Σιωπηλό ταξίδι

Ησυχία… Αγάπη… Συγγνώμη… Ευχαριστώ…

Τα πράγματα είναι απλά. Να μπορείς με το ένα χέρι να ψήνεις κάστανα στις φλόγες της πιο συναρπαστικής σου κόλασης και με το άλλο να ποτίζεις τον διψασμένο αυτοφυή σου παράδεισο…

S.O.

Νυχτερινό

"Νικώ το πεπρωμένο μου θα πει το ακολουθώ πιστά ως το τέλος"

Δημήτρης Ποταμίτης

Επιστροφή

Αυτά που νοσταλγούμε κάποια μέρα τα ξαναβρίσκουμε. Πολλές φορές μάλιστα ανέγγιχτα. Όπως τα είχαμε αφήσει...

S.O.

Τη νύχτα του άπιαστου

Οι μεγάλες αγάπες πάνε στον παράδεισο… ή κάπου που του μοιάζει…

Κάθε δευτερόλεπτο

Πώς μπόρεσε να σκεφτεί κάποιος ότι σου αξίζει να σε γιορτάζουμε μόνο μια μέρα το χρόνο αντί για κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό, κάθε δευτερόλεπτο, όταν είσαι ξύπνια και όταν κοιμάσαι, όταν πονάς και όταν χαίρεσαι, όταν μας γεννάς και όταν μας κάνεις άντρες, όταν μας αγαπάς και όταν μας ανέχεσαι…

Χρόνια σου Πολλά…

Στο σβήσιμο της αστραπής

"Έ συ, αρχηγέ της φύσης! Τιμημένε και πολυκράτη.
Με τα πολλά ονόματα στον εσπερινό και στον όρθρο.
Ύπατε και τιμητή στις φρουρές και στα κάστρα του χρόνου.
Και ισχυρέ δήμαρχε των συνελεύσεων της Αγοράς.
Που κυβερνάς με το δίκιο το άγιο, και τον ίσιο νόμο,
χαίρε!
Στρατηγέ και δορυκτήτορα.
Ζώνεσαι τα αμφίστομα ξίφη στον τελαμώνα,
και πολεμάς τους απελάτες στα σύνορα. Πέρα μακρυά,
στα μαγνητικά πεδία και τις ατλαντικές βαρύτητες.
Καμαρώνω τη δύναμη και τα γκέμια σου.
Κρατάς τις πληγές του κεραυνού στο χέρι,
όπως ο καπετάνιος το δοιάκι του καραβιού.
Ανοίγεις το δρόμο δύσκολα μέσα από την αλαλησιά
της ακοσμίας. Αναμεριάζοντας τον πανικό του χάους.
Και κυβερνάς στη γραμμή του κράτει
το πλοίο των άστρων και το ποτάμι του σύμπαντος.
Έχεις υπουργό το Βοριά. Ξεπαστρευτή και Νυκτέλιο
για τους σήψαιμους, και για τους θράσιους.
Έχεις και του θρόνου σου σύμβουλο το δαδούχο τον Ήλιο.
Αγνέ αθλητή του δέκαθλου και του φωτός.
Φιλιώνεις το νερό και τη φάγουσα φλόγα.
Πλέκεις στεφάνι στο ανώφλι της αυγής από αστραπή κι από νύχτα.
Κι όλα τ’ αγκαλιάζει η στοργική μοναξιά σου.
περιστέρια και φίδια, καρπούς και ηφαίστεια,
και νησιά και ίσκιους, το αχ και το δυάσμο.
Μόνο οι μωροί μη σε νιώθουν,
οι άδικοι, και οι ταγμένοι του φθόνου.
Ποτέ δε σε φτάνει η γκρεμισμένη ματιά τους,
η μολεμένη ανάσα τους, των χεριών τους οι κάκτοι,
ο αραχνεώνας του νου τους.
Εσένα οι αμίαντοι καλοδέχουνται ξένο. Σιωπηλοί
όταν πίνουν το στόμα της θάλασσας,
και τρώνε μαζί με τους μήνες.
Αγγίζουν τη χλαμύδα σου στο σβήσιμο της αστραπής.
Και το χέρι τους, πετρωμένο ελάφι, σε δείχνει.
Γνώριμε άγνωστε."

1 + 1 = 0 και 1 το κρατούμενο

Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι έχει το κλειδί;