί…

S.O.

Καλή Χρονιά!

Καλή Πρωτοχρονιά

Ο καινούριος χρόνος να φέρει σε όλους όσα ξέχασαν οι προηγούμενοι...

Καλή Πρωτοχρονιά...
 

Καλά Χριστούγεννα

 

Καλά Χριστούγεννα... Με αγάπη...
 

Τέλος ή αρχή;

Τι έγινε εκείνο το τέλος τού κόσμου; Αργεί; Γιατί έχουμε και δουλειές...