Καρτερώντας την τραμουντάνα

Φιογκάκια και κορδελίτσες θέλει το συναίσθημα.
Και κλωναράκια από λεβάντα κι αγριομέντα.
Μια χούφτα ξεραμένα ροδοπέταλα κι ένα ποτήρι με ρακή.
Μπλε και κίτρινες πινελιές απάνω στον καμβά τού κόσμου θέλει.
Χνώτο ζεστό και κόρφο με μυρουδιά από γαρίφαλα.
Και σάρκα θέλει, απαλή σαν το μετάξι το κινέζικο.
Θέλει και χάδι στιβαρό τη μια και τρυφερό την άλλη.
Κι απάνω στο αποκορύφωμα της αγκαλιάς
άρωμα χίλιων γιασεμιών και κρίνων θέλει.
Για να υπάρχει το συναίσθημα.
Για να θεριεύει.
Του ουρανού το μωβ σαν πέφτει προς το λιόγερμα
κι εκείνο το βαθύ το πράσινο της θάλασσας
την ώρα που εγκαταλείπει τη γαλήνη κι αρχινάει ν' ανταριάζει.
Το χρυσαφί τής αμμουδιάς και
το πορτοκαλί των ανατολικών ανέμων.
Θέλει και φλούδα λεύκας και κανέλα και ξύσμα τού πορτοκαλιού.
Για να αντρειεύει το συναίσθημα.
Για να ψηλώνει.
Θέλει τη ζέστα των ματιών, το ουρλιαχτό τού λύκου,
το θρόισμα της καστανιάς, το σπάθισμα του αγέρα.
Αποζητάει της βροχής το ράπισμα στο τζάμι.
Τον κεραυνό, την αστραπή, τις σπίθες απ' το τζάκι.
Αιθέριο λάδι φοινικιάς και μίσχο από γαρδένια
και φρεσκαδούρα από μηλιά κι από κεράσια χρώμα.
Για να γιορτάζει το συναίσθημα.
Για να φουντώνει.
Θέλει του χρόνου αντοχή και του καιρού απάγκιο
κι απόσταγμα από πηγή στα έλατα κρυμμένη.
Αναλαμπή των αστεριών, του φεγγαριού λυχνάρι,
του ήλιου το λαμπάδιασμα, τη φλόγα τού κεριού.
Θέλει και νότες γυάλινες, κρυστάλλινες σιωπές
κι απάνωθέ του εφτά κρουνοί να ραίνουνε με μύρο
αράδες λόγια, μουσικές και δάκρυα κι ευχές.
Για να απλώνει το συναίσθημα.
Για να στεριώνει.

S.O.

Γαλάζιο

...

Από χώμα και νερό

 

Το τέχνασμα

 

"Λέω να γράψω πάλι λίγο μπερδεμένα

Όχι από θύμηση ή επιθυμία σουρεαλισμού

Αλλά για να μην καταλαβαίνουνε οι άλλοι

Ότι δεν έχω φτάσει να τους καταλάβω"

Τίτος Πατρίκιος

Όπου πάνε τα κύματα

"Ένα μικρό ψαροκάικο είναι η ζωή μου. Ένα μικρό φθαρμένο ψαροκάικο που έχει σμαραγδιά φεγγάρια στο κατάρτι του κι έναν ξεσκούφωτο ήλιο αληταρά για τιμονιέρη. Ένα ψαροκάικο, δίχως ρότα. "Πού πάμε καπετάνιο;", με ρωτάει ο τιμονιέρης και μου κλείνει το μάτι. "Όπου παν' τα κύματα", λέω επίσημα, εγώ. Και τα σμαραγδιά φεγγάρια που είναι στο κατάρτι, σκάνε σαν ρόδια στην κουβέρτα. Κι ο ξεσκούφωτος ήλιος ο αληταράς, παρατάει το τιμόνι του και χορεύει. Κι η νύχτα γεμίζει χιλιάδες ήλιους αληταράδες. Κι η ψυχή μου γεμίζει νύχτες πολύχρωμες. Γεμίζει σμαραγδιά φεγγάρια και θαλασσινά πουλιά. Πού να χωρέσουν μέσα μου όλ' αυτά; Πού να στριμωχτούν, π' ανάθεμά τα"

"Σκισμένο ψαθάκι" Αλκυόνη Παπαδάκη

Ενάλιος ως το κόκαλο

"Αληθινό είναι ό,τι σπαταλιέται
δίχως εμφανείς λόγους
Ό,τι εκσφενδονίζεται στο μηδέν
δίχως ουρές και ίχνη
Ό,τι υπάρχει από σύμπτωση
δίχως να καυχιέται γι αυτό
δίχως να νοιάζεται αν θα μπορεί
για πάντα να μη καυχιέται γι αυτό"

"Σάλια, μισόλογα και τρύπιοι στίχοι" Γιάννης Αγγελάκας

Μπουρίνι

"Από το πολύ να μη σκέπτομαι τίποτα και να μη συγκινούμαι από τίποτα,
ξεθάρρεψε ο χρόνος και μ' απόλυσε καταμεσής του Κρητικού πελάγους.
Έγινα χιλιάδων ετών και ήδη χρησιμοποιώ τη Μινωική γραφή
με τόση άνεση που ο κόσμος απορεί και πιστεύει στο θαύμα.
Το ευτύχημα είναι ότι δεν καταφέρνει να με διαβάσει"

Οδυσσέας Ελύτης

Μια φωνή στο όνειρό σου

Καλησπέρα...

Άλλο ένα "απόψε" που βυθίστηκες μέσα μου. Τώρα που σου μιλάω βρισκόμαστε ήδη σε πολύ μεγάλο βάθος. Κοίταξε γύρω σου τον βυθό, αφουγκράσου την ησυχία του. Τίποτα εδώ κάτω δεν μοιάζει με τα συνηθισμένα.

Είχα πει μια φορά πως θα έρθω στον ύπνο σου. Στην ουσία έρχομαι πάντα αλλά εσύ δεν μπορείς να με δεις. Σήμερα όμως θα κάνω κάτι διαφορετικό. Θα σε πάρω από το χέρι και θα κολυμπήσουμε μαζί στα βάθη που πλέουμε κάθε νύχτα με τα μάτια κλειστά. Σήμερα θα τα ανοίξουμε και θα κάνουμε μια όμορφη βόλτα στο βυθό των ονείρων.

Ακούω ένα χτύπο να έρχεται από τη δεξιά σου καρδιά. Αλλιώτικο χτύπο. Τι σε φοβίζει; Δεν διαφέρει η κατάδυση σε μεγάλα βάθη από το πέταγμα σε δυσθεώρητα ύψη. Μια κίνηση είναι κι αυτή, μια διαδρομή που γίνεται αντίστροφα. Κι αυτό που εσύ νομίζεις βροχή δεν είναι άλλο από τις γαλάζιες δροσοσταλίδες των ονείρων σου που ήρθαν και κάθισαν πάνω από αυτή την καρδιά σου. Θα με ρωτήσεις:

"Γιατί σε αυτή την καρδιά μου;".

Δεν κάνουν διακρίσεις τα όνειρα μάτια μου, ξέρουν μόνο να μας αγγίζουν. Κάνει λίγη ψύχρα εδώ στα βαθιά, σφίξε πιο δυνατά το χέρι μου. Δες, αναπνέουμε ελεύθερα παρόλο που βρισκόμαστε κάτω από το νερό. Δεν είναι αυτό ένα μικρό θαύμα; Μόνο στα όνειρα μπορούν να συμβούν μικρά και μεγάλα θαύματα. Κι αυτά τα ψάρια τα έχεις ξαναδεί ποτέ σου; Αυτό το μαύρο τού βυθού το έχεις συναντήσει ξανά με τόσες λεπτομέρειες; Έχεις κοιτάξει ποτέ ξανά ένα όνειρο μέσα στα μάτια κι έχεις εισχωρήσει μέσα του ακολουθώντας την παράξενη πορεία του; Εδώ είμαστε έξω από όλα και ταυτόχρονα μέσα τους. Θα μπορούσε ο βυθός να είναι ο κάτω ουρανός τής επιφάνειας.

Εκείνο που συνήθως μας εμποδίζει να καταλάβουμε τη διαφορά είναι η αδυναμία μας να βρούμε το πέρασμα. Ξέρεις πόσο απελπιστικά λίγος είναι ο χρόνος σε αυτού του μαύρου τη στιλπνότητα; Έχεις αντιληφθεί πόσο μπορεί να διαρκέσει μια ταξιδιάρα αναπνοή; Όσο κι ένα όνειρο μάτια μου. Όσο κι ένα όνειρο.

Τα όνειρα, ξέρεις, κρατάνε μια απειροελάχιστη στιγμή. Λένε πως δεν διαρκούν παρά μόνο μερικά δευτερόλεπτα από το συνολικό χρόνο τού ύπνου μας. Κι όμως, δες πόσα θαύματα κρύβονται μέσα σε τούτα τα φευγαλέα δευτερόλεπτα. Βλέπεις εκείνο το ασημογάλανο φως που έρχεται μέσα από τη σκοτεινή κοιλάδα που βρίσκεται ακριβώς από κάτω μας; Φεγγάρι είναι καρδιά μου. Ένα ανάποδο φεγγάρι αυτού του αντίστροφου ουρανού τής επιφάνειας. Ίδια όμορφο και ίδια λαμπερό. Κι είσαι εσύ εδώ και με κρατάς από το χέρι. Όπως πάνω από το νερό έτσι και κάτω από αυτό.

Να σου πω τι νομίζω; Όλων των ανθρώπων, αλλά και των άλλων πλασμάτων, η δεξιά τους καρδιά βρίσκεται σε λάθος σημείο. Κι αυτό γιατί πρέπει να διαλέγουμε και κάποια πλευρά για να μπορούμε να φεύγουμε στο όνειρο. Να ονειρευόμαστε. Η καρδιά δεν μπορεί να κοιμηθεί, είναι ανήσυχη. Και την ώρα που κοιμάται το σώμα μας εκείνη ταξιδεύει. Αν λοιπόν έχουμε πλακώσει τη δεξιά μας καρδιά κι έχουμε φύγει για ταξίδι με την αριστερή, ταξιδεύουμε μισά, ταξιδεύουμε λάθος. Κι αφού δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι' αυτό το κατασκευαστικό σφάλμα, μάλλον πρέπει να διαλέξουμε καρδιά για να ταξιδεύουμε μάτια μου.

Γρήγορα πέρασε η ώρα απόψε, πρέπει να ξεκινήσουμε την ανάδυση. Ας αρχίσουμε να ανεβαίνουμε καρδιά μου. Αργά-αργά, με τις σωστές αναπνοές, χωρίς βιάση. Τελειώνει η ανάσα μας, βγαίνουμε κι απόψε από το όνειρό μας. Όμως, αύριο μάτια μου, αύριο, πάλι εδώ θα είμαστε, στο ίδιο όνειρο, στον ίδιο βυθό, εσύ κι εγώ πάλι πιασμένοι από το χέρι. Μπορεί να μην ακούσεις πάλι να σου μιλάω, όμως θα είμαι εδώ, σε αυτό το όνειρο, σε τούτα τα λίγα αιώνια δευτερόλεπτα.

Καλημέρα μάτια μου...

S.O.