Εκεί που σκάει το κύμα στην αμμουδιά βρεθήκαμε ξαπλωμένοι και αγκαλιασμένοι. Μισά κορμιά βουτηγμένα στη θάλασσα και μισά παραδομένα στη νοτισμένη άμμο και στην ξαφνική νεροποντή. Μας ξέπλυνε η μπόρα βαθιά μέχρι τα εσώψυχα. Ήπια από τα χείλη σου μαζεμένους όλους τους καιρούς και κοινώνησα σαν από άγιο δισκοπότηρο τους χυμούς της ύπαρξης από το βρεγμένο σου σώμα. Σαν επιστέγασμα ήρθε κι έπεσε εκείνος ο κεραυνός ακριβώς τη στιγμή της κορύφωσης, διαπερνώντας με χιλιάδες βολτ τα τεντωμένα σαν τις χορδές του τόξου κορμιά μας. Μας βρήκε το ξημέρωμα, δυο αγάλματα μαρμαρωμένα στην ηλιόλουστη αμμουδιά, μνημείο των καιρών αφιερωμένο στο μεγαλείο της στιγμής…
S.O.